Tuinwandeling

Even meegenieten 

van de lente in mijn tuintje.

Ik dacht dat ik reeds heel wat had beleefd en gezien, gedurende de voorbije decennia, die ik hier mocht rondopen in ons kleine Belgenlandje.
De laatste dagen echter ben ik van een zekere verwondering over verbazing naar onsteltenis geëvolueerd.

België, het land dat is verworden tot  een land waar de politieke wereld stomverbaasd, volgens sommigen zelfs in shock, reageert omdat er een partijvoorzitter het lef heeft datgene te doen wat hij had gezegd.

België, het land waar sinds jaar en dag een minderheid  het evident, zelfs doodnormaal,  vindt dat zij het zomaar voor het zeggen hebben en dat er niets kan of mag gebeuren waarover zij er een andere mening op na houdt; of dat nu gaat over migratienormen, pensioenen, arbeidsregelgeving ja zelfs over het taalgebruik in het andere landsgedeelte.

België, het land waar "sale flamin " in  zijn hoofdstad een vrij  courant scheldwoord is geworden.

Daarbovenop komt dan nog het nieuws dat een, volgens de krantenberichten althans, ook vandaag nog door sommige vrij  belangrijke  politici erg gewaardeerde bisschop, zijn ontslag moet geven voor pedofiele praktijken.

Zou het niet van enige wijsheid getuigen mochten die heren op zo'n moment eerder rustig  zwijgen en het gerecht gewoon zijn werk  laten doen.

Overal staan ze in mijn tuin te bloeien.

Hun naam is slechts een vraag;

maar  voor velen zó oneindig belangrijk !? 

Deze morgen, zaterdag voor Pasen, was ik heel vroeg uit bed. Elk jaar weer ga ik de tuin in en zoek onder de struiken en overal naar het goede dat die lieve paasklokken wilden brengen.





Dit jaar ben ik speciaal op zoek gegaan naar een unieke soort politicus;

 zo een die je kan geloven.

Ik zocht er een, 't zij klein of groot, die datgene

wat hij echt denkt, ook nog klaar en verstaanbaar, zegt

en heel speciaal naar een man die datgene wat hij zegt ook doet.


Spijtig, ook de paasklokken hadden hem  niet gevonden en dus . . .

De knappe jongens, die op onderstaande foto zo vriendelijk naar de fotograaf kijken, worden  in 2010  precies 70 jaar.
Sommigen onder hen bereikten  reeds vorig jaar  de leeftijd waarop men verondersteld wordt een beetje wijsheid te bezitten.
 
Ikzelf sta daar ook tussen. En nu maar raden hoe een "disteltje " er lang geleden uitzag.

Er schuilt in sommige woorden een grote waarheid :
 



"het dierenrijk"  wordt gedomineerd

door " het mensdom ".

Vandaag zag ik in mijn tuin de eerste hommel in 2010.

Deze namiddag,  tijdens het bijsnoeien van mijn hibiscussen,

bromde hij plots langs mijn oor naar de schaal met krokussen toe.

En dit is hem dan, tijdens een korte rustpauze in het gras !

Na een namiddag bezig zijn in de tuin ...

vlug nog een fotootje.

 
Hoe ouder ik wordt , hoe meer  ik,

elk jaar weer,

geniet van het jonge, frisse groen en

de kleuren die openbloeien uit mijn tuingrond.