Archief

Het zal zo'n dertig jaar geleden zijn dat ik ze tegenkwam. Een echtpaar van rond de tachtig. Hand in hand en met verliefde blik naar elkaar. Ik kende ze helemaal niet, maar ze spraken me aan. Of ik een foto wou nemen van hen. Als beleefde jongeman wilde ik dat natuurlijk graag. De man gaf me zijn fototoestel en sloeg een arm rond de vrouw. Ze wisselden nog enkele verliefde blikken naar elkaar voordat ze glimlachend naar de camera keken. En toen ik afdrukte gaf de man een snel zoentje op de wang van de vrouw. In die tijd bestonden nog geen digitale camera's en kon je dus niet onmiddellijk zien of de foto wel gelukt was. Volgens mij zou de foto nogal wazig zijn wegens de snelle kus van de man. Nog maar een foto dan maar. Nu hielden ze zich beiden stil voor de foto. Het viel me op dat er een sprankelende blik in hun ogen zat. Een blik die je enkel ziet als twee dolverliefde mensen elkaar aankijken. In hun ogen zag ik als het ware de vlinders in hun buik. Dit was duidelijk een gelukkig koppel. Volgens mij waren het twee oudjes die elkaar pas heel recent gevonden hadden en begonnen aan een nieuw hoofdstuk in hun leven. Want bij koppels die elkaar al langer kennen zie je zelden nog verliefde blikken. Na de foto's raakten we in gesprek. En ik was verrast. Ze waren al vijfenvijftig jaar getrouwd. Nog steeds heel gelukkig met elkaar. En nog steeds verliefd. Ze hadden al heel wat meegemaakt in hun leven. Gelukkige tijden met veel voorspoed. Maar ook een huis dat afgebrand was en waar ze slechts op het nippertje uit ontsnapt waren. Een gehandicapt kleinkind dat veel zorgen nodig had. Maar ze hadden zich overal doorgeslagen. En steeds weer waren ze doorgegaan in het leven. Hard gewerkt zoals dat in die jaren de gewoonte was. En nu genoten ze samen van een welverdiende rust. Ze genoten van het leven dat hun nog restte en van elkaar. Toch was ik nieuwsgierig naar het geheim van hun verliefdheid. Na zovele jaren met de zelfde partner nog steeds met vlinders in de buik. Ik vroeg de man hoe ze dat deden. Hij legde een arm om mijn schouders en fluisterde in mijn oor; minnaressen, veel minnaressen.

Is gelukkig zijn dan zo moeilijk dat veel mensen er niet in slagen om de optimist uit te hangen? Soms twijfel ik toch. Er zijn nogal wat mensen die alles hebben om gelukkig te zijn en toch klagen ze de stenen uit de grond. Al is het best mogelijk dat ze problemen hebben waar de buitenwereld geen weet heeft. Maar toch. Heel slecht is het in ons landje niet om te leven. Er zijn slechtere plaatsen op de wereld om geboren te worden. En dan vraag ik mij af of die mensen kunnen relativeren. Al heb ik natuurlijk gemakkelijk praten. Als je een paar keer de dood in de ogen gekeken hebt kan een mens al meer aan. En ja, het is waar, met de dood voor ogen speelt zich in de laatste microseconde de film van je leven af. Maar na dergelijke ervaringen weet je wel wat relativeren is. Dan beseft een mens dat het leven van het ene moment op het andere gedaan kan zijn. Elke seconde kan de laatste zijn. Genieten is dus de boodschap. En relativeren. En dat kan je leren, las ik laatst in een artikeltje. Al vraag ik mij af wie de auteur was want ik heb zo mijn twijfels over sommige zaken. De eerste tip om te leren relativeren was tot tien tellen voordat je razend wordt. Dat is wel heel gemakkelijk gezegd. Maar doen is een hele andere zaak. Mensen met een kort lontje hebben daar geen boodschap aan. Die worden na tien tellen alleen nog kwader. Humor zou ook helpen. Daar geloof ik dus ook niks van. Ooit heb ik dat eens uitgetest. Op een baas. Toen de man op ontploffen stond dacht ik het ook met humor op te lossen met de woorden “ ach, het zal wel de laatste keer niet zijn dat het gebeurt”. Gelukkig kon ik in die jaren nog hard lopen. Humor werkt dus niet. Een nachtje slapen zou moeten lukken. Volgens dat artikeltje toch. Al heb ik daar ook twijfels over. Als iemand een hele nacht ligt te piekeren over een probleem is die 's morgens niet aan te spreken. Een douche dan maar. Dat zou een probaat middel zijn om zaken te relativeren. Lukt niet. Giet een emmer koud water over een razende persoon en je zal zien dat het niet werkt. Gegarandeerd. Nee, ik denk dat het eerder in de aard van het beestje zit. Sommigen zijn nu éénmaal licht geraakt. Anderen gaan goedlachser door het leven. Niks aan te doen. Alhoewel. Zelf weet ik een heel doeltreffend middel om alles te relativeren. Lukt altijd. Als ik een slechte tijding krijg of het zit echt tegen drink ik twee duvels. Daarna kan niks mij dan nog deren.

Kleine oorzaken kunnen grote gevolgen hebben. Of misschien is het beter in dit geval te spreken van grote oorzaken die onverwachte kleine gevolgen hebben. De internationale gemeenschap heeft sancties opgelegd aan Iran. Vanwege de ontwikkeling van kernwapens. Dat heeft zo zijn gevolgen. Vooral voor de benzineprijs. Maar verrassend genoeg ook voor de Duitse bratwurst. De Neurenbergse bratwurst om precies te zijn. Die wordt duurder door die sancties. Al zijn de Duitse slagers ook niet vies van een beetje overdrijven. Ze beweren dat de grondstoffen duurder geworden zijn. Ergens hebben ze wel gelijk, maar zo veel duurder zijn die grondstoffen ook niet. De grondstoffen waar ze het over hebben zijn de schapendarmen waarmee die worsten gemaakt worden. Die komen uit Iran en zijn door de sancties duurder geworden. Van 6,30 euro naar 17,20 euro. Voor 90 meter darm. Nu zou een normaal mens die darmen elders gaan kopen. Maar dat gaat zo maar niet. Want de 'originele Neurenbergse bratwurst' heeft van de Europese unie een beschermde status gekregen. Een origineel streekproduct zeg maar. En dergelijke producten zijn aan uiterst strenge eisen gebonden. Zo moet de originele Neurenbergse bratwurst tussen 7 en 9 cm lang zijn met een maximum gewicht van 25 gram. En uit welbepaalde ingrediënten bestaan. Eén van die ingrediënten zijn toch wel schapendarmen uit Iran zeker. Andere darmen zijn niet toegelaten. Zelf zou ik niet weten wat het verschil is tussen schapen van Iran of van elders. Maar het heeft misschien te maken met het feit dat mannen in Iran nogal graag met hun achterste omhoog zitten en dat die schapen dan.... Ik wijk af. Het ging over de prijs. Want volgens de slagers kunnen van 90 meter darm 1000 worsten gemaakt worden. En als ik goed kan tellen betekent dat dus dat een bratwurst 0,01 euro duurder wordt. 1 miezerige cent per worst. Als ze daarom de prijs moeten opslaan moet de winstmarge wel heel klein zijn. Al weet je natuurlijk nooit met zelfstandigen. Dat hebben we in ons land ook al meegemaakt. Toen de aardappelen duurder werden ging de prijs van de frieten van de frituur ook de hoogte in. Maar als het jaar nadien de aardappelprijs instortte hoorde je de frituristen niet meer. Zo gaat dat. Iedereen zorgt natuurlijk voor zijn eigen portemonnee. Maar de internationale gemeenschap moet toch gaan oppassen met die sancties. Er is nog ambras in sommige landen en als die allemaal sancties opgelegd krijgen zou het wel eens kunnen dat de duvel opslaat. Kleine oorzaken, grote gevolgen weet je wel.

Maricopa is een gemeente in het Amerikaanse Arizona. En daar zorgt sheriff Joe Arpaio voor de veiligheid. Zoals gebruikelijk in Amerika worden er regelmatig verkiezingen gehouden voor de job van sheriff. Sheriff Joe Arpaio wordt telkens herkozen met een merkwaardige meerderheid van stemmen. Telkens weer met meer dan 90% van de stemmen. Dat heeft zo zijn redenen. Want sheriff Joe Arpaio is een man die zijn verstand gebruikt. Zo moest er in 1993 een gevangenis bijkomen wegens plaatsgebrek in de bestaande gevangenis. Den Joe vond een originele oplossing. Hij kon voor een prikje oude legertenten op de kop tikken. Hij liet een tentengevangenis bouwen. Hoge stevige afsluitingen en een hoop prikkeldraad rond een tentenkamp. Dat spaarde een hele som geld uit voor de gemeenschap. Bovendien is de man van mening dat gevangenen van nut moeten zijn voor de gemeenschap. En heeft hij de dwangarbeid heruitgevonden. Gevangenen moeten gemeenschapdiensten verrichten. Dat scheelt ook een hoop geld aan de belastingbetaler. Maar dat is niet alles. Zo is hij er in geslaagd om de kosten per gevangene tot 20 cent per dag te reduceren. En dat moeten de gevangenen dan nog zelf betalen. Alle vormen van pornografie en alle sigaretten zijn strikt verboden. En alle fitness apparatuur is in beslag genomen. De sheriff is immers van mening dat gevangenen daar zitten om “een schuld aan de gemeenschap te betalen” en niet om “spieren bij te kweken om dan te gebruiken tegen mensen als ze terug vrij zijn”. Kabel TV was onbestaand, maar daar moest sheriff Arpaio een toegeving doen. Er bestaat in Arizona blijkbaar een wet die de gevangenis verplicht om Kabel TV aan te bieden. En dus kwam er kabel TV. Alleen heeft den Joe een paar aanpassingen gedaan. Op de kabel zijn enkel het Disney chanel en weerkundige diensten te bekijken. Op de vraag waarom weervoorspellingen was zijn antwoord simpel. “Dan kunnen die onnozelaars zien welk weer het gaat worden als ze morgen buiten moeten werken” Koffie is afgeschaft in de gevangenis omdat de sheriff ontdekte dat koffie geen enkele voedingswaarde heeft. En dat hij daarmee ook geld kon uitsparen. Er kwam wel protest van de gevangenen. Het antwoord van de sheriff was duidelijk. “Je bent hier niet op hotel en als het je niet aanstaat zorg er dan voor dat je hier nooit meer terugkomt”. In Maricopa kan het ook heel heet worden. Temperaturen van boven de veertig graden zijn er geen uitzondering. Er kwamen dan ook klachten van de gevangenen over onhoudbare hitte in de tenten. Maar volgens Joe Arpaio kan het erger. “In Irak zitten onze soldaten ook in tenten bij temperaturen van bij de vijftig graden. En die moeten dan nog een zware wapenuitrusting dragen. Bovendien worden ze nog beschoten. En, het ergste, die hebben geen mensen vermoord. Dus...shut up” Maar hij vond wel een oplossing. Hij bestelde voor elke gevangene een roze boxershort. Daarin moeten ze bij warm weer leven en werken. Volgens den Joe zijn het immers moordenaars en die hebben geen enkel recht op enige vorm van luxe.
Sheriff Joe Arpaio als je ooit naar België komt en je stelt je verkiesbaar heb je mijn stem.

Toeval speelt ook een rol in het leven. In het vorige stukje ging het over het kinderdorp in ons dorpje. Wat begon als een goed initiatief draaide uit op een mislukking. Spijtig maar helaas. Maar wat kom ik vandaag te weten. Een nieuw initiatief van het kinderdorp. De roulot. Dat is een woonwagen die in de tuin van één van de ruime huizen geplaatst werd. En waarin de pamperpolitiek zijn vernietigende werk kan verderzetten. De bedoeling van de roulot is dat er jongeren in terecht komen die de school moe zijn. Jongeren die “het even niet zien zitten” kunnen drie weken in de roulot verblijven. Er wordt zelfs reclame voor gemaakt. Tik maar eens “roulot” in op google en je krijgt een hoop info. De jongeren krijgen in de roulot begeleiding van professionele opvoeders voor een “alternatieve dagbesteding. Het is een plek voor jongeren, met kippen en een tuin, waar gewerkt en gerust wordt, waar lerende relaties mogelijk zijn, waar de wind waait en het zonnetje schijnt, waar inspirerende contacten groeien,waar respect voor elkaar en de omgeving centraal staan, waar gezocht wordt naar waar je zin in hebt,verbinding mee voelt...een plek die beweegt”. Een hele boterham en ik hoor je al denken: wablieft?? Maar zo is het nochtans. Kijk.. ik weet één ding. Als ik tijdens mijn schoolperiode tegen mijn vader moest gezegd hebben dat ik “het even niet zag zitten” en dat ik drie weken kippen eten ging geven en worteltjes kweken dan weet ik zo wat er ging gebeuren. De stenen pot tegen mijn kop en een stamp onder mijn achterste. En binnen de kortste keren zat ik terug op de schoolbanken. Gegarandeerd. Zonder “waaiende wind, alternatieve dagbesteding en inspirerende contacten”. Met een buil op mijn hoofd en een pijnlijk gat ja, dat wel. Het leven was simpel in die dagen. Maar misschien is die roulot nog niet zo een slecht idee voor jongeren die te lui zijn en niks willen doen. Met een paar kleine wijzigingen. Tralies voor de ramen en de deur. En een groot slot op de deur.

In het jaar 1959 is er in ons dorpje een nobel initiatief genomen. Met de hulp van vrijwilligers is er toen een kinderdorp opgericht. Geen kinderboerderij maar een heus opvangcentrum voor verwaarloosde kinderen. Het ging dan voornamelijk om kinderen van ouders die door het gerecht ontzet waren uit de ouderlijke macht. Kinderen die al een hele lijdensweg achter de rug hadden en waarvoor geen andere opvang gevonden kon worden. De kinderen kwamen er terecht bij een echt gezin. Een koppel woonde in het grote huis met tuin en zorgde er voor de kinderen. Een normale gezinssituatie dus. Het was wel een groot gezin. Twaalf tot vijftien kinderen woonden en leefden er. Gingen naar school, waren lid van verenigingen, hadden vrienden en maakten deel uit van het dorpsleven. Het was een succes want zowat al die kinderen werden volwassen, gingen aan het werk, trouwden en kregen zelf kinderen. De meesten zijn trouwens in de streek blijven wonen en leiden een gewoon leven zoals u en ik. In de loop der jaren zijn er zo nog twee wooneenheden bijgekomen. Drie grote gezinnen die in ruime huizen woonden zodat elk kind kon opgroeien in een normale omgeving. Allemaal dank zij de vele vrijwilligers die graag meehielpen om de hele zaak, vooral financieel, draaiende te houden. Die vrijwilligers waren van uiteenlopende aard. Zowel particulieren als verenigingen allerhande. Van de Rotary club tot jeugdverenigingen die de opbrengst van feestjes aan het kinderdorp schonken. Dat ging goed tot enkele officiële instanties er zich gingen mee bemoeien. Het kinderdorp kreeg subsidies. Maar aan die subsidies hing een prijskaartje. In ruil voor de officiële steun kwamen er ook regeltjes en reglementjes waar de gezinnen zich dienden aan te houden. Het was gedaan met discipline, plichtsbesef, normen en waarden. In de plaats kwam een pamperbeleid. De zachte aanpak. Onbelemmerde en vrije opvoeding moest het worden. En tegelijk kwamen er steeds meer kinderen van vreemde origine. Het leek wel alsof er plots geen Vlaamse kinderen meer waren die hulp nodig hadden. Ook de koppels die vroeger instonden voor de opvoeding van de kinderen werden vervangen door opvoeders. Professionele opvoeders die het blijkbaar allemaal zoveel beter schijnen te weten. De zachte aanpak weet je wel. Tegenwoordig is er van discipline geen sprake meer. De aanwezige kinderen worden schijnbaar gewoon in leven gehouden en voor de rest doen ze zowat hun zin. En op de dag van hun achttiende verjaardag worden ze gewoon de straat op geschopt. Onvoorbereid. Ongedisciplineerd. Zonder enig besef van normen en waarden. En dan zijn ze verwonderd dat de meesten in het criminele milieu terechtkomen. Misschien moeten ze nog wat meer regeltjes maken. Nog meer geld uittrekken. Nog meer in de watten leggen. En nog meer vakkundig naar de kloten helpen.

Dat alcohol een straf goedje is weten we allemaal. Maar wat ik nu gelezen heb is zowat het vreemdste verhaal dat ik ooit ben tegengekomen. Of het waar is kan ik niet verzekeren, ik vertel het maar voor wat het waard is. Het komt uit Zweden. In het dorpje Särö in de buurt van Göteborg kon een man zijn ogen niet geloven toen hij 's morgens zijn tuin in kwam. Daar zat een dronken eland in een boom. En het beest kon er niet meer uit. Nu zijn dronken elanden een jaarlijks fenomeen in Zweden zo blijkt uit een plaatselijke krant. Maar een dronken eland in een appelboom hadden ze daar ook nog niet meegemaakt. Hoe het beest in die boom terecht gekomen was wisten ze ook niet precies. Het was gissen. Maar omdat elanden elk jaar van de afgevallen appels komen eten konden ze wel één en ander veronderstellen. Want die afgevallen appels beginnen te fermenteren en bevatten dus een hoeveelheid alcohol. De elanden zijn er verzot op. En elk jaar maken de elanden er een feestje van. Maar als de afgevallen appels op zijn proberen die beesten ook te eten van de appels die nog aan de boom hangen. Een stom eland weet natuurlijk niet dat de appels die nog aan de boom hangen geen alcohol bevatten. Een appel is een appel denken ze en ze proberen dan maar van de appels te eten die nog aan de boom hangen. Dat lukt gewoonlijk aardig omdat een eland een redelijk groot beest is. Tot ook die appels op zijn. Dan moeten ze het hogerop gaan zoeken. En dus veronderstellen de Zweden dat dat beest met zijn zatte kop in de boom is gesukkeld. De politie werd er bij gehaald. Maar ook die konden niks doen. Dan werd maar beslist om er een jager bij te halen. Omdat die meer verstand had van elanden. Helaas stond ook die jager met zijn handen in zijn haar. De brandweer dan maar. Die mannen vonden er niet beter op dan de boom zodanig scheef te trekken dat het beest er uit donderde. Het was echter nog niet helemaal nuchter en van de val een tikkeltje groggy. De eland kon niet meer op zijn poten staan en bleef liggen waar het lag. De Zweden besloten dan maar om af te wachten en het beest zijn roes te laten uitslapen. Het lukte want 's anderendaags was de eland verdwenen. Waarschijnlijk met koppijn maar dat zou wel overgaan. Zo zie je maar wat een dosis alcohol kan teweegbrengen. Het onmogelijke wordt kinderspel met alcohol. Als je ooit een olifant in een boom wil krijgen, maak dan gebruik van het wondermiddel alcohol.

Soms loopt het echt uit de hand. Dan stapelen de, al of niet officiële, papieren zich zodanig op dat ik verplicht ben er aan te beginnen. Met tegenzin weliswaar, maar wat moet, dat moet nu éénmaal. Anders komen er aanmaningen en dat betekent dan nog meer papier. En nog meer tegenzin. Maar als ik er niet aan begin vallen de paperassen op de vloer. En na een tijdje verdwijnen ze dan in de papiermand zonder gezien te zijn. Wat ook niet het ideaal is. Gelukkig leven we in een elektronisch tijdperk zodat zowat alles van achter de PC kan weggewerkt worden. Naar de bank lopen is er dus niet meer bij. Een groot voordeel vind ik. Alhoewel ik mij soms afvraag of ze mij nog gaan kennen als ik de bank binnenga. Maar dat doet er niet toe. Elke keer dat ik met mijn neus tussen die papierrommel zit vraag ik mij af van waar het blijft komen. In deze elektronische tijd kan alles toch zonder papier. Zelf probeer ik zo veel mogelijk te regelen met domiciliëring. Dat is gemakkelijk en ik hoef mij geen zorgen te maken over achterstallige betalingen. Maar er zijn blijkbaar instanties die het nodig vinden om nog wat bomen af te zagen en mij een stukje papier te sturen. Met postzegel en envelop. Om dan hier ten huize een tijdje op een hoopje te liggen en daarna in de papiermand te belanden. Van verspilling gesproken. Maar de meeste instanties vinden het nodig om een rekening op papier te zetten. Als het dan nog gaat over facturen die slechts sporadisch verzonden worden kan ik dat nog enigszins begrijpen. Voor ik iets kan betalen moet ik natuurlijk op de hoogte gebracht worden. Anders zien ze hun centen niet. Toch vind ik het overdreven. Bijna al die instanties hebben mijn mail adres en toch blijven ze papiertjes versturen. Zou het niet beter zijn om facturen en andere papieren te versturen via mail? Dan kan ik die toch ook netjes in mapjes rangschikken en zit ik op het einde van de maand niet met vijf kilo overbodig papier. Waarvan het meeste dan toch gewoon met het oud papier meegegeven wordt. En de zeldzame keren dat ik één van die papieren nodig heb kan ik ze evengoed afdrukken. Er zijn trouwens firma's die het nog erger maken. Zoals electrabel en belgacom. Die presteren het om het geld via een domiciliëring van mijn rekening te halen en toch nog een factuur op papier te versturen. In een envelop met postzegel. Het zou toch een enorme besparing zijn om die facturen via mail te versturen. Want die facturen komen hier toe en verdwijnen regelrecht de papiermand in. En de kosten van papier, envelop en postzegel worden doorgerekend aan de klant. Alsof de energierekening nog niet hoog genoeg is. Dan kan het beter zoals mobistar. Die hebben ook een domiciliëring op mijn rekening en zetten de gedetailleerde factuur op hun website. Die kan ik raadplegen en desnoods afdrukken wanneer het mij past. Ach, het zal nog een tijdje duren zeker alvorens sommigen beseffen dat we in de eenentwintigste eeuw leven.

Het is prijsuitreiking bij de regering. Grote smurf Elio Di Rupo gaat er zich persoonlijk mee bemoeien. Hij gaat alle voorzitters van de meerderheidspartijen samenroepen om 46 topjobs bij overheidbedrijven en -diensten te verdelen. Verraders van Vlaanderen belonen voor bewezen diensten is een betere uitdrukking volgens mijn bescheiden mening. Want daar draait het om. Maar volgens Di Rupo is het om “ het evenwicht te vinden tussen de verschillende politieke partijen”. En de drie criteria waarmee rekening gehouden zal worden zijn -hou u vast aan uw bretellen en val niet van uw stoel- “Het politieke gewicht van elke partij, een balans tussen Nederlandstaligen en Franstaligen en een evenwicht tussen vrouwen en mannen”. Wie dacht dat bekwaamheid het voornaamste criterium is van mensen die aan het hoofd van die overheidsdiensten komen te staan is helemaal verkeerd. Dit is België. Hier zijn we andere dingen gewend. Hier komen totaal onbekwame, onbenullige meelopers en ja-knikkers met de juiste partijkaart aan de top van belangrijke bedrijven staan. Om hun onbekwaamheid ten toon te spreiden. Om zoveel mogelijk belastinggeld te verkwisten. Want dat is belangrijk. Wie het meeste geld uitgeeft krijgt het meeste ontzag. Het gaat gewoon om de eer. De eer om met zoveel mogelijk zuur verdient belastinggeld een zo groot mogelijke knoeiboel te creëren. Dat hebben we nog gezien bij overheidsbedrijven. En er zijn wel heel interessante jobkes te verdelen. Het gaat om de grote bazen van Bpost, NMBS, Belgocontrol, Nationale loterij enzo. Niet niks. Daar kun je als grote baas wel meer dan één receptie laten organiseren. En navenant stommiteiten uithalen. Maar er zijn ook andere postjes waar grote bazen hun hartje kunnen ophalen wat betreft debiliteit. Denk maar aan het Riziv, de RSZ of de rijksdienst voor pensioenen. Allemaal dikbetaalde postjes die vacant zijn dezer dagen. Al zijn er postjes waarvan een normaal denkend persoon wel enige vorm van bekwaamheid zou verwachten. Wat dacht je van grote baas van het SCK, het studiecentrum voor kernenergie. Of het NIRAS, het nationaal instituut voor radioactief afval en verrijkte splijtstoffen. Of het FANC, het federaal agentschap voor nucleaire controle. Die federale dienst waakt over de doeltreffende bescherming van de bevolking tegen ioniserende straling. Als mens voel ik mij niet echt veilig als ik weet dat een dergelijke dienst geleid wordt door een totale onbenul die toevallig het vriendje van het vriendje van is. En wat dacht je van belgoprosecc. Dat is een dienst die gespecialiseerd is in de verantwoorde verwerking en opslag van radioactieve stoffen en ontmanteling van nucleaire installaties. Of die ooit al een nucleaire installatie ontmanteld heeft durf ik te betwijfelen. Maar dat doet er allemaal niet toe. Een onbekwame baas past bij een onervaren dienst. Dit is België weet je wel. En dan is er natuurlijk nog Belgacom. De natte droom van elke politieke slippendrager. Ook dat postje is beschikbaar. Al zullen al deze droomjobkes wel geen andere big boss krijgen. Er zal wel heel hard gelobbyd worden door postjespakkers. Dat staat vast. Want iedereen met de juiste connecties heeft een kans om aan de vetpotten te zitten. Bekwaamheid heeft geen belang. Dat is duidelijk. Anders zouden ze mij wel komen vragen.

Het is een tijdje geleden dat ik een documentaire zag over natuurrampen. Van overstromingen en aardbevingen tot droogten en hongersnood. De film was van Amerikaanse makelij en daardoor kwamen er uiteraard veel tornado's in beeld. Voor Amerikanen eindigt de wereld nu eenmaal aan hun grenzen. Maar toch hadden de makers ook oog voor rampen in andere werelddelen. Wat me vooral opviel was de flexibiliteit van mensen. Na een ramp waren de camera's in de kortste tijd ter plaatse om beelden te schieten. En op die beelden was steevast te zien hoe reddingswerkers druk in de weer waren om te redden wat er te redden viel. In eerste instantie mensenlevens natuurlijk. Beelden van een dag na de ramp lieten dan weer zien hoe er in alle haast hulpposten opgericht waren. En dringende hulp op een georganiseerde schaal geboden werd. Op nog latere beelden was dan weer te zien hoe het puin geruimd werd. En daar waar de camera's tevoren enkel in weg leken te lopen was er dan ook tijd voor een interview met enkele reddingswerkers. Terwijl op de achtergrond met man en macht en met groot materiaal gewerkt werd om plaats te maken voor de wederopbouw. En telkens weer viel het me op hoe mensen als een kolonie mieren de plaats van het onheil overspoelden en alles in het werk stelden om alles zo snel mogelijk te herstellen. Tenminste. Blanke mensen. Want er waren ook beelden te zien van rampen die zich afgespeeld hadden in streken waar zwarte en bruine mensen de scepter zwaaien. Als daar, na een ramp, camera's neerstrijken zitten vrouwen in donkere gewaden, met hun armen in de lucht, tranen met tuiten te wenen terwijl de mannen zich in dichte drommen voor de camera's verdringen. Om hulp te eisen. Terwijl ze er zelfs niet aan denken om ook maar één vinger uit te steken. Nee, er moet hulp komen van elders. Hulp in al zijn vormen. Er moet geld ingezameld worden. Veel geld. Om hulpgoederen aan te kopen en ter plaatse te brengen. Alles moet zo snel mogelijk ter plaatse gebracht worden vanuit blanke werelddelen. Om dan schaamteloos gestolen te worden en op de zwarte markt duur verkocht te worden. En de zakken van rijke machthebbers en andere despoten nog meer te vullen. Het is toch raar dat er steeds weer geld gevraagd wordt om een bende leeggangers en zakkenvullers te helpen. Als er in het door blanken bewoonde gedeelte van de wereld hulp nodig is moeten wij ook niks van anderen verwachten. Dat ze dan ook maar hun plan trekken. Solidariteit kan niet altijd van dezelfde kant komen. Niet meer met mij. Ik word nog liever marsmannetje.