Archief

Door een stom toeval en volledig buiten mijn wil, natuurlijk, raakte ik in een drankgelegenheid verzeild. Daar raakte ik aan de praat met een oude vriend. Na een tijdje ging het gesprek over de zin van het leven. Een moeilijk onderwerp. Vooral na de derde duvel. Want dan durf ik nogal eens beginnen te filosoferen. Maar vermits we toch al een tijdje in de drank zaten begon ik maar te lullen. En tot mijn eigen stomme verbazing verkondigde ik wijsheden waar menig beroepsluller een puntje kan aan zuigen. Tenminste voor zover ik het zelf kon beoordelen. Wat mijn gesprekspartner ervan vond kon ik moeilijk inschatten. Het gesprek liep niettemin heel vlot. En na de vierde duvel begon het pas echt helemaal uit de hand te lopen. We stelden ons vragen over het nut van de mensheid op aarde. De bigbangtheorie kwam er aan te pas. We gingen nog verder. Was de bigbang een georganiseerde chaos? Gecreëerd door een hogere macht? Met een doel. Of was het allemaal toeval. Een toevallige samenloop van omstandigheden waar niks of niemand schuld aan had. Was het leven op aarde misschien niks meer dan gewoon vervuiling. Een vervuiling die ontstaan is door ruimtestof. Door blikseminslag, vulkanische activiteit en inslagen van meteoren. Of was er toch een hogere macht in het spel. Maar welk doel had die hogere macht dan wel voor ogen. En waarom zou de mensheid een uitverkoren soort zijn? Waarom de mens en niet het dondervliegje. Waarom zou een mens meer waard zijn dan, pakweg, de schaamluis? En wat met leven op andere planeten? Dat er elders leven moet zijn, daarover waren we het snel eens. Maar hoe zou dat er uitzien? Aangepast aan de omstandigheden waarschijnlijk. En misschien verder in de ontwikkeling dan de mensheid. Of primitiever. Zouden die wezens er al achter zijn dat er geen hogere macht bestaat. Maar alles het gevolg is van de bigbang. Van gewone vervuiling. Het leven als één grote misser. Allemaal theorieën die tijdens de vierde duvel onderwerp waren van diepgaande en, vooral, geestverruimende gesprekken. Maar na de vijfde duvel waren we er eindelijk uit. Het kon niet anders dan alles was het gevolg van die ene grote oerknal. Niks meer of niks minder. Geen hogere macht. Geen uitverkoren mensheid. Nietige wezens waren we. Wezens die niks in de pap te brokkelen hadden. En na de zesde duvel kon het ons allemaal niet meer schelen. Niks deed er nog toe. We besloten om de consumptieplaats te verlaten en bij hem thuis een druppeltje te gaan nuttigen. Als afsluiter. Zijn vrouw zag ons komen. En normaal ken ik die als een goedlachs serpent. Maar het geluid dat er nu uitkwam deed me denken aan wat de oerknal ooit geweest moet zijn... Ach, dat druppeltje zal voor een andere keer zijn zeker.

De Brusselse gemeenschappelijke gemeenschapscommissie gaat nog maar eens 1 miljoen euro spenderen aan opvangplaatsen voor asielzoekers. En dat nadat het Brusselse OCMW reeds 5 miljoen uitgegeven heeft aan de aankoop van een gebouw. Ook voor opvang. In totaal zou het gaan om een kleine 600 opvangplaatsen. Alleen maar om tijdens de wintermaanden in opvang te voorzien voor asielzoekers. En volgens de Brusselse bla bla commissie duurt de winter in ons land 5 maand. Van 1 november tot 31 maart. Als ik goed kan tellen is dat dus tienduizend euro per opvangplaats. Voor vijf maand. Dat is dus tweeduizend euro per persoon en per maand. Alleen voor opvang. Reken daar nog eens verwarming, verlichting, onderhoud, voeding en zakgeld bij. Dat zal in totaal zoiets van een dikke vierduizend euro per persoon en per maand zijn. Niet slecht. Ik moet het met veel minder doen. En van mijn pensioentje moet ik woning, verwarming, verlichting, voeding en zakgeld zelf zien te bekostigen. Maar de Brusselse geldgooicommissie is niet tevreden. Volgens Brussels minister Evelyne Huytebroeck en Brigitte Grouwels, die beide in de commissie bevoegd zijn voor bijstand aan personen in nood, wordt Brussel geconfronteerd met een humanitaire noodsituatie. En moet de opvang beter verdeeld worden over het hele Belgische grondgebied. Want Brussel kan niet als enige de lasten aan. En “ De federale regering moet zijn verantwoordelijkheid nemen en fedasil de middelen geven om de asielzoekers op te vangen” Of met andere woorden: Laat de bevolking opdraaien om koninklijk onthaal te bekostigen voor alle profiteurs die hier binnenkomen dank zij de stommiteiten van kortzichtige politici. En zeggen dat er nog mensen zijn die voor dergelijke politiekers stemmen. Onbegrijpelijk. Als gewone burger met een heel klein, simpel beetje boerenverstand weet ik dat dergelijke toestanden niet vol te houden zijn. Ik heb een andere oplossing. Als die politiekers toch zo graag de gastvrije gastheer willen spelen dat ze dan enkele asielzoekers zelf in huis nemen. Op hun kosten. En de rest kan een retourkaartje naar het land van herkomst krijgen. Dat zal heel wat minder kosten dan vierduizend euro. Wanneer gaat de bevolking eindelijk eens gepast reageren in het stemhokje en al die onbekwame politici eruit stemmen. En stemmen voor personen die effectief de grenzen sluiten voor alle profiteurs. Maar dat zal nog wel enkele lichtjaren duren zeker.

Er gaat weer een ruimtetuig naar beneden komen. Een uitgediende satelliet. Waar dat ding gaat vallen is niet helemaal duidelijk. Meestal valt zoiets in zee. Gewoon omdat er meer water dan land is op de wereldbol. De kans dat het geval neerkomt in zee is dus groter. Gelukkig zou ik zeggen. Want een doorsnee satelliet is een stuk metaal ter grootte van een auto. Er mag dan nog een gedeelte van opbranden als dat in de dampkring komt, het blijft een groot stuk metaal. En als dat in uw tuintje tussen uw patatten valt kan je ze direct oogsten. Om maar te zeggen dat we ons binnenkort gaan moeten beveiligen tegen neerstortende ruimtetuigen. Want ondertussen hangen er al duizenden van die dingen boven ons hoofd. En op één of andere dag komen die allemaal naar beneden. Niet allemaal tegelijk, dat niet. Maar regelmatig zullen er stukken uit de lucht vallen. Want sinds de jaren zestig van vorige eeuw is de mensheid begonnen met allerlei satellieten de ruimte in te schieten. Veel nuttige dingen, dat wel. Denk maar aan allerlei navigatie systemen. Of telefoon en ander verkeer. Maar die satellieten beginnen nu stilaan te verouderen. En die kunnen niet eeuwig blijven rondtoeren. Al wat omhoog gaat moet nu éénmaal naar beneden komen. Er zijn blijkbaar ook al een paar botsingen geweest daarboven. Misschien moeten ze er eens aan denken om daar verkeerslichten te plaatsen. Al zal dat wel niet veel helpen zeker. Maar toch vraag ik mij af of er geen andere oplossingen zijn. Het moet technisch toch mogelijk zijn om die afgedankte tuigen met het laatste beetje energie richting zon te lanceren. Of mag dat niet van de milieu jongens. Want de groene jongens zouden wel eens kunnen argumenteren dat we op die manier de zon gaan vervuilen. Alsof de zon enig probleem zal hebben met het verwerken van een brokje metaal. En liever naar de zon dan dat de brokstukken hier op aarde schade veroorzaken. Want dat het op een dag zal mislopen is wel zeker. Stel je maar voor dat er op een mooie dag een halve satelliet op je dak valt. Op wie moet je dan de schade verhalen? Want schade zal er wel zijn. En geen beetje waarschijnlijk. Zo'n satelliet haal je niet van het dak door eventjes de dakgoot uit te kuisen. Maar het kan ook erger. Als dat ding in een bewoonde omgeving terechtkomt bijvoorbeeld. En er vallen doden. Wat dan? Zouden er dan maatregelen genomen worden opdat zoiets niet meer kan. Maar het zal wel zijn zoals altijd. Wachten tot er ongelukken gebeuren en dan een oplossing uitdenken. Maar ik weet het wel hoor. Ik ga mijn voorzorgen nemen. Vanaf volgend jaar ga ik een net over mijn patatjes spannen.

Het was feest gisteren. Een etentje georganiseerd door enkele oudjes. Met dansgelegenheid achteraf. Een soort reünie van leeftijdsgenoten die besloten hadden om na al die jaren nog eens samen te komen. Als 60 jarigen. Als partner van een dergelijk oudje moest ik mee. Natuurlijk heb ik in mijn jeugd verschillende van die oudjes gekend. Toen ze ook nog jong waren. Het was een ervaring om al die mensen nog eens terug te zien na al die jaren. Sommigen kende ik wel beter omdat ze in de omgeving zijn blijven wonen. Anderen waren we dan weer helemaal uit het oog verloren omdat ze elders hun leven geleid hadden. Een interessante ervaring. Dat mensen veranderen in de loop der jaren bleek al snel. De meesten waren kilo's bijgekomen en herkende ik amper. Sommigen herkende ik zelfs helemaal niet. Vooral mannen. Maar dat zal wel zijn omdat ik altijd meer belangstelling gehad heb voor vrouwen. De meeste mannen waren dan ook gezette burgers geworden. Met uitgezakte dikke buiken. Enkelingen hadden de tand der tijd beter doorstaan. Die waren meer herkenbaar. Een doorsnee van de maatschappij dus. Zo was er eentje die ik helemaal niet kon thuisbrengen. Hij mij wel. Met uitgestoken hand kwam hij naar me toe en op mijn vragende blik vertelde hij mij zijn naam. Die naam deed een heel klein belletje rinkelen in mijn achterhoofd. Genoeg om op mijn hoede te zijn. Maar door de gladheid van zijn praatjes wist ik dra met wie ik te doen had. De man was niks veranderd. Nog altijd de kleine oplichter/mooiprater die hij op jonge leeftijd al was. Te mijden dus. Al vond ik het geen eer dat zo iemand mij na al die jaren nog herinnerde. Maar goed. Over naar de vrouwen. Daar zaten ook verrassende verschijningen tussen. Van de fotomodellen die ze ooit waren bleef bij de meeste niet veel meer over. Al waren er een paar die duidelijk aan anorexia leden. En hier en daar eentje die alles nog in goede proporties had. Dat waren mooie rijpe vrouwen geworden. Een lust voor het oog. En voor meer waarschijnlijk ook maar daar gaat het nu niet over. Wat mij opviel was het feit dat levensjaren wel iets doet met mensen. Maar kom. Dat is normaal. Na het eten en dankzij de bijhorende drank kwamen de tongen veel losser. Ervaringen werden uitgewisseld. Soms triest. Soms grappig. Soms zelfs zo apart dat een normaal mens aan de echtheid twijfelde. Kortom, het leven zoals het is. Met ups en downs. Iedereen had zo zijn eigen ervaringen. En met de muziek uit die lang vervlogen jaren werden alle dagelijkse beslommeringen even vergeten. Het was mooi om zien hoe de oudjes zich nog wisten te redden op de dansvloer. Ze waren nog niet helemaal versleten. Ach, die oudjes, laat ze maar doen dacht ik nog. Maar toen schoot mij iets te binnen. Eigenlijk ben ik nog een jaar ouder...

Een wijnkenner ben ik nooit geweest. En zal ik ook nooit worden. Daarom hou ik teveel van het druivensap. Ik wil wijn niet beoordelen op geur, smaak, afdronk en wat er nog allemaal over te lullen valt. Ik lul er niet over. Ik drink wijn. Graag zelfs. En als er ook maar een beetje smaak in zit lust ik hem. Het kan mij dan ook niet schelen dat wijn oud of jong is. Zolang het sapje drinkbaar is loopt het gewillig naar binnen. Al moet ik toegeven dat er mij ooit iemand een “uitzonderlijke” fles cadeau gedaan heeft. Niks speciaals vond ik. Wat daar zo “uitzonderlijk” aan was weet ik nog niet. Maar volgens de vrijgevige gever was het een klasse wijn van een beroemd merk en van vijftien jaar oud. En kon ik hem gerust nog tien jaar bewaren. Tien jaar bewaren??? Ikke??? Geen haar op mijn hoofd dat daar aan dacht. De man was nog niet buiten of de kurkentrekker kwam eraan te pas. Met een veelbelovende “plop” ging de kurk eraf. En het goedje ging gretig naar binnen. Het bleek een plakkerig goedje te zijn. In normale omstandigheden laat ik wijn eerst een tijdje in de koelkast staan. Maar volgens de vrijgevige gever mocht dat absoluut niet. Deze klassewijn moest op kamertemperatuur gedronken worden. Al bedoelde de man het waarschijnlijk goed. Maar een fatsoenlijk drankje wil ik het liefst fris uit de koelkast. Kwestie van smaak natuurlijk. Het was de laatste keer dat ik mij laten ompraten heb door een zogezegde kenner. Wat is dat allemaal met die “kenners”. De ene beweert zus en de andere zo. Volgens sommigen moet wijn zo oud mogelijk zijn. Oude wijnen zijn blijkbaar geld waart. Dat die oude wijn dan niet meer te drinken is doet er volgens sommigen niet toe. Al is er een truukje. Gisteren hoorde ik een wijnkenner beweren dat “gekeerde” wijn nog goed te krijgen is. Eerst en vooral proberen om die slecht geworden oude wijn te decanteren. Gewoon in een karaf overgieten en hopen dat de toegevoegde zuurstof het spul weer voor enkele uren drinkbaar maakt. Als dat niet lukt is er nog een allerlaatste noodoplossing. Volgens de man zou het volstaan om een klutske oude porto in een fles te gieten en daarover de slecht geworden wijn. Het mengsel zou dan als bij wonder zijn oude smaak terugkrijgen. En terug drinkbaar worden. Voor enkele uren tenminste. Het kan allemaal wel zijn. Maar toch ga ik dat nooit proberen. Volgens mij is wijn gemaakt om te drinken. Niet om enkele jaren in een stoffige kelder te liggen. Ik zou er oprecht spijt van hebben te weten dat er zoveel lekkers in de kelder ligt te liggen. En misschien slecht worden. Bij mij krijgt wijn gewoon de kans niet om oud te worden. Het moet maar zo lekker niet zijn.

Het probleem met problemen is dat ze soms moeilijk op te lossen zijn. Al is er altijd wel een oplossing. Dat had ik ooit nog geleerd. Met probleemoplossend denken. En vooral niet in vakjes denken. Zo herinner ik mij nog een plezant probleempje dat ik ooit voorgeschoteld kreeg. Zuiver theoretisch weliswaar. Gewoon een oefening om te leren dat er buiten het gewone denken ook nog tal van mogelijkheden zijn. Dat theoretisch probleem ging als volgt: Stel, je komt met je wagen voorbij een bushalte. Aan die bushalte staan drie personen. De eerste is je beste vriend die ooit je leven redde. Die man wil daar dringend weg en vraagt een lift. De tweede persoon is een oud dametje, zo ziek dat ze dringend naar een ziekenhuis moet. Anders gaat ze daar ter plaatse doodvallen. De derde persoon is de vrouw van je leven. En die mag je natuurlijk niet laten gaan. Het probleem is echter dat je met een klein sportwagentje rijdt. Een tweezitter waar met de beste wil ter wereld geen drie, en dus zeker geen vier personen in kunnen. Hoe los je dat op was de vraag. Probleem dus. Een plezante denkoefening. En iets in die zin overkwam me gisteren. Niet aan een bushalte weliswaar maar toch stond ik voor een dilemma. Een goede vriend had me gevraagd om langs te komen. Er stonden enkele duvels koud te worden. Die moesten dringend in een warme maag verdwijnen. Maar, puur toeval, onderweg naar mijn vriend kwam ik een vriendin tegen. Een goede vriendin. Een vriendin die er wel pap van lust. En die ik moeilijk iets kon weigeren. Vooral dan als ze seksueel opgewonden is. En ze had hét nodig. Nu direct en onmiddellijk. Als goede vriend en menslievend als ik ben kon ik dan ook niet weigeren. Maar wat dan met mijn vriend die zat te wachten om samen de duvels te lijf te gaan. Die kon ik zeker niet laten wachten. Een probleem dus. Maar gelukkig had ik geleerd hoe probleemoplossend te denken. De oplossing was dan ook vrij simpel. Ik nam mijn vriendin mee naar mijn vriend. Samen duvel drinken. En een triootje. Iedereen meer dan tevreden.

Hoe zou het zijn om binnen duizend jaar terug te komen. Zomaar. Om eens te kijken hoe de wereld er dan gaat uitzien. Misschien heeft ons landje tegen dan wel een regering. Kan zijn. Want de onderhandelaars hebben belooft om op te schieten. Al moet een mens niet te veel geloof hechten aan beloften van politiekers. Net zomin als aan toekomstvoorspellingen. Ik herinner mij nog een paar voorspellingen van in de jaren 60 van vorige eeuw. Toen las ik dat we in het jaar 2000 met één prikje van alle ziekten zouden gevrijwaard blijven. En dat een zoemend eitje ons elke dag naar kantoor zou voeren. Het is iets anders uitgedraaid. Dat prikje blijkt heden niet zonder gevaar te zijn. Als de naald niet volledig steriel is riskeert een mens een aids besmetting. En met dat zoemend eitje zitten we alleen maar in de file. Maar toch moet het spectaculair zijn om met een verschil van duizend jaar terug geboren te worden. Een mens die duizend jaar geleden op deze aardbol rondliep zou nogal verschieten als hij nu terug zou komen. Als ik zie wat er zoal veranderd is op de jaren die ik hier rondhang. Al moet ik toegeven dat het de laatste 50 jaar wel snel gegaan is. Veel sneller dan het een paar honderden jaren geleden ging. Maar als de veranderingen in het tempo van de laatste 50 jaar blijven doorgaan staat ons nog één en ander te wachten. Wonen en werken zullen er heel anders uitzien. Als er überhaupt nog gewerkt moet worden. Vele technische uitvindingen zullen wel voor meer comfort zorgen. Zoveel comfort dat een mens zelf niks meer te doen heeft. Al kan je nooit weten natuurlijk. Misschien worden we wel gedwongen om vijfmaal per dag met ons gat omhoog te zitten en te bidden voor één of ander onbestaand geval. En met een kameel op reis te gaan. Naar Mekka. Of zou het mensdom tegen die tijd het licht gezien hebben. En al die religieuze rommel naar de geschiedenisboeken verwezen hebben. Misschien is het leven in het jaar 3000 wel één groot feest. En hebben mensen niks anders te doen dan te genieten. En zich vervelen. Met als gevolg een oorlogje of zo. Of misschien is de opwarming van de aarde zo ver gevorderd dat het water ons letterlijk aan de lippen staat. Al zal daar ook wel een oplossing voor gevonden worden. Paalwoningen of zo. Want niks is zo slim als een mens. Al moet er wel een beetje leven in zitten. Of zou de mens dan volledig afhankelijk zijn van machientjes. En computers die alles beslissen. Zouden we nog zelf voor nakomelingen moeten zorgen. Of zou seks niet meer nodig zijn om kindjes te krijgen. Dat zou pas erg zijn. Alhoewel. Voor mij is het allang goed als er gewoon seks is voor het plezier. En de nakomelingen uit een reageerbuisje komen. Op bestelling. Maar wat zouden mensen aan voeding gebruiken binnen duizend jaar. En drank. Want dat is het belangrijkste dacht ik. Eten en drinken. Vooral drinken dan. Veronderstel dat er binnen duizend jaar geen duvel meer bestaat. Dat zou pas verschrikkelijk zijn.

Met de bedrijfsslogan: “We don't make the orgasm...We make the orgasm better” maakt het Californische bedrijf Pipedream products reclame voor zijn producten. Dat liep wel even mis. Toen een vrouw gebruik maakte van een vibrator van de firma kreeg ze een bloeding. Eerst dacht ze nog dat het haar maandstonden waren. Maar ze bleef bloed verliezen. Zoveel dat ze flauw viel. Haar vriend bracht haar in paniek naar het ziekenhuis. Een verstandige beslissing zo bleek. Het scheelde geen haar of ze was overleden. Enkel dank zij het snelle ingrijpen en het toegediende bloed kon ze het nog navertellen. En ze liet het er niet bij. Ze stelde de firma een minnelijke schikking voor. Daar had die firma echter geen oren naar. De vrouw begon dan maar een rechtszaak tegen de firma. Wat het resultaat zal zijn is nog niet geweten. Ik vraag me alleen maar af hoe ze dat gaat bewijzen. Zou ze daar een demonstratie geven voor de jury? Of haar vibrator laten onderzoeken op fabrieksfouten. Misschien wel laten uittesten door de vrouwelijke rechter. Of door vrouwelijke juryleden. Ik zie het al gebeuren. Een seksorgie in de rechtbank. Om officieel vast te stellen wat de oorzaak zou kunnen zijn. Al zal de firma wel met tegenbewijzen afkomen. En dat kan ze dan doen door, pakweg, vijftig vrouwen de vibrator te laten gebruiken. Voor de ogen van voldoende getuigen. Daar wil ik wel bijzijn. Als ze daar getuigen te kort komen mogen ze me altijd eens bellen. Als neutrale getuige natuurlijk. Gewoon om het recht te laten zegevieren uiteraard. Al heb ik wel mijn bedenkingen over al die namaakgoederen. Voor mij is er niks beter dan puur natuur. En om dat uit te testen mogen ze mij ook altijd bellen. Zonder bijbedoelingen uiteraard. Puur uit menslievendheid. Gewoon om bewijzen te leveren, natuurlijk.

Na 61 jaren in dit leven maak ik het testament op van mijn jeugd. Ja, ik weet het. Dit zinnetje is gepikt uit een tekst van Boudewijn de Groot. Alleen maakte Boudewijn het testament van zijn jeugd op zijn 22 ste. Dat vond ik wel een beetje vroeg. Maar nu mijn jeugd op zijn einde loopt wil ik wel een testament maken. Al moet ik toegeven dat er verschillende zaken een zekere overeenkomst hebben met hetgeen Boudewijn de Groot weg te geven had op zijn 22 ste. Zo zijn er een aantal leerkrachten die ook bij mij niks meer hoeven te krijgen. Omdat ze gelijk hadden toen ze beweerden dat ik op het slechte pad zou raken. Veel goed en geld heb ik ook niet weg te geven. Ik behoorde ook tot die groep van mensen voor wie het geluk altijd harder liep. Al had ik wel het geluk om vrienden te hebben die mij wel eens uit de nood hielpen. Die verdienen een bedankje. Een dikke merci dus voor de vrienden die mij bij het leger bier door de tralies van het cachot brachten. Enkele bekentenissen kan ik ook nog weggeven. Aan de adjudant van het Belgische leger die er plezier in had om ons te pesten bijvoorbeeld. Die, ondanks zijn sterke vermoedens, nooit heeft kunnen bewijzen dat ik met de banden van zijn auto aan de haal was. Aan de kapitein die mij bijna betrapte in de kamer van zijn dochter kan ik alleen maar de raad geven om iets sneller te zijn. Aan de commandant kan ik nu wel bekennen dat ik zijn dienstjeep gesaboteerd heb door diesel in de benzinetank te gooien. Ook mijn welgemeende excuses aan het Belgische leger voor de vermiste vrachtwagen. En een bedankje aan enkele legervrienden die drie weken hun mond hielden. Maar dat was allemaal kattenkwaad van een overjaarse puber. Ook tijdens mijn latere jeugd ben ik vele bedankjes schuldig aan vrienden. Voor de keren dat ze mij, letterlijk, strontzat uit de goot raapten en mij ergens te slapen legden. Ook een bedankje aan de onbekende vrouwen bij wie ik mocht overnachten en die mij 's morgens koffie brachten om mijn kater door te spoelen. Een welgemeend bedankje aan de verschillende bazen voor hun geduld en hulp in kwade tijden. En een heel speciaal bedankje voor die ene baas, die gezworen had om de “vier musketiers”, zoals hij ons noemde, uit zijn kader te verwijderen. Het mocht niet zijn. Maar toch bedankt voor het heerlijke kat en muis spel waarbij hij telkens achter het net viste. En een sorry tegelijk. Omdat hij uit pure frustratie vervroegd met pensioen ging. Zeker ook een bedankje aan de vele vrienden en de, soms éénnachtelijke, vriendinnen voor het plezier en de vele pinten die we samen mochten drinken. En wie ik ook niet mag vergeten zijn de flikken. Voor al de keren dat ze een oogje dichtknepen en mij lieten gaan zonder alcoholcontrole. Voor de rest heb ik niet veel weg te geven. Zelfs geen adressen van bruine kroegen. Die zijn allemaal gesloten ondertussen. Ook geen adressen van wulpse vrouwen. Want die hebben ondertussen zoveel ervaring dat je ze niks meer kan wijsmaken. En dat maakt er mij attent op dat mijn jeugd stilaan op zijn einde loopt. Ik zal volwassen moeten worden. Met spijt in mijn hart. Maar de herinneringen blijven. Die kunnen ze mij nooit meer afpakken.

Er zijn resultaten van het kat en hond onderzoek. Na drie jaar. Zo lang heeft het geduurd voor ze erachter kwamen wat het karakter van hondenliefhebbers en kattenliefhebbers is. En de resultaten zijn zo simpel dat ik ze zelfs begrijp. Alhoewel... Volgens slimme professoren hebben hondenliefhebbers dictatoriale trekjes. Kattenliefhebbers zijn eerder voor vrijheid van ondergeschikten. De redenering is dat honden gehoorzamen aan baasjes. De hondenbaasjes eisen volledige gehoorzaamheid van hun ondergeschikten. Zonder inspraak. Geen democratie is de redenering. Terwijl katten hun vrijheid opeisen. En kattenbaasjes laten toe dat hun kat een eigen wil heeft. Een vrijheid om te gaan en te staan waar ze willen. Inspraak dus. Nogal simplistisch vind ik dat. Zelf heb ik zowel een hond als katten gehad. Wat ben ik dan? Een democratische dictator? Of een dictatoriale liberaal? Ik zou het niet weten. Al maak ik mij er ook geen zorgen over. Wat ik wel weet is het feit dat zowel honden als katten zich hier ten huize dienden te houden aan regels. Ik maakte geen onderscheid tussen de twee. En dat wisten die beesten maar al te goed. Toen we een jonge hond in huis haalden deed dat beest een poging om in bed te kruipen. Het bleef bij een eenmalige poging. Eén flinke tik was voldoende om het beest te laten begrijpen dat zoiets niet getolereerd werd. Een hond leert snel. Maar ook katten leren snel. Het kleine poesje dat we hadden bleek al snel groot genoeg om op tafel en kasten te springen. Het begon met de tafel. Via een stoel bleek het mogelijk om op tafel te geraken. Éénmaal. Voordat het beest besefte wat er was gebeurd lag het op de grond te spartelen. Al volgde er nog een poging. Waar ze het in haar kattenkop gehaald had om mij uit te dagen weet ik niet. Maar na een paar dagen was ze op een stoel gesprongen en kwam haar kop boven tafel uit. Een blik van mij was voldoende om het uit haar hoofd te zetten. Ben ik dan een dictator omdat ik een minimum aan discipline eis? Er zijn regels en die moeten gerespecteerd worden. Door kat en hond. En zo hoort het. Nu moet ik dat alleen nog aan het verstand krijgen van mijn vrouw.