Archief

Elke treinbestuurder krijgt jaarlijks een aantal dagen bijstudie. Dat gaat dan voornamelijk over veiligheid en informatie over de steeds veranderende reglementering. Als er nieuw materiaal komt is een opleiding aan de orde. Tijdens een week worden dan de technische plannen van het nieuwe materiaal uitvoerig bekeken en besproken. Zo ook in het jaar 1981. De nieuwe treinstellen MS80 kwamen in dienst. We hadden echter nogal wat vragen. Vooral dan over de remkraan. Die was volgens ons niet echt betrouwbaar. Op onze vragen zoals, wat als... kwam van de ingenieurs/bouwers/fabrikant steevast het antwoord; onmogelijk. Onze instructeurs moesten op bevel van de directie de mening van de ingenieurs bevestigen. Toen het nieuwe materiaal in dienst kwam kwamen er sporadisch verslagen binnen met vermeldingen dat de rem het gedurende enkele seconden had laten afweten. Op lage snelheid weliswaar maar toch een teken aan de wand. Uiteraard werd bij dergelijke voorvallen het hele boeltje onmiddellijk buiten dienst gezet en naar de werkplaats gezonden voor grondig nazicht. Helaas met steeds hetzelfde resultaat: niks aan de hand. Een zorgwekkende situatie volgens ons want wat als er eentje het liet afweten tegen 160km/h? Een gevaarte van 400 ton vol mensen en tegen dergelijke snelheid is niet niks. Maar volgens de ingenieurs was dat, weeral, onmogelijk. Tot onze ergste nachtmerrie werkelijkheid werd. Op 13 juli 1982 kwam Theo in Aalter aangeraast met de IC Brussel-Knokke. De stoptrein vóór hem was niet tijdig op een zijspoor geraakt. In normale omstandigheden niks aan de hand. Even afremmen, desnoods stoppen tot het spoor vrij was en verder naar Knokke. Maar Theo remde niet. Theo knalde tegen 120 km/h tegen de nog stilstaande stoptrein. Balans 5 doden, waaronder Theo, een dertigtal gekwetsten en miljoenen materiële schade. Een geluk bij een ongeluk; er waren bijzonder weinig reizigers op beide treinen. Toenmalig minister van verkeer Herman De Croo kwam enkele uren na het ongeval tot het besluit dat het een menselijke fout was. Theo was toch dood en kon zich niet meer verdedigen. We dreigden met een staking. De officiële versie bleef echter bij het feit van een menselijk falen. Zelf ga ik er mij niet over uitspreken. Ik zat niet in die stuurpost. Maar één feit wil ik nog meegeven: een jaar na het ongeval werden alle remkranen van dat type vervangen.

Het consumeren van visolie zou het verlangen naar alcohol verminderen. De omega 3-vetzuren zouden daarvoor zorgen. Volgens wetenschappers hebben ze dat bij toeval ontdekt. Ze waren bezig met een onderzoek naar depressie en stress bij muizen. Volgens die onderzoekers hebben muizen dezelfde bipolaire stoornis als mensen. Een bipolaire stoornis is volgens mij nog altijd een stemmingswisseling. Een soort van manische depressies. Of ben ik verkeerd? Maar volgens die wetenschappers is het lekker vinden van alcohol een bipolaire stoornis. Nu blijkt dat die omega 3-vetzuren muizen minder naar alcohol doet verlangen. Een toevallige ontdekking want het ging dus over depressies en stress bij muizen. Hoe verzinnen ze dat eigenlijk? Zijn er bij die wetenschappers dan geen normaal denkende mensen? Wie haalt het in zijn hoofd om een onderzoek te doen naar stress bij muizen? Is er ergens één of andere werkgroep die de meest onzinnige onderzoeken uitdenkt? Is er ergens een soort van internationale prijs te verdienen voor het stompzinnigste idee? Maar dit terzijde. Ze hebben dus onderzoek gedaan en zijn tot een verrassend resultaat gekomen. Eet meer sardienen en je lust geen alcohol meer. Dat lijkt mij nogal straf. Een alcoholist zou in de toekomst te genezen zijn door sardientjes. Of één of andere pil die een geconcentreerde hoeveelheid omega 3-vetzuren bevat. Als je een pil neemt heb je geen zin meer in alcohol. Nooit meer genieten van een lekker wijntje of een smaakvol streekbier. Een hele industrie willen ze ondermijnen. Met als gevolg werkloosheid en de teloorgang van het eervolle beroep van brouwer. Maar dat zal hen een zorg wezen. Als ze maar pillen kunnen verkopen. Dat ze de mensheid daardoor het genieten ontzeggen kan hun helemaal niet schelen. Geen plezier meer met hun pillen. Geen oplossingbrengende discussies meer aan de toog. Nee, oersaai moet het leven worden. Wel veel pillen slikken. Dezelfde wetenschappers geven wel toe dat er nog veel onderzoek moet gebeuren. Vooral onderzoek op mensen. Dus vragen ze vrijwilligers om meer testen te doen. Mij zullen ze daar in ieder geval niet zien.

Wat doe je met een vrouw van 60 jaar? Mag die meegegeven worden met het grof huisvuil? Neen, dat mag je als rechtgeaarde burger die mensen van de reinigingsdienst niet aandoen. Die mensen hebben ook hun eer. Met het groente fruit en tuinafval dan? Want een menselijk lichaam is biologisch afbreekbaar. Of misschien is het beter om ze mee te geven met het klein en gevaarlijk afval. Laat ons eerlijk zijn; een vrouw van 60 is gevaarlijk. Die kent immers alle truken van de cirk om een man rond haar vinger te draaien. Een vrouw van 60 kent haar rechten en weet hoe die rechten perfect te misbruiken in haar voordeel. Ook alle soorten sociale en andere voorzieningen misbruikt een vrouw van 60 om haar man financieel uit te persen. En niet alleen haar eigen man. De hele omgeving kan een vrouw van 60 naar de verdoemenis helpen. De hele beschaafde wereld kan een vrouw van 60 naar haar pijpen laten dansen. Normaal denkende mensen lopen met hun ogen open in de wirwar van intriges van een vrouw van 60. En een vrouw van 60 is meedogenloos. In alle omstandigheden zal een vrouw van 60 haar eigen wil doordrijven. Met plezier gaat ze over lijken. Gewoon om haar eigen mening door te drukken. Een vrouw van 60 denkt immers enkel en alleen aan zichzelf. Alle andere meningen beschouwd een vrouw van 60 als mensonwaardig en dienen dus met alle middelen bestreden te worden. Maar wat doe je er dan wel mee? Terugsturen naar afzender? Terug de moederschoot in? Dat gaat zomaar niet. Neen, ik vrees dat we ermee zullen blijven zitten tot het einde der tijden. Tot we helemaal uitgeperst zijn en dan zullen we enkel nog heel hard moeten werken om alle grillen van een vrouw van 60 in te willigen. Dat lot staat ons nu éénmaal te wachten. Eigen schuld dikke bult. We hadden ze maar niet in huis moeten halen.

Een vriend zei me dat je een vrouw van 60 best kunt verwisselen voor twee van dertig. Dat leek me wel iets. Maar ik ben geen macho en dus doe ik dat beter niet. Nee, dan heb ik een betere oplossing; ik ruil ze voor drie van twintig.

Nota van de schrijver

Dat dit stukje grof en overdreven is weet ik ook wel. Al zullen normaal denkende lezers er wel het grappige van kunnen inzien. Maar, de laatste alinea buiten beschouwing gelaten, vervang eens “vrouw van 60” door “allochtonen” en lees het eens opnieuw. Dan zal er door sommigen niet meer gelachen worden. Dan krijg ik een proces aan mijn broek wegens racisme. Dan mag er plots niet meer gelachen worden. Rare wereld toch.

Begin jaren '90. Zoonlief was 16 jaar. En schoolmoe. Een diploma interesseerde hem niet. Hij wou uit werken gaan. Dat was volgens hem het ideaal. De wereld zou aan zijn voeten liggen. Eindelijk zou hij volledige vrijheid hebben. De vrijheid om te doen wat hij graag deed met zijn eigen geld. Hij wist zeker dat hij heel succesvol zou worden in het leven. En een diploma was daarbij helemaal niet nodig. Overbodig zelfs. Want puur tijdverlies. Dat gaat zo met jongeren. Dat moet zelfs bij jongeren. Andere zaken proberen, experimenteren, alles in vraag stellen en geen vrede nemen met bestaande toestanden. Andere en misschien betere toestanden uittesten is eigen aan jongeren. Als ze dat niet doen is er geen vooruitgang. Maar een fatsoenlijk diploma is nog altijd de start voor een succesvol leven. Als ouders was dat toch onze mening. Dus zochten we een oplossing om hem op andere ideeën te brengen. Die oplossing kwam er doordat pa wel eens een pint ging drinken. Aan de toog ontmoette ik regelmatig Raf. Raf was een kleine zelfstandige met de lichaamsbouw van een beer. Hij werkte hoofdzakelijk alleen. In den bouw, zoals dat heet. Raf was hele dagen bezig met bouwen en verbouwen. Afbraakwerken en heropmetsen. Stenen en cement hadden geen geheimen voor Raf. Hij had zijn opleiding zelfs nog gekregen van de vorige generatie metsers en bouwers. Hij kende het klappen van de zweep maar al te goed. Een metsersknaapje moest gestimuleerd worden volgens hem. Met stampen onder zijn kont als het niet snel genoeg ging. En met cement naar de kop gooien als het niet goed was. Kortom, Raf was een ruwe bonk zonder blanke pit. Maar Raf was de man die we zochten. Tussen pot en pint had ik het probleem van zoonlief uitvoerig uit de doeken gedaan. En Raf was akkoord om zoonlief een zaterdag mee te nemen op de werf. “Om hem de stiel te leren”. Zoon was in de wolken toen hij het nieuws vernam. Eindelijk werken. De handen uit de mouwen steken. Geld verdienen. Een eigen leven beginnen. En nog zo van die zaken. Op zaterdagmorgen zeven uur stond Raf voor de deur om zoon op te halen. Om halfzeven 's avonds kwam zoon terug thuis. Een tikkeltje gehavend. Met opengebarste blaren op handen en voeten. Hier en daar wat schrammen en snijwondjes. En natuurlijk doodmoe. Zoonlief heeft zonder problemen zijn diploma gehaald.

In de tijd dat de dieren nog niet spraken kreeg ik een goede raad van mijn vader. Eet veel zout. Vooral in de zomer. Zout is gezond en een lichaam heeft zout nodig. De uitleg was simpel en leek logisch. Als een mens zweet verliest hij zout. Je kan dat proeven. Een lichaam dat zweet verliest dus zout en dat moet aangevuld worden. En inderdaad het zweet smaakte naar zout. Hoe dat kwam vroeg ik mij nog niet af. Maar tegenwoordig is dat iets anders. Zout is niet meer gezond. Ronduit slecht zelfs. Alle dokters wijzen op de slechte invloed van zout op het lichaam. Als je een zekere leeftijd hebt verbieden ze zelfs zout. Een zoutloos dieet is dan het enige alternatief. Zelf heb ik er nog geen last van. Maar vrouwlief heeft het zitten. Geen zout meer in de voeding zegt de dokter. Het moet allemaal flauw zijn. Nu ga ik niet beweren dat zoutloos eten niet smaakt. De specifieke smaken van de verschillende eetwaren komen tot uiting. Dat wel. Maar toch neem ik er graag het zoutvaatje bij. Kwestie van de smaak een beetje te accentueren. Al stel ik mij vragen bij het zoutverbruik. Waarom kregen we indertijd de raad om zout te gebruiken? Was het uit onwetendheid? Wist men toen niet dat zout slecht was en weet men dat nu wel. Of is het een gevolg van een ander leven. Want ook de jeugd krijgt tegenwoordig de raad om het zoutgebruik te beperken. Zou het kunnen dat het is omdat de jeugd niet meer zweet. Als je geen zout uitzweet moet je het ook niet aanvullen. Het is immers heel lang geleden dat ik jongeren heb zien zweten. Van te werken zullen ze zeker niet zweten. Maar als ik eerlijk ben dan zie ik senioren toch ook niet veel meer zweten. Die zijn al helemaal uitgezweet en hebben alles terug aangevuld. En dus moet het zoutgebruik beperkt worden. Volgens de dokter tenminste. Vrouwlief kreeg ook een foldertje mee met daarop summiere informatie. En als moderne oude zak ga je dan op zoek op het internet naar meer. Dat valt niet mee. Op het net is inderdaad zowat alles te vinden maar er is nogal wat info die mekaar tegenspreekt. Wat op de ene site toegelaten is dat is dan weer op de andere verboden. En na lang zoeken heb ik het opgegeven. Het kan mij niet meer schelen. Ik zal al die raadgevingen maar met een korreltje zout nemen.

Van een scheet een donderslag maken. Van een mug een olifant maken. Dat hebben verschillende Brusselse burgemeesters en verkozenen weer gepresteerd. Alleen maar omdat het Vlaams Belang een foldertje in de brievenbus van elke inwoner van de negentien Brusselse gemeenten wil bezorgen. Het foldertje maakt een link tussen criminaliteit en allochtonen. Tussen profiteren en migranten. En wie de vragenlijst van dat foldertje invult krijgt een mini zakmes. Een symbolisch gebaar want het mini zakmes heeft de grootte van een sleutelhanger. Je kan er zelfs geen appel mee schillen. Maar dat belet de, uiteraard franstalige, politiekers niet om een klacht te willen indienen wegens “verspreiding van gevaarlijke wapens en aanzetten tot geweld”. Als ik dat zo bekijk dan is mijn keuken een wapendepot. Dan moet er prikkeldraad rond mijn keuken. En gewapende bewaking. En als een sleutelhanger al “aanzet tot geweld” zijn er wel meer dingen die verboden mogen worden. Wat dacht je van die verkozenen te verbieden. Die laten alles op zijn beloop. Nemen geen beslissingen om het geweld in te dijken. Ze nemen het crapuul in bescherming en laten de brave burger aan zijn lot over. Dat zet mij aan tot geweld. Met dat foldertje stampt het Vlaams Belang echter een open deur in. Iedereen weet wie het crapuul is. En iedereen weet dat je Brussel beter kunt vermijden. Als het niet echt nodig is blijf je weg uit Brussel. Het is levensgevaarlijk om met de metro door de hoofdstad te reizen. Vooral 's avonds en 's nachts is Brussel een oorlogszone. Hele bendes plunderaars, dieven en uitschot allerhande heersen dan in Brussel. Er zijn wijken waar zelfs bewapende agenten zich niet durven te vertonen. En dan maken die politiekers zich zorgen om een sleutelhanger. Zou het niet kunnen dat die franstalige politiekers de brave burger weer een poot willen uitdraaien? Door klacht in te dienen willen ze een duidelijk signaal geven aan het crapuul. Ze staan aan hun kant. Het is toegelaten om mensen te molesteren, bestelen en in elkaar te slaan. En met machettes, revolvers en kalashnikovs rond te lopen. Maar dankzij het Vlaams Belang zal ik mij in de toekomst kunnen verdedigen in Brussel. Als ik overvallen word haal ik mijn sleutelhanger boven.

Sandrine was serveerster. In een café aan het Brusselse noordstation. Een min of meer beruchte buurt in die tijd. Het café draaide uitstekend, vooral dankzij de commerciële kwaliteiten van Sandrine. Sommigen noemden haar wulps. Anderen dan weer lichtzinnig. En voor weer anderen was Sandrine niks meer of minder dan een hoer. Het is maar hoe je zo'n zaken bekijkt. Volgens mij was Sandrine meer een eerlijke recht-toe-recht-aan vrouw. Ze droeg dan wel altijd luchtige kleding. Dat hoorde bij het spel in die buurt. Maar Sandrine had plannen. Ze wou haar eigen zaak. Een café waar zij alleen bazin was. En het is haar gelukt. Op een dag had Sandrine genoeg gespaard en kon ze een café in de buurt overnemen. Het werd een gigantisch succes. Vlot en menslievend als ze was liep het storm in haar zaak. En ach, het gebeurde wel eens dat de gordijnen dicht gingen en de deur op slot. Het was niets meer dan een gezellig feestje onder vrienden. Dan kon Sandrine haar vaste klanten eens trakteren op iets meer. Een topless bediening of zo. Meer was het niet. Het succes was haar echter niet gegund door de concurrentie. Door regelrechte maffiapraktijken werd ze verplicht om te sluiten. Maar de wraak van Sandrine was niet mis. Ze trad in dienst bij de enige cafébaas die met het hele zaakje niks te maken had. De man deed gouden zaken en Sandrine wist de klanten te behagen door nog luchtigere kleding te dragen. Op een dag werd Sandrine echter verliefd en voor haar nieuwe liefde liet ze haar werk voor wat het was. Sandrine werd een brave burgervrouw. Tot ze haar vergissing inzag en na een paar jaar was Sandrine terug van weggeweest. De buurt was in die tussentijd echter totaal verloederd. Zowat alle cafe's waren ingepalmd door allochtonen en Sandrine was er niet meer welkom. Sandrine week uit naar een andere stad. Daar kon en mocht ze haar commerciële kwaliteiten ten volle benutten. Sandrine werd op handen gedragen door werkgevers en klanten. Haar loon steeg navenant. Tot ook daar de buurt verloederde en Sandrine besloot om er mee te stoppen. Zomaar van de ene dag op de andere. Tegenwoordig is Sandrine een vrije, levenslustige vrouw van in de vijftig. En af en toe heeft ze nog eens zin om een pikant stapje in de wereld te zetten. Het bloed kruipt nu éénmaal waar het niet gaan kan. Het ga je goed Sandrine en in naam van velen, bedankt voor de heerlijke tijd.

Mijn muze was in staking. Ik had het kunnen weten. Verleden week heeft ze bezoek gehad van een vakbondsafgevaardigde. En éénmaal de vakbond ergens zijn neus tussen steekt is het al staking wat de klok slaat. Een vakbond was ooit een uitstekend idee. Maar die tijd is lang voorbij. Nu weet diezelfde vakbond dat ik grof geld verdien aan de stukjes die ik hier schrijf. En dus moet ik daarvan een gedeelte afgeven aan mijn muze. En mijn muze dan weer een stukje aan de vakbond. Zo gaat dat in het leven. Iedereen wil profiteren van mijn zware arbeid. De enige en belangrijkste eis van mijn muze was niet niks. Ze eiste twee duvels per dag. In principe heb ik niks tegen een beetje verdelen. Maar twee duvels per dag? Mijn duvels dan nog wel. Er kwamen dus onderhandelingen. We gingen samen aan tafel zitten. Maar ik liet me niet doen. Het werden keiharde onderhandelingen. In eerste instantie claimde ik zelf die premie. De aanval is nog altijd de beste verdediging zo was mijn redenering. Maar het kon niet baten. We kwamen dus overeen dat het de helft zou zijn. Eén duvel per dag. Dan volgden de uitvoeringsmodaliteiten. Dat was ook belangrijk. Want hoe geef je een mythologische figuur een wereldse beloning? Daar wist de dochter van Zeus echter raad mee. Volgens haar moest ik die duvels zelf opdrinken en dan zou ze mij volledig ter wille zijn. Ik heb haar eisen met plezier ingewilligd.

Normaal gezien worden de wereldproblemen pas opgelost na de vierde duvel. Maar het kan ook anders. Zoals nu. Op dit eigenste ogenblik ben ik toch min of meer nuchter. En dan heb ik zo af en toe wel eens ideeën die misschien niet haalbaar zijn, maar gewoon ter overweging genomen kunnen worden. Zoals de wereldbevolking. Dat we met teveel zijn is algemeen geweten. Zou daar geen oplossing voor zijn vraag ik mij soms af. En dan bedoel ik niet dat er een frisse oorlog moet komen. Dat is mij iets te drastisch. Maar we kunnen het wel anders aanpakken. Meer toekomstgericht. Als we nu eens beginnen met in ons eigen landje het kindergeld te wijzigen. Gewoon simpel, elke vrouw die één kind heeft krijgt kindergeld. Vanaf het tweede kind niks meer. Ook niet meer voor het eerste. Vanaf het derde kind een supplementaire belasting. En hoe meer kinderen hoe meer belasting. Het uitgespaarde geld zou ik dan gebruiken om premies te geven. Duizend euro premie voor elke persoon die zich laat steriliseren. De immigratie zou eigenlijk volledig moeten stoppen. Zoals in Australië. Er komt niemand het land binnen. Enkel wie bewijst over geld en werk te beschikken komt eventueel in aanmerking om het land binnen te mogen. Met als bijkomende voorwaarde een verplichte sterilisatie. Zowel mannen als vrouwen. Allochtonen die kinderen meebrengen moeten zwaar belast worden. Hoe meer kinderen hoe hoger de belasting. Zodanig hoog dat er vanaf het derde kind niks meer te verdienen valt.

De hulp aan derdewereldlanden kunnen we ook anders aanpakken. Gedaan met geld en goederen op te sturen in geval van hoge nood. Dat komt toch grotendeels op de zwarte markt terecht. Daar heeft de arme bevolking niks aan. Laat ons in de plaats dokters sturen. Elke sukkelaar die zich laat steriliseren krijgt meteen duizend euro. In het handje. Op sommige plaatsen is dat zowat een jaarsalaris of meer. Daar kunnen die sukkelaars zichzelf mee behelpen. En het is nog goed voor de plaatselijke economie. We kunnen artsen zonder grenzen meteen een nieuwe naam geven; sterilisators zonder grenzen.

Is er leven na de dood? Als overtuigde atheïst weet ik dat er niks is na de dood. Het absolute niemendal. Net als voordat ik geboren werd. Daar herinner ik mij ook niks van. En daar ga ik terug naartoe. Dat weet ik zeker. En toch. Soms bedenk ik weleens of ik niet beter katholiek zou worden. Gewoon al mijn zonden eventjes opbiechten en alles zal mij vergeven worden. En na mijn dood linea recta naar de hemel. Efkens bij st-pieter aanbellen en de hemelpoorten gaan wagenwijd open. Met klaroengeschal en tromgeroffel naar binnen. Tot in de eeuwigheid rijstpap eten met gouden lepeltjes. Gemakkelijk toch om zo een eeuwigheid in peis en vree te verdienen. Eventjes berouw tonen en 't is in orde. Maar dan. Rijstpap eten. Bah. Ik lust helemaal geen rijstpap. En wat kunnen mij die gouden lepeltjes schelen. Geef mij liever een gezonde duvel in een simpel glas. Nee, katholiek is niks voor mij. Geen hemel met rijstpap. Misschien kan ik wel moslim worden. Hetzelfde systeem. Mijn zonden biechten, vergiffenis vragen en hopla. Subito presto naar het paradijs. Een stuk of zeventig maagden tot mijn beschikking. Tot in de eeuwigheid. Maar wat doe je met maagden? Die moeten alles nog leren. Wat kan een normale man met maagden aanvangen? Om maar te zwijgen over die zeventig schoonmoeders. Als het nu zeventig hoeren moesten zijn. Dan zou ik er wel eens over nadenken om moslim te worden. Dat zou pas een feest worden. Zeventig ervaren hoeren met alles erop en eraan. En als daar dan nog een onuitputtelijke voorraad duvel moest bijkomen was ik de eerste kandidaat om moslim te worden. Maar dat zal er niet inzitten zeker. Misschien kan ik boeddhist worden. Boeddhisten geloven in reïncarnatie. Als je doodgaat kom je terug als een ander levend wezen. Dan wil ik wel terugkomen als konijn. En mijn schoonmoeder als een krop sla. Dan vreet ik ze gewoon op. Weg schoonmoeder. Maar dat zal ook wel niks worden zeker. Een konijn dat slachtrijp is word zelf opgegeten. En een konijn lust geen duvel. Nee, allemaal niks voor mij. Ik zal maar atheïst blijven.