Gat

Staatssecretaris van mobiliteit Etienne Chouppe komt met een nieuw verkeersreglement op de proppen. Een 216 pagina's lang document met maar liefst 540 verplichtingen. Dat was nodig volgens de man. Het vorige verkeersreglement is ondertussen al 36 jaar oud. En 36 jaar is de pensioenleeftijd voor een reglement volgens onze staatssecretaris. Kan zijn. Er komen ook een aantal nieuwe borden bij. Maar dan volgt een, volgens mij, rare uitleg. Want de bedoeling van die nieuwe borden is volgens Etienne Chouppe de wildgroei van verkeersborden op te vangen door er nog bij te plaatsen. Vereenvoudigen door onoverzichtelijker te maken dus. Nu heb ik maar een simpel boerenverstand maar dat lijkt mij toch iets te ver gezocht. Iedereen weet dat er op sommige plaatsen zoveel borden staan dat een kat haar jongen er niet meer in terugvindt. Op nog andere plaatsen lijkt het alsof de enige uitweg erin bestaat om op te stijgen. Allemaal verbodsborden en op het enige gebodsbord staat een pijl naar boven gericht. Naar omhoog dus. Maar dat gaat allemaal opgelost worden met de nieuwe borden. Ze gaan daar nog enkele borden bijplaatsen. Zoals een bijkomend gebodsbord met de verplichting om de dimlichten aan te steken. Kwestie van de borden beter te zien waarschijnlijk. Ook een nieuw gevarenbord komt erbij. Je kent dat wel. Een driehoekig en roodomrand bord met een tekeningetje op waarop te zien is welk gevaar je mag verwachten. Bij het nieuwe bord is dat dus mist. Je moet al een heel fantasierijke geest hebben om daarop mist te herkennen. Er staat een afbeelding van een halve auto op met enkele streepjes. Mij lijkt het eerder dat de automobilist moet oppassen voor een sloopbedrijf. Maar goed. Dat moet mist voorstellen. Niet dat er op die plaats altijd mist hangt. Nee, maar de kans bestaat dát er mist is. En zo kan ik er nog wel enkele verzinnen. Wat dacht je van een gevarenbord dat waarschuwt voor regen. De kans dat het op sommige plaatsen regent is reëel in ons land. Of een bord dat waarschuwt voor sneeuw. Ook dat kan gebeuren. En terwijl we toch bezig zijn het zaakje te vereenvoudigen. Misschien eentje dat waarschuwt voor neerstortende vliegtuigen. Je weet maar nooit. De automobilist is dan toch gewaarschuwd. Maar over waarschuwen gesproken. Zouden we niet beter gevaarsborden plaatsen aan de grenzen van ons land. Gewoon om de buitenlanders te waarschuwen dat ze in een oerwoud van verkeerstekens gaan terechtkomen. Mijn voorstel zou dan zijn, een driehoekig roodomrand bord met de foto van Etienne Chouppe.

In Oostenrijk bestaan er ook absurde wetten. Zo is er in Oostenrijk een wet die toelaat om, wegens religieuze redenen, met een hoofddeksel op de officiële pasfoto van het rijbewijs te prijken. En daar heeft ene Niko Alm gebruik van gemaakt. Alm is een geboren en getogen Oostenrijker maar wilde met zijn daad toch iets duidelijk stellen. Hij liet dus maar een pasfoto maken met een vergiet op zijn hoofd. Speciaal voor zijn rijbewijs. Dat viel niet mee. Want in eerste instantie werd de foto dan ook geweigerd. Alm werd naar een psychiater gestuurd om te onderzoeken of hij wel in staat was om een auto te besturen. Daar slaagde hij met vlag en wimpel. En toch bleef de overheid weigeren. Maar snuggere Alm liet zich niet doen. Hij beweerde bekeerd te zijn tot het “pastafarianisme”. En, echt waar. Ik verzin niks. Het is de echte waarheid. Pastafarianen zijn aanhangers van de kerk van het vliegend spaghettimonster. Een religie van atheïsten die in 2005 ontstaan is in de V.S. Zoek maar op, het is de echte onvervalste waarheid. Maar goed. Onze Alm kreeg zijn rijbewijs, met foto met een vergiet op zijn hoofd. Nu wil de man zelfs verder gaan. Hij wil de kerk van het vliegend spaghettimonster officieel laten erkennen in Oostenrijk. Moet kunnen vind ik dan. Er zijn al stommere godsdiensten officieel erkent. Moslima's lopen ook rond met uiterlijke kenmerken van hun geloof. Een hoofddoek is toch een duidelijk signaal aan de wereld om te tonen dat ze met de gemeenschap niks te maken willen hebben. Waarom zou onze vriend Niko Alm dan niet mogen tonen aan de wereld welk geloof hij aanhangt? Als ik dat zo zie dan zijn er nogal wat verschillende religies. Afgaand op het hoofddeksel bedoel ik dan. Op Waregem koerse bijvoorbeeld zijn er alle soorten hoofddeksels. Allemaal een verschillend geloof veronderstel ik dan. Vooral de vrouwen zijn van allerhande religies. Elk hoofddeksel heeft blijkbaar zijn betekenis. Als er daar iemand met een vergiet op zijn hoofd rondloopt weet je dus al over welke religie het gaat. Welke religies die anderen moeten voorstellen weet ik ook niet. Al zag ik een tijdje geleden onze koningin Fabiola ook met iets speciaals op haar hoofd. Was dat ook een teken van één of ander nog onbekend geloof? Dat leek wel iets dat ontploft was. Zou koningin Fabiola aanhangster zijn van de big bang theorie? Of verbeeld ik mij dat maar. Maar wat mij het meeste opvalt is dat al die verschillende religies toch in vrede bij elkaar komen. Zowel op Waregem koerse als op adellijke feesten. Zeg nu nog dat het multiculturalisme mislukt is.

Dat er nog mannen zijn heb ik met eigen ogen kunnen zien. Met vijf waren ze. Op een zaterdagmorgen acht uur kwamen ze samen bij één van hen. De man had met zijn vriendin een huis gekocht en er moesten renovaties gebeuren. Onder andere de dakpannen moesten dringend vervangen worden. Hij had dan maar enkele vrienden opgetrommeld. Allemaal dertigers. Kerels die van aanpakken wisten. Waaronder een paar kleine zelfstandigen die beroepshalve in de bouw werkten. Zelf had hij al één en ander klaargezet. Zoals een container, enkele ladders en een liftinstallatie. En natuurlijk het allerbelangrijkste: twee bakken bier. De nieuwe pannen stonden netjes op paletten naast het huis. Ze begonnen uiteraard met het verwijderen van de oude pannen. Dat ging relatief vlug. Een paar uur later lag de container vol met de afgedankte pannen. Maar toen bleek er een probleem. Eén van de balken was aan vervanging toe. Al was dat voor hen blijkbaar niet echt een probleem. Want hoe ze het geflikt hebben weet ik niet maar binnen het halfuur hadden ze een nieuwe balk ter plaatse. Op maat gezaagd. En nog een kwartier later kwam er iemand met een liftwagen een liftje toesteken. De liftwagen was blijkbaar eigendom van een grote elektriciteitsleverancier. Maar dat doet niks ter zake. De versleten balk werd vakkundig uitgebroken en vervangen door de nieuwe. Allemaal alsof het twee keer niks was. Ik stond erbij en keek ernaar. Met veel respect en een goed gevoel. Al is het tegenwoordig natuurlijk gemakkelijker. Met al de machines die ze ter beschikking hebben. Maar toch. Ze deden het toch maar. De pannen vlogen als het ware het dak op. De onderlinge grappen en het gelach waren een plezier om te aanschouwen. En het bier, tja, wat dacht je? Met een tevreden gevoel en moe geworden van het kijken ging ik er maar vandoor. Het zou allemaal wel in orde komen. In de namiddag ging ik, bij hoge uitzondering, een biertje drinken. Rond drie uur kwamen de gelegenheidsdakwerkers ook binnen. Goedgemutst en dorstig. Het werk zat erop. Er lag een spiksplinternieuw dak op het huis van hun vriend. En een feestje begon. Er werd gedronken en gelachen. Eventjes moest ik terugdenken aan mijn jongere jaren. Wij hadden ook dergelijke zaken voor elkaar gekregen. Nooit te beroerd om ergens een handje te gaan toesteken. En daarna een pint gaan drinken. Dat was nog vriendschap. En ik dacht dat zoiets niet meer bestond. Ik moet mijn mening bijstellen. Niet elke jongere is lui en vlug moe. De wereld is nog niet om zeep. Er zijn nog echte mannen. Kerels die geen probleem te groot vinden. Die voor alles een oplossing vinden. Er is nog vriendschap. Mijn duvel smaakte al een stuk beter.

Neen, het gaat niet over mini rokjes. Want bij de titel van dit stukje hoor ik jullie verdorven brein al tot hier werken. Dat is totaal verkeerd gedacht. Het gaat niet over rokjes tot net boven de navel. Ook niet over kleedjes tot net onder de navel. Niks van dat alles. Het gaat over mini groenten. Dat lijkt wel mode te worden. Het is begonnen met mini tomaten. Maar om één of andere reden heten die kerstomaten. Tomaten ter grootte van kersen hebben die naam wel verdiend. Nu heb ik zelf in een ver verleden zowat alle soorten groenten gekweekt. Ook tomaten. En het gebeurde wel eens dat er aan een plant een takje was met van die petieterige tomaatjes. Die waren net goed om in de puree te draaien. Samen met andere minder mooi gevormde scharminkels. Daar hoorden ze thuis. Gaan haar op mijn hoofd dat er aan dacht om die op tafel te zetten. Al waren die zeker niet slechter van smaak. Maar het oog wil ook wel wat. Per slot van rekening had ik ook mijn fierheid. Zelf gekweekte groenten mochten er even mooi uitzien als die uit de winkel. Maar tegenwoordig worden die kleintjes dus ook verkocht. Ze hebben alleen een andere naam gekregen. Al moet ik toegeven dat er ook al gemanipuleerde plantjes verkocht worden waar niks anders aanhangt dan miezerige mini tomaatjes. En die worden verkocht. Want lekker zijn ze zeker. Vooral als aperitiefhapjes. Maar er is dus duidelijk een nieuwe trend bezig. Want ondertussen zijn er nog meer mini groenten te koop. Zoals mini wortelen, mini bloemkolen, mini prei en al wat je maar kan bedenken. Die krijgen dan wel geen andere naam. Die soorten noemt men gewoon bij de bestaande naam met “mini” ervoor. Tja, waarom ook niet. Dat is duidelijk. Maar toch denk ik soms terug aan de tijd dat ik zelf nog vrijetijdkweker was. Ook bij mij gebeurde het wel eens dat er bonsai groentjes tussen de grote jongens stonden. Bij mij gingen al die vernepelingskes de composthoop op. Niet eens de moeite om te versnijden en in de soep te doen. Maar wat ik mij dan afvraag is waarom die duurder zijn dan de normale groenten. Per slot van rekening is dat gewoon afval. Maar vooral, waar dienen die voor. Is dat allemaal om als aperitief te gebruiken. Of zijn dat groenten voor kabouters. Mini groenten voor mini mensen. Of zit er een complot achter. Een soort verborgen agenda. Van een vrouwenorganisatie die de bedoeling heeft om de mannelijke potentie te ondermijnen. Want er komen meer en meer mini groenten. Zou het niet kunnen dat het de bedoeling is om alle mini groenten in te burgeren. Ook de selder. De grote selder vervangen door mini selder. Want de grote selder is beroemd om het potentieverhogend vermogen van de man. Als dat vervangen kan worden door de mini selder komt er van die potentieverhoging niet veel meer in huis natuurlijk. Dat zal het zijn. Het kan niet anders of er zitten vrouwen achter.

Ooit droomde ik ervan om een varken te zijn. Dat leek me het ideaal. Varkens hebben namelijk een orgasme van een half uur. En toen vrouwlief me duidelijk maakte dat ik echt wel een varken was geloofde ik haar niet. Ik kreeg nog altijd geen orgasme van een half uur. Maar dat was volgens vrouwlief dan ook het enige dat ik niet gemeen had met een varken. Voor de rest, een schoolvoorbeeld van een varken. En toch bleef dat halfuur-orgasme door mijn hoofd spoken. Zou dat nu echt niet kunnen? Als ik nog meer mijn best deed om varken te zijn zou dat wel lukken dacht ik nog. Maar helaas. Niks aan te doen. Hoe ik ook mijn best deed, ik kwam zelfs niet in de buurt van een superorgasme. Tot ik een artikeltje op het spoor kwam. Daarin was sprake van een “orgastische toestand” die vier maanden kon duren. Vier maanden!?!? Jawel, ik had goed gelezen. Vier maanden. Mijn interesse was natuurlijk meteen gewekt. Daar moest ik het fijne van weten. Het was dan wel enkel een “orgastische toestand” en geen orgasme pure sang. Geen orgasme dat vier maanden duurde, maar goed. Het was toch al duidelijk een stap in de goede richting. Stel je voor, als ik dat kon verfijnen naar een echt vier-maanden-durend-orgasme zouden drie orgasmes per jaar volstaan. Meer moest het niet zijn voor mij. Tot ik het artikeltje helemaal las. Een ware teleurstelling bleek het te zijn. De vier maanden durende orgastische toestand was enkel en alleen voor vrouwen. Helemaal niet voor mannen. De man werd hier weer schromelijk verwaarloosd. Gediscrimineerd. Over het hoofd gezien. De man werd enkel gebruikt als werktuig. Een accessoire om er voor te zorgen dat de vrouw aan haar trekken komt. Want volgens de Amerikaanse schrijfster en zelfbenoemde sexperte Nicole Daedone is haar remedie enkel werkzaam bij vrouwen. In haar boek beschrijft ze hoe een man gewoon gebruikt kan worden als seksspeeltje. Een attribuut dat enkel dient om een vrouw te bevredigen. De schrijfster heeft helemaal geen oog voor wat een man wil. Volgens haar moet een man ervoor zorgen dat zijn vrouw in de orgastische toestand blijft. Door strelen en complimentjes. De man moet zelfs zijn kleding aanhouden. Het piemeltje moet gevangen blijven. De vrouw moet dan weer wel haar bovenkledij uitdoen zodat de man hele dagen haar tepels kan en moet strelen. En daardoor komt de vrouw in een orgastische toestand die vier maanden kan duren. Op het eerste gezicht leek het me wel iets. Alle vrouwen zouden dan elke dag topless rondlopen. En alle mannen mogen dan naar believen elke naakte borst strelen. Een opwindende gedachte, dat wel. Maar dat er niks meer mocht gebeuren was een flinke teleurstelling. Maar ik heb toch nog andere bedenkingen. Het is nog gebeurt in de dierenwereld. Koeien worden ook elke dag gemolken. En dus worden de tepels van de koeien elke dag bewerkt. Voor de rest mag een koe slechts mondjesmaat naar een stier. De gevolgen hebben we gezien: dollekoeienziekte. Als we dus de richtlijnen van die schrijfster gaan volgen komt er een nieuwe ziekte aan: de dollevrouwenziekte.

Vlaanderen is verraden. Elke rechtgeaarde Vlaming heeft een mes in de rug gekregen. En een schop onder de kont. En een slag op het gezicht. En het bevel om te zwijgen en te werken. Tot meerdere eer en glorie van een bevolkingsgroep die niks anders wil dan profiteren. De meerderheid van de Belgische bevolking is aan banden gelegd. Minachtend aan de kant geschoven. Door weer dezelfden. Wie ook maar even verwacht had dat CD&v woord zou houden is bedrogen uitgekomen. De tseeven gaan voor postjes en daarvoor zijn ze tot alles in staat. Hun eigen vader en moeder willen ze desnoods vermoorden. De hele Vlaamse bevolking zal boeten omdat er zo'n 40% van de Vlamingen het gewaagd hebben op partijen te stemmen die opkomen voor de rechten van Vlaanderen en de eigen Vlaamse bevolking. Een omwenteling waren de laatste verkiezingen. Eindelijk waren er veel Vlamingen die inzagen dat het anders moest. Dat het voor eens en voor altijd uit moest zijn met de onderdrukking. Maar het was te verwachten. De verraders spanden samen. Spa , groen! en ovld waren er als de kippen bij om met de vijand mee te heulen. Hoe heette dat ook alweer tijdens de laatste wereldoorlog? Heette dat niet collaboratie? Het verraden van de eigen buren en familie om er zelf beter van te worden. Om de macht. En nu hebben die volksverraders het zover geschopt dat ze de CD&v ervan overtuigd hebben dat het beter is om Vlaanderen in de zak te zetten. Voor een aalmoes. Al heb ik een duister vermoeden dat het de oude CD&v krokodillen zijn die druk hebben uitgeoefend om een dergelijke ommezwaai te maken. Je gaat mij niet wijsmaken dat het de 21 juli toespraak van de Koning was die voor die ommezwaai gezorgd heeft. Die toespraak was duidelijk een paniekreactie om het eigen vel te redden. Zijn postje. Daar was de man bang voor. Niks meer of minder.
Ja, dat zijn jullie van mij niet gewoon. Een persoonlijk standpunt. Wel nu is er dat dus. Geen stukje om te lachen. Maar een duidelijk standpunt. En dat ik hier duidelijk schrijf CD&v met kleine “v” is heel bewust gedaan. Voor mij mag die kleine “v” er zelfs afvallen. Want laat ons duidelijk zijn. Geen enkele “v” is het nog waard om bij die partij te horen. Laat ons eerlijk zijn; er zijn maar drie partijen die voor Vlaanderen iets willen doen en dat zijn simpel en eenvoudig: het Vlaams belang, NVA en LDD. Al de rest zijn kazakkendraaiers.
Het mag ook eens eerlijk zijn.

Zal ik mijn glazen bol eens van onder het stof halen? En een voorspelling doen. Een beroep met toekomst voorspellen. Een beroep waar in de toekomst geld mee te verdienen valt. En waar je zelfs niet veel voor gestudeerd moet hebben. Een beetje handig zijn en een kleine investering doen volstaat. Aan klanten zul je geen gebrek hebben. Daar zijn onze overheden voor aan het zorgen. Ik zal alvast beginnen met aan mijn kleinzoon te vertellen dat hij zelfstandig ontstopper moet worden. Want dat is het beroep met toekomst. Ontstopper. Koop een camionette, een hogedrukreiniger met rioolslang en rioolrat en je bent klaar om te beginnen. Simpel. Want dat er in de toekomst veel aflopen gaan verstopt raken is zo klaar als pompwater. Volgens onze overheid moeten in de toekomst alle riolen immers ontdubbeld worden. Regenwater en afvalwater moeten gescheiden afgevoerd worden. Verplicht bij elke nieuwbouw en renovatie van bestaande woningen. Dat regenwater gaat dan via rivieren ongefilterd naar zee. Dat is geen probleem. Maar dat afvalwater moet via leidingen naar een waterzuiveringsinstallatie. Dat hebben slimme milieuspecialisten zo beslist. Allemaal goed en wel dus maar er is een klein probleempje. De slimme specialisten waren bij de bouw van zuiveringsinstallaties vergeten dat er ook regenwater door die buizen kwam. En om één of andere reden kunnen die installaties zoveel water niet verwerken. Pech dus. Maar daar hebben dezelfde specialisten een oplossing voor gevonden. Elke gemeente is verplicht om heel hun rioolstelsel te ontdubbelen. Elke huis is verplicht om afvoerleidingen te ontdubbelen. Met buizen van verschillende kleur. Dat zal goedkoper zijn dan een fatsoenlijke zuiveringsinstallatie te bouwen zeker. Maar dan komt het probleem. Waar tegenwoordig alle riolen een flinke spoelbeurt krijgen bij elke regenbui zal dat in de toekomst niet meer gebeuren. De leiding met het afvalwater zal dus wel regelmatig verstopt raken. En dan komt de ontstopper u blijgezind uit de nood helpen. Ook in het weekend. Voor een vriendenprijsje van zo'n 350 euro.

Eigenlijk kan ik er ook niet aan doen, maar mijn sterrenbeeld is tweelingen. Wat lees ik nu. Tweelingen zijn slim, grappig, extravert en willen veel kennis opdoen. Tot de kernkwaliteiten van tweelingen behoren veelzijdigheid, nieuwsgierigheid, gevat zijn en vlug van begrip zijn. En blijkbaar ook nog impulsief. Bovendien houden tweelingen niet van lief en rustig. Het moet dus vooruit gaan voor tweelingen. Komt daar bij dat tweelingen zowat superieur zijn aan alle anderen. Ze kunnen alles en iedereen naar hun hand zetten. Tja, zoveel lof kan ik alleen maar beamen natuurlijk. Daar mogen er veel een puntje aan zuigen. Goed om weten. Dat moet ik dringend eens uittesten. Wie weet lukt het wel. Al moet ik toegeven dat ik er tot nu toe niet veel van gemerkt heb. Misschien ben ik wel de uitzondering die de regel bevestigd. Maar dan ben ik ook eens verder gaan kijken. Als tweeling ben je nu éénmaal nieuwsgierig. En ik was speciaal benieuwd naar het sterrenbeeld schorpioen. Want ik ben immers al meer dan veertig jaar gehuwd met een schorpioen. Dat zou dus een uitstekende relatie moeten zijn. Want wie kan er tegenwoordig nog zeggen dat hij veertig jaar met dezelfde partner samenleeft. Maar wat blijkt? Een mannelijke tweeling en een vrouwelijke schorpioen passen helemaal niet bij elkaar. Dat is gewoon zelfmoord voor de tweeling. Een mannelijke tweeling stort zichzelf in de vernieling met een vrouwelijke schorpioen als partner. Een tweeling kan alles aan, behalve een schorpioen. In handen van een schorpioen is een tweeling een vogel voor de kat. Want die schorpioen zal de tweeling vermorzelen, vernietigen, verpulveren en tot stof herleiden. Geen haar op het hoofd van een schorpioen dat er aan denkt om ook maar één stukje van de wispelturige tweeling heel te laten. De genialiteit van de tweeling zal in de kiem gesmoord worden door de allesverslindende schorpioen. De tot nu toe onbekende uitvinder van het wiel was zeker niet getrouwd met een schorpioen. Anders reden de auto's nog steeds op vierkante blokjes. Want dat de uitvinder van het wiel een tweeling was mag wel duidelijk zijn. Eén van de grootste uitvindingen ooit en toch bescheiden, onbaatzuchtig en onbekend willen blijven. Typisch een tweeling. Maar mijn nieuwsgierigheid naar de schorpioen was meteen gewekt. Met wie zou een schorpioen dan wel best samengaan? Na enig opzoekingswerk bleek dat de schorpioen eigenlijk levensgevaarlijk is voor de gehele mensheid. Met zowat niemand komen schorpioenen overeen. De enige die een schorpioen een beetje kan intomen is de lepe tweeling. Door tot het uiterste van zijn kunnen te gaan is een tweeling in staat om, min of meer, paal en perk te stellen aan het venijn van de schorpioen. En ik heb de pech om met een schorpioen samen te leven. Maar ik heb wel al veertig jaar ervaring. Dat is ook niet mis. En, misschien overmoedig van mij, maar kan ik er nog een schorpioen bijnemen. Om eens uit te testen hoe dat gaat aflopen. Hoe sterk kan een ervaren tweeling zijn vraag ik mij dan af. Zouden die twee schorpioenen elkaar opvreten of gaan ze zich samen op mij storten? Zou ik zoiets aankunnen? Of word het mijn definitieve en roemloze ondergang. Of ben ik gewoon een masochist?

Geloof het of niet maar er bestaat een “school of life”. In Londen. Geen kleuterklasje maar een school voor volwassenen. Een mens kan het natuurlijk zo gek niet bedenken of het bestaat in Londen. Mensen die op een eiland leven houden er nogal eigenaardige levensstijlen op na. Beetje wereldvreemd. En dan moeten ze terug naar school. Om normaal te worden. Dus zijn er enkele slimmerikken die daarop inspelen en een “school of life” oprichten. Iedereen wil centen verdienen natuurlijk. Liefst op een gemakkelijke manier. En waarom dan geen school oprichten en de mensen wijsmaken dat er nood is aan opleiding voor mislukkelingen. Die “losers” nog een beetje geld aftruggelen. Mag voor mij. Ze moeten maar zo dom niet zijn om erin te trappen. En dat zijn zaken die ik graag opvolg. Want het verbaast mij altijd weer hoe dom sommige mensen kunnen zijn. Maar het is zoals Einstein ooit zei: “Het heelal en de menselijke domheid kent geen grenzen. Al ben ik niet zeker van het heelal”. Maar ik wijk af. Terug naar volwassenenonderwijs. Volgens de “school of life” in Londen schuilt het gevaar vooral in jaloezie. Die jaloezie wordt opgewekt door de media. Weeral de fout van de media dus. Zowat alles is tegenwoordig de fout van de media. Als mensen zich laten beïnvloeden door artikeltjes, zoals in dit blogje bijvoorbeeld, is het hek van de dam. Maar goed. Ik wijk, weeral, af. Het ging over de “school of life”. En over jaloezie. Door jaloezie geloven mensen dat ze mislukt zijn in het leven. Iedereen wil meer dan de buren of vrienden. En de media (weeral) blazen de verhalen van “winners” op. Zodanig dat zowat iedereen zich een mislukkeling voelt. Want een “winner” is iemand die Bill Gates heet. Die heeft het gemaakt. Iedereen wil een Bill Gates zijn. Dat zoiets niet kan komt bij de eerste de beste simpele ziel niet eens in aanmerking. Dat er ook wel mensen nodig zijn om een economie draaiende te houden die een Bill Gates in staat stelt om te experimenteren vergeten velen. Dat iedereen zijn steentje bijdraagt tot het algemeen belang wordt al eens vergeten. Iedereen is nuttig in deze maatschappij. Iedereen die iets presteert bedoel ik. Maar de jaloezie is volgens de “school of life” de grote oorzaak van alle ellende. Dat mensen jaloers zijn op anderen kan misschien wel zijn. En daar maakt die “school of life” aardig misbruik van. Al heb ik er zelf geen last van. Ik ben maar een simpel mens en met een paar duvels ben ik al tevreden. Wat mij echter wel opvalt in heel het verhaal van die school is gewoon het feit dat er over jaloezie nogal wat te doen is. En nooit over werken. En werken lijkt mij toch een conditio sine qua none. Je kan en mag dan best prachtige ideeën hebben maar zonder een goede aanpak kom je er niet. Maar de idee van een school laat me niet los. Eigenlijk zou ik zelf eens een school moeten beginnen. Niet over het leven, nee. Dat ben ik zelf nog volop aan het leren. Maar een school over het met mate drinken van duvel. Dan leer ik hopelijk zelf eens hoe ik een stukje kan schrijven dat een beetje samenhangend is.

Vrouwlief lijdt aan dieetitisch. Wegens het diabetisch zijn moet ze op haar voeding letten. Zelf heb ik al eens een poging gedaan om uit solidariteit mee te doen. Het is mij niet bevallen. En toch. Via opzoekingswerk op het internet is ze erin geslaagd om één en ander te weten te komen. Zo stootte ze op een website met recepten voor een diabetes dieet. En krijgt ze tegenwoordig allerlei mailtjes binnen met recepten. Daar heb ik in principe geen probleem mee. Maar toch wil ik één bepaald recept eventjes met jullie delen. Het gaat niet zozeer om de ingrediënten. Meer om wat er op het laatst mee moet gebeuren. Opeten is normaal gezien de bedoeling. Dat is ook wel de raad die gegeven werd. Maar toch is er iets wat niet volledig strookt met de bedoeling van het dieet denk ik dan. Het recept gaat als volgt.

Steak met rauwkost.
ingrediënten
ca. 600 gram steak
250 gram pepersaus
500 gram frietjes
1 winterwortel
1 ui
1 eetlepel geraspte gemberwortel
een halve komkommer
bosje radijs
olie
peper
zout
braadpan
frituurketel

Bereiding
Was de komkommer en snijd hem in kleine blokjes
Maak de radijs schoon en snijd ze in plakjes
snij de ui in schijfjes
snij de winterwortel in schijfjes
meng alles door elkaar en voeg olie toe
schik op een bord
voeg peper en gemberwortel toe en meng
bak de steak naar eigen smaak
bak de frietjes in de frituurketel
schik de steak en de frietjes op een bord en voeg de warme pepersaus toe
hou het bord met de steak en de frietjes voor u. Met zout naar believen.
zet het bord met de rauwkost voor ….uw partner.
smakelijk

Heel zeker ben ik niet maar volgens mij klopt er toch ergens iets niet.

Het is jaren geleden, maar de dag van mijn 50e verjaardag kreeg ik een origineel geschenk. Een opname in het hospitaal voor een spoedoperatie. Eigenlijk had ik iets anders verwacht. Maar goed. Een verblijf in het ziekenhuis was eens iets anders dan een kuuroord. Er was een vuiltje gevonden in mijn bloed en dat dreigde in mijn hersenen terecht te komen. Of wat er van mijn hersenen nog overbleef na 50 jaar verdorven leven. Het was levensgevaarlijk volgens mijn dokter. Voor de rest niks ernstigs. Er moest alleen dringend worden ingegrepen. En voor degene die het moest interesseren. Het is goedgekomen. Behalve dan de vele hersencellen die ik kwijt was door veelvuldig alcoholgebruik. Maar die waren toch al afgestorven. Doet er niet toe. Waar het om gaat is dat bij een opname in het ziekenhuis nogal wat vragen gesteld werden. Het eerste wat mij gevraagd werd was welke medicijnen ik nam. Geen dus. Dat kon de juffrouw moeilijk geloven. Een 50 jarige die geen medicijnen nam. Dat had ze nog niet meegemaakt. Zelfs geen slaapmiddel? Wou ze nog weten. Neen, zeker geen slaapmiddel. Ach ja, op tijd en stond een aspirientje tegen de hoofdpijn na een nachtje doorzakken. Maar dat telde niet mee. Het moesten medicijnen zijn die regelmatig geslikt werden. En dat was iets waar ik absoluut niet moest van weten. Maar het was niet te vermijden. Na de operatie volgden onderzoeken allerhande. En wie zoekt die vindt zegt het spreekwoord. Zo werden er ook bij mij zaken gevonden waarvan ik zelf nog nooit gehoord had. Die moesten dan preventief behandeld worden. Met pillen. Nu behoor ik dus ook tot de vaste klanten van de farmaceutische industrie. Met pillen tegen te hoge cholesterol, tegen te lage cholesterol, tegen te hoge bloeddruk, tegen te lage bloeddruk en wat weet ik nog allemaal. En word ik nu beschouwd als een normale pillen slikkende mens. Al valt het volgens mijn dokter nog mee. Er zijn ergere gevallen naar het schijnt. Mensen die echt niet zonder pillen kunnen. Mensen die elke dag een reeks pillen slikken die levensnoodzakelijk zijn. Dat zijn geen klanten van de farmaceutische industrie maar sponsors. Al moet ik toegeven dat die pillen wel hun nut hebben. Velen danken er een lang leven aan. Al blijf ik een natuurlijke afkeer hebben aan al die chemische brol. En dus kan ik het niet laten om regelmatig de pillen te vergeten en mij te wenden tot de alternatieve geneeskunde. Een goed biertje. Of beter, twee goede biertjes. Of nog beter, drie....

Vrouwenpraat. Het blijft een bron van inspiratie. Voor mij toch. Het is in ieder geval een geliefkoosd onderwerp voor mij. Ik heb hier zelfs enkele typische vrouwenwebsite's bij mijn favorieten gezet. Dat is elke dag weer goed voor een lach. Soms een groene lach, maar toch een lach. Zo las ik vandaag op zo een vrouwengeval een artikeltje over zeven lessen. Zeven lessen die vrouwen van mannen kunnen leren. In eerste instantie dacht ik nog; slechts zeven? Maar goed. De vrouwelijke zienswijze is altijd nogal beperkt geweest. En vermits tegenwoordig alles in lijstjes, statistieken en dergelijke onzin moet gestoken worden ga ik daar zeker niet mee lachen. Dat is de tijdsgeest zal ik maar aannemen. Over naar de les nu.

Les nr1. Trek je minder aan van anderen. En daar is dan de volgende uitleg bij. Door hun vriendelijke aard en de behoefte om door iedereen aardig gevonden te worden hebben vrouwen het daarmee moeilijk. Zeggen vrouwen dan wel eens “nee” dan hebben ze het daar achteraf ook lastig mee. En dat doet mij dan weer schaterlachen. Vraag eens aan een man die in een vechtscheiding verwikkeld is of zijn ex de indruk geeft om “aardig gevonden te worden” of het “moeilijk te hebben om nee te zeggen”. Geen haar op een vrouwelijk hoofd dat er aan denkt om ook maar één spaander heel te laten van haar ex.

Les nr2. Pak problemen actiever aan. Met als bijkomende uitleg. Blijf niet bij de pakken zitten. Doe iets. Zoek een oplossing. Maar dat zal wel een typisch vrouwelijk probleem zijn. Veel tetteren en geen oplossingen. Geen beslissing durven of kunnen nemen. Alles een beetje opkroppen en zichzelf verwijten geven. In plaats van iets te doen en verder te gaan met het leven. Een blik op de toekomst richten en het verleden laten voor wat het is. Want hetgeen voorbij is dat is niet meer terug te draaien.

Les nr3. Communiceer directer. En daar is weer een uitleg bij. Dat zijn dan dingen als, draai niet rond de pot. Zeg wat je bedoeld. Zeg niet “ja, misschien” als je “nee” bedoeld. Maar daar zijn vrouwen echte meesters in. Rond de hete brij draaien en verdoezelen wat ze precies bedoelen. Een vrouw zou duidelijk moeten zijn. Als een man vraagt om samen naar bed te gaan is daar toch een eenvoudig antwoord op te geven. Het is dan ja of nee. Simpel en eenvoudig. Meer moet dat niet zijn.

Les nr4. Hou wat vaker je mond. En bij de daarbij horende tekst geven vrouwen zelf toe dat wie veel praat, te weinig luistert. Zo kan een simpel gesprek uitmonden in éénrichtingsgepraat. Waarbij de vrouw blijft kwekken. Maar dat wist ik al uit ondervinding. Volgens andere onderzoeken spreekt een man gemiddeld 15.000 woorden per dag. Een vrouw 35.000. Of zoals een vriend me ooit zei. “Het probleem is dat ik mijn 15.000 woorden al gesproken heb als ik thuiskom van mijn werk. Mijn vrouw moet aan haar 35.000 nog beginnen”.

Les nr5. Huil minder snel. Vrouwen wenen zo'n viermaal per maand geven ze zelf toe. De tranen komen vlotjes. De reden kan zowel woede als verdriet zijn, beweren ze zelf. Ja, dat kennen we. De krokodillentraantjes komen snel. Een verkeerd begrepen opmerking en het is van dattum. Vrouwen voelen zich snel in het kruis getast. En met tranen proberen ze dan medelijden op te wekken.

Les nr6. Wees emotioneel stabieler. Dat heeft met de hormonen te maken. Met de ups en downs die eigen zijn aan het vrouw zijn. Geeft de schrijfster van het artikeltje zelf toe. Het lijkt me dat les 6 nogal veel gelijkenis vertoond met les 5. Huilen en emoties horen bij elkaar. En als ik mijn 2 jarige kleindochter bezig zie en hoor kan ik niks anders dan toegeven dat het in de genen moet zitten.

Les nr7. Heb meer lef. Een vrouw is te voorzichtig beweren ze zelf. Ze durven geen beslissingen nemen. Weten niet goed hoe ze gevolgen moeten inschatten. Kan zijn, denk ik dan. Want als ik sommige vrouwen zie wikken en wegen voor een lingeriewinkel dan twijfel ik toch aan hun gezond verstand. Ze hebben al problemen om een aankoop te doen voor iets dat geen man ooit te zien mag krijgen.

Maar wat mij opvalt aan het hele artikel is de algemene tendens. Beginnen vrouwen eindelijk zelf te beseffen dat een man het superieure ras van de mensheid is? Dat ze nu mannen als hun voorbeeld moeten nemen. Opkijken naar de man. Zich nederig gedragen t.o.v. een man. De man de plaats geven die hij verdient. Of is het gewoon uit medelijden met de sukkelaar.

Gisteren kreeg ik een telefoontje van de bank. Of ik geen interesse had om een belegging te doen. Uiterst interessant. Volgens de bank toch. Als een bank mij een “uiterst interessant” voorstel doet beginnen er in mijn hoofd allerlei alarmbellen te rinkelen en rode lichten te knipperen. Als dat zo interessant is, waarom beginnen ze er dan zelf niet aan? Als ik ooit een interessante manier weet om aan meer geld te raken hou ik dat voor mij. Dan zal ik daar zeker geen reclame voor maken. En aan uw eigen ken je de hele wereld is mijn devies. Maar goed. De man van de bank wist het heel goed uit te leggen. Volgend jaar zou ik schatrijk zijn. Met een minimum aan kosten. En bovendien kon er niks misgaan. Dit was de kans van mijn leven. Nooit in zijn loopbaan had de man een dergelijke buitenkans aan de man kunnen brengen. En hij had speciaal aan mij gedacht. Eigenlijk moest ik hem dankbaar zijn. Tot in de eeuwigheid. Op mijn vragen zoals, wat als dit....en wat als dat... had de man telkens een gepast antwoord. Ik zou absoluut geen risico lopen. Alles was zodanig uitgedacht en rotsvast verankert dat er geen enkele twijfel bestond. Het was trouwens iets met verzekeringen. En ieder normaal denkende mens stond te springen om zo een verzekering aan te gaan. Succes verzekerd dus. Hij goochelde met procenten alsof het paaseieren waren. Bovendien was de kans heel groot voor nog meer winst. Er moest zich maar een kleinigheidje voordoen en ik zat op rozen. Op gouden rozen. Het zou echt misdadig zijn als ik niet zou inschrijven. De man zou alle papieren klaarleggen en al wat ik moest doen was mijn handtekening zetten. Desnoods kwam hij persoonlijk bij mij thuis met de documenten. Wat een service dacht ik nog. Op een gouden schoteltje bood de bank mij een hoop geld aan waar een Rockefeller alleen maar kan van dromen. En toch. Als het gaat om mijn zuurverdiende centen blijf ik op mijn hoede. En als er zich dan toch een buitenkansje voordoet wil ik dat wel zelf in de hand houden. Dat was hier duidelijk niet het geval. Van ingewikkelde verzekeringsconstructies heb ik totaal geen verstand. Laat staan dat ik zou weten wie die eventueel zou kunnen kopen. Het was niks voor mij. Nee, dan heb ik wel een beter idee. Ik denk dat ik aandelen van de brouwerij Moortgat ga kopen. Dat heb ik toch beter in de hand. Hoe meer duvel ik drink, hoe rijker ik word.

Er is in de Brusselse gemeente Elsene een man betrapt. Niks bijzonder zal je zeggen. Dat klopt wel. Wat in Elsene allemaal gebeurt grenst aan het ongelooflijke. Maar toch is het feit dat die man betrapt is een artikeltje in de krant waard. En dan kan ik er ook een stukje over schrijven natuurlijk. Het gaat erom dàt hij betrapt is. Dat is uitzonderlijk. De man had zich namelijk aangeboden voor het theoretische examen voor een rijbewijs met het paspoort van een ander. En dat is in het examencentrum van Elsene de normale gang van zaken. Iedereen weet dat. Dat is een publiek geheim. Het gaat dan om allochtonen die, soms zelfs niet kunnen lezen of schrijven. En dan maar iemand anders betalen om in hun plaats een examen te gaan doen. Theoretisch en praktisch. Dat lukt altijd. Niemand bekijkt de foto op die paspoort. Volgens de controlerende bedienden lijken die toch allemaal op elkaar. Het moet zijn dat er dit keer de foto van een paard opstond anders had niemand er wat van gemerkt. Of een opmerking durven maken. Dat kan ook zijn. Maar zo werkt dat dus in Elsene. Al is er ook nog een andere procedure waarop het mogelijk is om het examen te gaan afleggen voor een ander. Dat is dan de meer uitgebreide manier. Dat werkt als volgt. Degene die een rijbewijs wil gaat naar het gemeentehuis en gaat daar simpelweg vertellen dat hij zijn paspoort verloren heeft. Hij krijgt dan een voorlopig stukje papier zonder foto. Met dat stukje papier kan iedereen zich gaan aanbieden voor het examen. Lukt altijd. Er is daar een bloeiend handeltje in rijbewijzen. Er zijn verschillende mannen en vrouwen die niks anders doen dan voor anderen examen te gaan afleggen. Als bijverdienste. Die hebben de hele dag toch niks anders te doen. Dat zijn dan de intellectuelen onder de allochtonen die zich daarmee bezig houden. Degene die kunnen lezen. Er gebeuren daar ook wel andere dingen met paspoorten. Zo heb ik weet van een handel in Belgische paspoorten. Ook simpel. Een persoon die in het bezit is van een Belgisch paspoort gaat verklaren dat hij zijn pas verloren is. Krijgt vervolgens een voorlopig. En als het ogenblik gekomen is om een foto binnen te doen voor het nieuwe paspoort gaat iemand anders met zijn eigen foto. Het nieuwe paspoort heeft dan wel dezelfde naam, maar dat is natuurlijk geen bezwaar. Zo lopen er honderden, misschien wel duizenden illegalen met een Belgisch paspoort rond. Die ze dan weer kunnen gebruiken om, op een onwettige manier, een rijbewijs te halen. En rijden maar. Al kun je tegenwoordig in Brussel niet spreken van rijden. Het is meer in de file staan. En daarvoor moet je natuurlijk niet kunnen rijden.

Melk blijkt niet gezond te zijn. Het zit vol met chemicaliën. Antibiotica, ontstekingsremmers en nog een hele hoop andere brol. Twintig verschillende soorten zelfs. Dat is geen klein beetje. En ons proberen ze wijs te maken dat die chemische cocktail gezond is. Vergeet het maar. Zou er nog wel melk inzitten vraag ik mij dan af. Of is dat een nevenproduct geworden. De koeienmelk is de grootste chemische fabriek. Maar ook geitenmelk is een chemische tijdbom. Zelfs moedermelk zit vol met pijnstillers, antibiotica en hormonen. Niet te verwonderen dat kinderen nogal eens afwijkingen vertonen. En het zijn niet enkele onderzoekers die het gemerkt hebben. Het betrof hier een wereldwijd onderzoek. Het heeft dus weinig zin om bij de plaatselijke boer een kannetje melk te gaan halen. Die heeft het ook zitten. Volgens de onderzoeken is gewone melk niet meer te vinden. Nergens meer. Ook niet in de moedermelk. Vrouwen gebruiken als melkproducenten is dus ook al uitgesloten. Onze toekomst staat er mooi voor. Al onze nakomelingen zijn veroordeeld tot kunstmatige producten. Want hoe gaat de mensheid dat terug in orde krijgen? Terug naar de natuur zal niet kunnen door simpelweg op een groene partij te stemmen. Daar is een hele mentaliteitswijziging voor nodig. Er is nu al geen gezonde vis meer te vinden. Want volgens dezelfde onderzoeken is vis zwaar besmet. Met het antidepressivum prozac en de hormonen van anticonceptiepillen. Waardoor de vissen wereldwijd heel blijgezind geen nakomelingen kunnen krijgen. Al hebben die vissen één of ander afweermechanisme. Er zijn ook al mannelijke vissen die eitjes produceren. Gaan mensen dezelfde weg op? Mannen die baby's baren. Je zal het maar meemaken dat je als man plots in verwachting bent. Langs waar gaat die baby er uit komen dacht je. Dat zal een zeer pijnlijke bevalling worden. Een kind van, pakweg enkele kilo's door een klein plasgaatje wringen. Ik wil er niet aan denken. Het zullen allemaal keizersneden moeten worden. Met aangepaste medicijnen. Die dan ook weer in de natuur terechtkomen en zorgen voor een sneeuwbaleffect. Nog meer chemie in de natuur. Heel de natuur wordt een chemische fabriek. Mensen incluis. Niks aan te doen. Dieren zijn al zover. Er is geen natuurlijk gekweekt dier meer te vinden. Misschien moeten we in het vervolg die biefstuk en die kabeljauw maar laten staan. En vegetariër worden. Al zal dat ook wel niet helpen want al de landbouwgewassen worden overvloedig bespoten met alles en nog wat. Er is niks meer te vinden dat nog puur natuur en onbespoten is. Of toch? Ik denk het wel. Er bestaat nog één natuurlijk, gezond, puur, zuiver en onbesmet product. Duvel.

In mijn jeugdjaren waren de parkvijvers hoofdzakelijk bevolkt door eendjes. En enkele zwanen. Mooi om zien. Dat ging goed tot er nijlganzen kwamen neergestreken. Tot voor enkele jaren had ik nog nooit van nijlganzen gehoord. Dus heb ik eens opgezocht waar die beesten vandaan komen. Blijkt dat die oorspronkelijk uit Afrika komen. Voornamelijk uit de nijlvallei. Vandaar de naam natuurlijk. Die ganzen brachten meer kleur in en rond één van de vijvers. Al bleken de eenden niet echt tevreden met de komst van die vreemdelingen. De uitheemse ganzen deinsden er niet voor terug om de nesten van de eenden in te pikken. En toch was er een soort van gewapende vrede. De eenden waren in de meerderheid en dus stelden de nijlganzen niet al te veel eisen. Tot er een tijdje later ook nog eens enkele Canadese ganzen kwamen neergestreken. Die waren van een ander kaliber. Veel groter en brutaler dan de eerste nieuwkomers. En ze kweekten als konijnen. Dat gaat zo met vreemden die hun wil opleggen aan autochtonen. De wet van de brutaalste. De eendjes moesten dus wijken. Naar een andere vijver. Want samen met de nijlganzen werden de Canadese ganzen heer en meester van de vijver en het omliggende grasveld. Zelfs de grote zwanen voelden zich bedreigd want na een tijdje gingen ze er ook vandoor. En tegenwoordig zijn al de inheemse soorten weg uit die vijver. Geen waggelende eendjes meer. Geen sierlijke zwaan waagt zich in de buurt van de brutale druktemakers. En dat ze brutaal zijn mocht ik zelf ondervinden. Op een wandeling kruisten enkele Canadese ganzen mijn pad. Het feit dat ik daar voorbijkwam was blijkbaar niet naar de zin van die veroveraars. Met opengesperde vleugels kwam er ééntje dreigend op mij af. Impressionant, want met een vleugelwijdte van anderhalve meter zag het beest er vervaarlijk uit. Maar ik ben geen eend. Geen haar op mijn hoofd dacht eraan om te wijken. Eventjes twijfelde ik tussen en schop tegen het lijf te geven of een knoop in zijn lange hals te leggen. Maar het beest hield zich in. Al had ik het graag anders gewild. Laat maar komen die beesten. Want volwassen mensen laten zich niet imponeren door een agressieve gans. Maar kleine kinderen kunnen wel een schrik opdoen. Al gaan ze daar moeten mee leren leven. Maar toch dacht ik dat er iets kon aan gedaan worden. De oplossing vond ik op het net. Daar stond alle info over die beesten. En kennis is macht. Daar maken mensen dankbaar gebruik, en soms ook misbruik van. En vermits ik ook een mens ben gebruik ik die kennis. Het is simpel. Wacht maar tot na 15 augustus. Het zal rap opgelost zijn. Op 15 augustus gaat het jachtseizoen op ganzen open.

Liefde is...samen de afwas doen. Dat las ik gisteren. Al is dat niet mijn idee over liefde. Nee, dan heb ik een betere. Wat dacht je van: liefde is...samen een vaatwasmachine kopen. Dat lijkt mij toch iets praktischer. Ik heb het zo niet voor dat romantische gedoe. Wat ben je ermee om samen arm in arm naar de nachtelijke maan te staren. Want wat is de maan eigenlijk. Een planeet zoals een andere. Een hoop stenen en veel stof. Als ik stof wil zien kijk ik wel even onder het bed. Daar ligt bij tijd en wijle ook stof. En eerlijk, ik vind er niks romantisch aan om samen naar het stof onder het bed te zitten kijken. Maar wat is liefde dan wel? Dat lijkt mij meer iets als fysieke aantrekking. Iets waar vooral jonge mensen last van hebben. Dan beginnen de rupsen in je buik uit te groeien tot vlinders. Dan krijg je allerlei waanideeën in je hoofd. Dan zie je alles door een roze bril. Dan denk je dat je de ideale partner gevonden hebt. En door dat alles ben je niet meer in staat om normaal te reageren. Je neemt de meest onwaarschijnlijke beslissingen. Het mannetje denk van wooow. Ben ik een gelukzak. Een vrouwtje waar ik kan mee praten, lachen, geweldige seks mee hebben en ze ziet er nog knap uit ook. Daar wil ik wel oud mee worden. Het vrouwtje denkt: nu ja, ik zal hem wel veranderen eens we samen zijn. Maar het vrouwtje zegt niks. En de twee besluiten om te gaan samenwonen, misschien zelfs trouwen. Maar dan komt de aap uit de mouw. Het ware karakter van het vrouwtje begint zich te manifesteren. Ze wil verandering. Ze begint met zichzelf. Er wordt paal en perk gesteld aan zowat alles. Vooral aan seks. En ze wil daarenboven dat haar mannetje veranderd in een levende vaatwasmachine. Een knechtje dat knikt en haar aanbid. En het mannetje is niet meer tevreden. Begint te protesteren. Al helpt dat geen sikkepit. Hij zit gevangen in haar net. Een net van afstoten en aantrekken. Toelaten en weigeren. En dat kan jaren duren. Tot het mannetje er genoeg van krijgt en een ander vrouwtje tegenkomt. Eentje waarmee hij niet mee samenwoont en gewoon plezier mee kan hebben. En vooral, lekkere, ongeremde fantastische seks. Maar het vrouwtje waar hij mee samenwoont kan dat niet verdragen. Ze wil het mannetje voor haar alleen. Hij mag niet genieten van het leven. Hij moet haar aanbidden en op een troontje zetten. Hij moet haar persoonlijk slaafje blijven. En ze begint haar gramschap van de daken te schreeuwen. En dat is niet mis. Dat gaat dan over ontrouw, vreemdgaan, overspel, bedrog enzovoort enzoverder. Allemaal zware beschuldigingen waar het mannetje niks van begrijpt. Voor hem is dat alleen maar een verzetje. Zoiets als een partijtje tennis met de vrienden. Of een pintje gaan drinken na het werk. Allemaal heel onschuldig plezier. Maar dat mag niet volgens zijn vaste vrouwtje. Die wil een scheiding. Die wil dat hij afdokt. Betalen tot hij blauw ziet. Ter compensatie van het haar aangedane leed. En dan is de liefde definitief voorbij. Geen vlindertjes meer, geen roze bril meer. Enkel de rauwe, financiële werkelijkheid. En de liefde ligt in gruzelementen in de lappenmand. Want liefde die enkel gebaseerd is op eigenbelang en egoïsme is geen echte liefde. Liefde kan er maar zijn als elke partner zich kan ontplooien. Daar waar het vrouwtje en het mannetje elkaar een plezier gunnen. Uit liefde voor elkaar. Zoals in de oude vertrouwde spreuk:
Daar alleen kan liefde wonen.
Daar alleen is 't leven goed.
Waar men stil en ongedwongen.
Alles voor het vrouwtje doet.
Of was het toch een andere spreuk?

Het is weer vakantietijd. Hardwerkende mensen zijn aan rust toe. Welverdiende rust. En vermits ik een hardwerkende gepensioneerde ben heb ik zeker recht op vakantie. Op reis dus. Maar de eerste vraag die ik mij stel is dan; hoe? Met de auto? Is een auto wel een goed idee om te reizen? Vooral verre verplaatsingen kunnen wel eens tegenvallen met de auto. Je wagen is het gewoon van korte afstanden te doen. Als je dan zomaar ineens duizend kilometer of meer begint af te malen neem je best voorzorgen. Welke voorzorgen is dan weer de vraag. Een mens kan niet alles voorzien. En je kunt er je schoonmoeder op verwedden dat er wel iets zal gebeuren onderweg. Een panne of zo. Als dat dan gebeurt in een bewoonde zone zal een malafide garagist je wel uit de nood helpen. Dat zal dan wel een flinke hap uit het vakantiebudget kosten. Want malafide garagisten zijn meesters in het afzetten van toeristen. Hou je portefeuille dus al maar klaar voor een volledige vernieuwing van zowat alle onderdelen van je wagen. Tot en met het reservewiel. Je zou ook kunnen kiezen om met de trein te reizen. Maar dat zou ik toch ten zeerste afraden. Met de trein krijg je af te rekenen met stakingen allerhande. Op de meest onmogelijke tijden. En als het geen staking is zal er hier of daar wel een technische panne gebeuren. Een bovenleiding die het begeeft of zo. En dan is het best mogelijk dat je als sardientjes in een veel te heet doosje gaargekookt wordt. Dat is dus ook niet wat je verwacht van een vakantie. Misschien met het vliegtuig dan. Maar dat is ook al niet echt betrouwbaar. Je zal maar te maken krijgen met een kaping. Je zou wel eens op een heel andere plaats kunnen terechtkomen dan je lief is. Ofwel een bomaanslag. En een bom in een vliegtuig is wel het laatste dat je wil meemaken. Al is daar wel een oplossing voor. Het is immers statistisch bewezen dat je één kans op tien miljoen hebt dat er een bom aan boord is. Neem dus best zelf een bom mee het vliegtuig in. Dan verhoog je de overlevingskansen. Want het is ook statistisch bewezen dat er één kans op tien miljard is dat er twee bommen aan boord zijn. Al weet ik niet waar je een kant en klare bom kan kopen. Eens bij ikea proberen misschien. Daar lagen een tijdje geleden toch bommetjes in de rekken. Want als je als totaal onkundige leek zelf een bom in elkaar moet prutsen is dat een riskante onderneming. Je zou wel eens een heel andere vakantie kunnen hebben dan voorzien. Het mag dus duidelijk zijn dat reizen een lucratieve bezigheid is. Al heb ik een oplossing gevonden. Dit jaar ga ik met de boot. Er is hier in ons dorpje een riviertje en als ik dat met een boot stroomafwaarts volg kom ik in zee terecht. En een vakantie aan onze Belgische kust is ook niet te versmaden. Ik zal daar wel genieten van welverdiende rust, lekkere restaurants, een prachtige regenbui en een frisse duvel. Meer moet dat niet zijn.

Een tijdje geleden heeft de lokale politie een anonieme wagen aangekocht. Er is zelfs vooraan op die wagen een flitsapparaat geïnstalleerd om snelheidsovertredingen vast te stellen. Allemaal om efficiënter te kunnen controleren. Dat mag best van mij. Mijn snelheidsjaren zijn lang voorbij. Ik weet ondertussen al wat snelheid kan aanrichten. En normaal gezien hou ik mij dan ook aan de opgelegde maximale snelheid. Toch heb ik in heel mijn leven twee boetes gekregen voor overdreven snelheid. Eentje is van heel lang geleden. Een schatting vanwege de agenten. Van in de tijd dat er nog geen elektronische vaststellingen konden gebeuren vanwege nog geen toestellen beschikbaar. Op een nacht kwam ik van mijn werk. Niks verkeer op de baan. Tot ik een viertal voertuigen vóór mij naderde. Netjes op een rij. Tegen een gezapige snelheid. Ik stak ze dus voorbij. Pech voor mij want de eerste in de rij was een politiewagen die precies de opgelegde 50 km/h reed. Vermits ik voorbij stak reed ik meer dan 50 km/h. Een boete dus omdat ik, volgens de vaststelling, 60 km/h zou gereden hebben. Kan zijn. De tweede was een tiental jaren geleden. Met elektronische toestellen vastgesteld. 56km/h in plaats van de toegelaten 50km/h. Kan gebeuren. Om maar te zeggen dat ik geen snelheidsmaniak ben. Een anoniem politievoertuig in de streek kon mij dan ook weinig zorgen baren. En eigenlijk zou ik niet geweten hebben dat er ééntje was. Maar ik kreeg een mailtje. Met verzoek om door te sturen naar al mijn bekenden. In dat mailtje stond dat de lokale politie een witte volkswagen polo als anoniem voertuig met flitsapparaat in dienst had. Nu moet je weten dat er in heel de streek slechts één witte polo rondrijd. De opvallende, onopvallende, anonieme wagen van de politie. Binnen de kortste tijd wist iedereen dat je maar beter gas kon terugnemen als er een witte polo langs de weg geparkeerd stond. Hoeveel overtreders de politie gesnapt heeft met dat voertuig weet ik niet. Maar veel zullen er dat wel niet zijn. Tenzij misschien een enkeling die toevallig niet in de streek woont. Want je kan zeggen wat je wil van de lokale bevolking. Solidair zijn ze wel. Nu weet ik niet wie de beslissing genomen heeft om precies een witte polo als anonieme wagen aan te kopen. Maar die man of vrouw had wel een bepaald gevoel voor humor. Of misschien had die persoon ook de opdracht gekregen om de eventuele PV's op te stellen. Het zou mij niet verwonderen. Zoals het mij ook niet zou verwonderen dat het oorspronkelijke mailtje van de politie uitging. Want hoe minder vaststellingen, hoe minder PV's en hoe minder werk dus. Maar volgens een vriend zie ik spoken en is dat allemaal toeval. Toeval? In Vlaanderen? Sta mij toe daar aan te twijfelen.