Een gesprek !

Lang geleden dat ik nog iets vertelde over mijn lectuur. Eén van de laatste werken die ik las was het boek " PARAVION " van Hafid Bouazza.

Het boek vertelt o.a. hoe een etiket op een pakket het leven in een klein dorp totaal overhoop gooit.
Het  etiket  opent de weg naar  het land van belofte voor de inwoners , ook voor het hoofdpersonnage Baba Baloek.
Een reis naar het verre, Paravion,  is de kern waaruit alles voortvloeit. 
Men wilde, ten  allen prijze,  de geplande reis geheimhouden.
In hun kleine gemeenschap is  dat echter onmogelijk.

Het resultaat is dat uiteindelijk zowat iedereen vertrekt naar Paravion en  ons hoofdpersonnage alleen overblijft  met de vrouwen; die uiteindelijk ook vertrekken. 
Dit opent voor Baba uiteraard onverhoopte en ongekende mogelijkheden...

Een boeiend verhaal dat de lezer terugplaatst in de tijd en ... ook doet nadenken.

Zojuist heb ik vastgesteld dat de geboorte van dit blog een jaar geleden is gebeurd. Welnu,  de kleine is gegroeid in jaren. Of het ook in wijsheid was,  laat ik over aan diegenen die zo nieuwgierig zijn even te blijven stilstaan en .. te genieten van - of zich te ergeren aan - mijn disteltuintje.

Ikzelf, die hoop is er toch, denk dit jaar verder te gaan op de ingeslagen weg. Waarschijnlijk komen er dit jaar, vanaf het voorjaar waarschijnlijk,  enkele foto's van de woestenij rond " nuestra casa " waar wij reeds samen sinds ruim dertig jaar wonen.

Waar ik voorheen, een tiental jaren, woonde is het ondertussen een (nacht)café geworden.  In de loop van dit jaar zullen wij samen, mijn vrouw en ik,  45 jaren getrouwd zijn. Dit zal uiteraard moeten gevierd worden. Je weet immers maar nooit of je later nog de kans krijgt.

Je ziet, in mijn tuintje staan rozen maar de disteltjes zijn nooit ver uit de buurt. Waarschijnlijk is dit de normale gang van zaken in het leven van " jan-met-de-pet ".

't Had reeds dagen gevroren dat het kraakte. De temperaturen daalden  geregeld tot -12° en -18° C.
Tot mijn grote spijt en ergernis ( de Walen waren weer eens de dans ontsprongen en de Vlamingen hadden, naar gewoonte,voor de zoveelste keer weekendwacht) had ik die Kerstavond dienst als officier van wacht in de pantserschool te Stockem.

Overal lag er tientallen cm sneeuw en de wegen lagen er, op het paradeplein na, spiegelglad bij. Ik meen mij zelfs te herinneren dat er een speciale tankwacht was ingesteld die telkens weer twee tanks diende op te starten, die te laten warm draaien en daarna  waren de volgende twee aan de beurt. Mocht die procedure niet gevolgd worden,  dan kon het wel eens gebeuren dat het onmogelijk zou zijn om de tanks nog aan de praat te krijgen.

Diep in de bossen verscholen, lag er ook nog een munitiedepot  waar  permanent wacht diende te worden gelopen.Er was immers  toen ook de OAS-terreur. Men was , en waarschijnlijk terecht, bang voor een overval op het  munitiedepot. Dit was voor een dergelijke terreurbeweging immers een uitermate interessant doelwit. Ik meen dat er toen gefluisterd werd dat er in Duistland depots overvallen waren .

Verder was de pantserschool, op de sukkelaars die van dienst waren na,  zowat leeggelopen. Iedereen die ook maar kon gemist worden had wel iets beters te doen dan kerstavond in een kazerne door te brengen. Wel hadden wij één geluk...onze kok Ada was sterren waard en dat maakte toch nog iets goed. ( Ja, inderdaad, zelfs toen al kon ik genieten van iets lekkers op mijn bord. )

Waarom al die uitleg ... gewoon om de sfeer te schetsen waarin wij op dat moment onze wachtdienst dienden te lopen.
Een van de taken van de wachtofficier was ook het toezicht op de kantine.
Met de juffrouwen van de kantine werd afgesproken om de drie respectievelijke wachtposten te verassen in de loop van de avond.

Door hen werd gezorgd voor een aantal lekkere boterkoeken de man en ... voor gloeiend hete chocolademelk.

Ik charterde de jeep van de wachtofficier en rond 21.00 u vertrokken we... glijdend op de spiegelgladde wegen, met achter in de jeep onze zakken met boterkoeken en de drie thermosketels, gevuld met lekkere gloeiendhete chocolademelk.

De ontvangst door die verschillende wachtposten was ronduit hartverwarmend. Het roerde, hoe die jonge gasten reageerden op de komst van de kerstjuf en kerstman.

Echt, nu 45 jaar later, krijg ik nog steeds een warm gevoel als ik aan die kerstavond terugdenk.

Sinds gisteren werd bij herhaling op radio 2 omgeroepen dat  de SMOG -aankondigingen,  via de lichtbakken over de autosnelweg , vanaf 06.00 u deze morgen zouden worden uitgezet en dat men ook de klapborden zou omdraaien.

Deze morgen ben ik naar Zaventem gereden en op de heenreis (vanaf 05.00 u ) was op de E40 nergens nog een vermelding te zien boven de autosnelweg. ( Wel stonden nog een paar lichtbakken aan in de middenberm )

Bij het terugkeren ( 06.25 u)  stond in Wetteren plots boven de snelweg de SMOG-waarschuwing stralend te blinken en ... de vriendelijke omroepster van dienst meldde, tot mijn grootste verbazing,  dat het SMOG-alarm werd afgeblazen vanaf 07.00 u.

En wij maar naar de radio luisteren om zeker te zijn van een correcte informatie.

Op 5 DEC ll. heb ik mijn blogje aangevuld met een korte bedenking die,als ook  mijn beoordelingsvermogen mij niet in de steek laat, ondertussen in de fase van uitwerking  gekomen is.

Vandaag - de tuin en de velden liggen er veel te mooi en idyllisch bij om je druk te maken - ga ik niet verder in op het politieke kluchtspel.

" Wel wil ik aan alle passanten, lezers van mijn blog en nieuwsgierigen in internetland,  reeds een vredevolle kerstperiode en een gezond en heilvol 2008 toewensen. "

Voor ons, reeds iets ouderwordenden ( een prachtig woord niet !?) is vooral een goede gezondheid van kapitaal belang.
Dit wens ik dan ook aan allen toe. 



                                                                         

't Is makkelijk riemen te snijden uit andermans leer !

Dagelijks, of zo ongeveer, worden wij geconfronteerd met een verwijt vanuit het andere landsgedeelte.
De Vlamingen missen respect, zijn racisten, zijn onverdraagzaam en het is onbegrijpelijk dat die Vlamingen niet kunnen solidair zijn met Brussel en Wallonië.

De jaarlijkse miljardentransferts worden door onze franstalige broeders als logisch en zeer terecht ervaren.

Wat ik, als Vlaamse gepensioneerde, dan weer eens niet begrijp is het feit dat, ondanks de  financiële tekorten, de Brusselse en Waalse regering het toch maar doodnormaal vinden dat  hun gepensioneerden en steuntrekkers maandelijks beduidend meer krijgen dan de Vlaamse.
Maar ja... zij hebben toch het recht hun eigen beslissingen te nemen, of niet soms ? !

En wat mij ook heel erg stoort is dat de Vlaamse afgdelingen van de syndicaten dit - ondanks hun steeds weerkerende oproep voor onderlinge solidariteit - blijkbaar maar doodnormaal vinden.

Mijn klein verstand vindt dat een vorm van diefstal, hun groot verstand zal wel een, met  veel hoogdravende woorden,  gecamoufleerde uitleg vinden om dat te gaan goedkeuren.

Ik heb vandaag geleerd dat de Franse gemeenschap aan opbod doet om te kijken wie nu wel het meest het been stijf kan houden tegen de Vlaamse gemeenschap in dit land.
Daarover, durven zij zelfs onderling kibbelen.

Ook werd ik er nog eens aan herinnerd dat, niettegenstaande er een paar miljoen Franstaligen minder zijn in dit land, die dames en heren toch zeker hun politiek personeel hebben verrijkt met drie premiers en evenzoveel deelregeringen.
Je moet maar durven ...en daarna klagen dat er te weinig middelen zijn in het Franse landsgedeelte.

Heren Vlaamse politici dat vind ik wraakroepend ( en niet van vandaag )!  Er is in dit land al meer dan voldoende politiek personeel dat gefinancierd wordt met geld dat uit de zakken wordt gestolen van diegenen die er, vaak keihard, moeten voor werken..

Ook heb ik geleerd dat onze sociale vriend Elio oproept om front te vormen tegen de Vlamingen. Van een sociale houding gesproken. Dit kan tellen !

En dan maar eisen dat de Vlaamse politici toegevingen doen. Het is reeds vijf over twaalf ( of moet ik ook nog leren de klok te lezen ? ) voor de Vlaamse politici.
Heren wanneer gaan jullie nu eens , en dit allemaal samen, een antwoord geven aan de arrogantie van de Franstalige politici.

Laat het nu eens voor één keer aan de Franstaligen over om mekaar te trachten vliegen af te vangen.

Jullie geloofwaardigheid zou er zeker op kunnen verbeteren !

Als de vos de passie preekt ... boerken hoed uw ganzen!!!

Het is aandoenlijk, hoe de laatste dagen, sinds de aanstelling van Verhofstadt, de franstalige politici met de glimlach rondlopen en unisono laten horen hoe erg geïnteresseerd ze zijn om te komen tot samenwerking.

Als wij bekijken wat de laatste 8 jaar is gebeurd op gebied van staatservorming en de ongestoorde verdere afkalving  van Vlaamse vertegenwoordiging in Brussel en de Brusselse rand ... dan hoeft die euforie van de franstaligen ons niet te verwonderen.

Ook is het roerend hoe de socialistische partijen plots, als de klassieke duivel uit het doosje, ten tonele verschijnen en verklaren dat ze plots een eventuele samenwerking perfect zien zitten.

Nogmaals ... boerken hoed uw ganzen !

De voorbije jaren was de politieke klasse in Brussel en  Wallonië erover eens: " Er zou deze maal een franstalige premier worden ".

Sinds lang reeds hebben ze één miljoen Vlaamse kiezers, met de hulp van de Vlaamse partijen buiten spel gezet. - En niemand die echt democratisch reageert!
( Ik heb nooit en zal ook nooit kiezen voor het Vlaams Belang )-

De volgende stap was ... op elke wijze trachten  het kartel CD&V/NV-A uit mekaar spelen en zo zorgen voor een fatale verzwakking van het enige echte en voor hen dus gevaarlijke Vlaamse kartel.
Toen dat, spijts de medewerking vanuit Vlaanderen,( oa en niet in de minste plaats van de Vlaamse media,  die hun linkse sympathie  niet meer  verdoezelen )  niet lukte viel er nog slechts één zaak te doen; laat de boel dermate verrotten dat niets meer kan.

Op dat moment zal het paleis  wel tussenkomen  In wiens voordeel zo'n  koninklijke tussenkomst vandaag  uitdraait weet iedereen.
Onze franstalige landgenoten zijn immers zeer sterk in het recupereren van de slachtofferrol.( Alle Vlamingen zijn immers racisten die je enkel wensen te vernederen en ... doe zo maar verder)

En nu zijn we daar beland waar we volgens het scenario dienden te belanden !
We zijn klaar voor de " deus ex machina , de coup de theatre " !

Het volgende akkoord met de redder des vaderlands, de zo door Di Rupo gewaardeerde oud-premier, zal er vermoedelijk één zijn dat er voor een paar kleine ervormingen, die met veel bombarie zullen worden verkocht als " de grote staatservorming " als toegift aan de franstalige vrienden het premierschap wordt gegeven.

De Vlamingen dienen toch immers te beseffen dat er- in het belang van het land - in een akkoord dient te worden toegegeven.

En dan maar hopen dat de Vlaming bij de volgende verkiezingen echt beseft waar zijn belang ligt.
Het wordt hoog tijd dat Vlaanderen opkomt voor zichzelf; bij voorkeur in nauwe samenwerking met de franstaligen,  maar als het echt niet kan, dan moet het maar anders .

AlsVlaanderen dat niet inziet, dan gaan we in een rotvaart Wallonië achterna.

De laatste dagen met  meer dan gewone aandacht gekeken en geluisterd naar de politieke commentaren; ook nog vanmorgen tijdens de zevende dag !

Welnu, je moet al heel blind zijn om niet te zien dat voor al wat links is in Vlaanderen, meestappen onder de vleugels en bescherming van franstalig links , Brussels of Waals,  de ideale oplossing is. Een ervorming van de bestaande staatsstructuren, die ons op de rand van  het bankroet brengen, is voor hen helemaal niet belangrijk.

Je kan er ook niet naast kijken dat de liberale partij vooral een akkoord nastreeft met de Brusselse( franstalige ) zuster ( koste wat het moet !) Wat Bart Somers in de "Zevende dag" vertelde was van die aard dat ik meende een familielid van Joëlle Non aan het woord te horen. Wat een trieste manier om even aan politiek om de politiek te doen.
Beseft die man echt wel de ernst van de toestand ?!

Dus wie en wat blijft er over om onze Vlaamse belangen efficiënt te verdedigen ?
Tot mijn spijt ,gezien mijn vrijzinnige instelling, is er slechts één partij die onze welvaart kan verdedigen.

Vooreerst...ik ben ongelovig en toch ... !

Onze rode boeders in Gent hebben zich nog maar eens bezondigd aan hun oude ziekte: " Politiek van ... om het smeer likt de kat ..."

Indertijd waren onze rode broeders het volkomen eens dat tekenen van religie, in dat geval kruisbeelden, niet strookten met de neutraliteit. Dus werden de kruisbeelden verwijderd uit gemeentenhuis en publieke openbare gebouwen. Nu het er echter op aankomt om andere tekens,  mag ik zeggen van een vorm van onderdrukking of discriminatie vanuit religieuse ondergrond, te verbieden,  blijken ze plots veel minder geneigd om de neutraliteit te eisen.

Waarom zeg ik : " Teken van onderdrukking" ? Mevrouw Pelivan, die m.i. toch ook die bepaalde geloofsovertuiging heeft, draagt zelf dat teken niet. Met mijn beperkt begrip kan ik slechts een paar gronden daarvoor vinden.
Misschien is het dan toch niet zo'n noodzakelijk teken of is het veeleer het bewijs dat mevrouw Pelivan al zoverre vrijgevochten is, dat ze zich kan permiteren,  dit symbool van onderdrukking,  naast zich neer te leggen ?

Hopelijks is er een wijze linkse politicus ( politica ) die mij dat kan verklaren.

En de boer... hij ploegde voort.
Dit zou je kunnen  zeggen van onze franstalige vrienden. Nog steeds zijn ze overtuigd van hun grote gelijk. Als zij de meest elementaire wetten van dit land niet langer mogen negeren, overtreden of interpreteren zoals het hen het beste uitkomt, dan zijn de Vlamingen arrogante imperialisten.
Die vrije interpretatie is volgens hen immers de enige echte democratie.
 
Vlaamse heren politici, dat is waar jullie jarenlange tolerantie   toe geleid heeft ! 

Over de taalgrens is in de geesten het geloof gegroeid in het eigen grote gelijk en vooral het besef dat zij zich alles konden blijven permiteren.

Op mijn leeftijd, en die is wat je noemt een levensloop, is het de eerste keer dat ik het gevoel krijg dat Vlaanderen eindelijk eens vasthoudt aan zijn rechten.
Dit is in dit land natuurlijk zo'n nieuw gegeven, dat men over de taalgrens daar onmogelijk kan mee omgaan.
Waar halen die Vlamingen plots de pretentie om niet langer toe te geven aan  de Brusselse en Waalse  strappatsen. ( Denk oa eens aan hun aantal regeringskens )
Steeds hebben onze Vlaamse politici, met oa Martens en Verhofstadt op kop, toegegeven opdat hun regering niet zou vallen.

Herinner U ook de vrij recente uitspraak van, de soms oh zo vriendelijke,  Di Rupo:" Eén vingerknip en de regering valt !"

Als waarschuwing aan Verhofstadt kon dat tellen en die heeft er dan ook naar gehandeld.  -Toegeven aan de Waalse en Brusselse eisen was de boodschap! -

Als Res. Off.  houd ik oprecht van mijn land, maar ... er moet een evenwicht zijn in de baten en de lasten. Het gaat niet op dat het ene deel opdraait voor de lasten,  opdat het andere zich zou kunnen laten " omringen met warmte ".

Je bijt niet in de hand die je voedt. Dit is, naar ik meen, een van de eerste en meest primaire regels van beleefdheid.
En precies dat is het, waaruit eindelijk in Vlaanderen is geboren; de fierheid en het geloof in de eigen waarde. Wij zijn niet minderwaardig aan Brussel en Wallonië. Integendeel !

Hopelijks beseffen onze Vlaamse politici dat dit nu voor Vlaanderen een uniek moment is.
Als zij nu wijken en alsnog zouden toegeven... dan worden onze nakomelingen voor vele tientallen jaren teruggecatapulteerd in de geschiedenis van Vlaamse ontvoogding.

In Kasterlee, aan de Nete, is er een prachtig hotel-restaurant " De Watermolen."
Vorig weekend hebben we daar met vrienden " Genoten ", inderdaad met een grote "G" ,van een heerlijk gastroweekend.
De omgeving nodigt  tot wandelen in de prachtige bossen. En wat is er fijner dan, na zo'n wandeling de voetjes onder een fijn gedekte tafel te steken voor een heerlijk etentje. 
In de Watermolen eet je immers buitengewoon lekker.  Het was nu een zevental jaren geleden dat we er nog eens waren geweest en ... de herinnering aan toe heeft ons niet bedrogen. Integendeel ! 'k Had de indruk dat het nu nóg beter was dan vorige keer.
Heeft iemend een fijn idee voor een volgend weekendje eind november of begin december ?
Dank bij voorbaat voor de tip !

Jarenlang heb ik mijn stemgedrag laten afhangen van een persoonlijke ervaring in mijn beroepsleven. Ik was enorm geraakt, gekwetst,  door de platheid van plaatselijke politiekers  en de hypocrisie van leidinggevenden in politieke partijen.
Ik heb dan ook jarenlang geweigerd te stemmen voor die partij van Yves Leterme.

Nu echter ben ik echt getroffen door het correcte standpunt en door de consequente houding van het kartel.
Eindelijk een partij die in Vlaanderen denkt in functie van Vlaamse belangen en ervoor gaat.
Tot nu toe werd steeds weer ingebonden voor Franstalige eisen.
Om het smeer likte de kat de kandeleer ( maar men vergat dat men dan steeds onder de kandeleer bleef zitten).
Men heeft duidelijk geleerd uit de ramp die over Vlaanderen gekomen is onder Wilfried Martens.
Hijzelf is er beter van geworden, voor Vlaanderen was het echter een regelrechte ramp.
Dus... kartel,  volhouden, voor de eerste keer in de geschiedenis van dit land !

En als de verwende kinderen aan de andere zijde van de taalgrens het niet willen inzien dan maar liever de korte pijn dan blijven aanmodderen in die poel die voor ons weinig positiefs te brengen heeft.

Er is het stakingsrecht en er zijn de stakingen.
Voor mij mag iedereen staken. Dit betekent :" Weigeren het werk te hervatten, verder te zetten om een gegronde reden ... "

Toch zien wij de laatste jaren van langs om meer stakingen die worden ingegeven door politieke overwegingen.
Veel stakingen hebben nog echt weinig te maken met het afwijzen van ronduit slechte arbeidsvoorwaarden of het bekomen van terechte  gevraagde voordelen. 
Wat al helemaal niet kan, is dat een klein aantal afgevaardigden de toegang tot een bedrijf onmogelijk maken en daarna spreken over een geslaagde staking.

Als iedereeen meent dat ik fout zit : " Geef mij een 1000-tal vitale gepensioneerden, dekking van mijn verantwoordelijkheid door een syndicaat en ik leg de helft van het land plat tot voldaan is aan de eis  voor de verdubbeling van ons pensioen , het recht op gratis verzorging in zeer comfortabele omstandigheden als wij noodlijdend worden en voor de meestvaliden onder ons, jaarlijks een reischeque van  € 2500.00 per gezin. Wij zien dan later wel wat wij nog kunnen eisen ".

Een zaak moet mij van het hart, heren syndicalisten. Ik heb de overtuiging toegedaan, nee ik ben er zeker van, dat jullie op dit ogenblik Vlaanderen even erg in de grond aan het boren zijn als de Waalse syndicaten met Wallonië hebben gedaan in de jaren zestig van vorig eeuw.
Ook toen ging er in Wallonië geen week voorbij of er werd hier of daar gestaakt. Al deze stakingen hebben tot gevolg gehad dat het tot op heden voor Wallonië bijna onmogelijk bleek investeringen aan te trekken.
Zelfs nu nog lijdt Wallonië onder dat imago van niet-werkwillig te zijn.

Welnu heren syndicalisten, jullie zijn goe bezig in Vlaanderen !

Ik zal het niet meer meemaken maar... je mag gerust zijn dat Vlaanderen over een 15-tal jaar even erg aan de grond zal zitten als Wallonië op dit ogenblik.
Maar ja... dat zal waarschijnlijk wel uw laatste zorg zijn, vemoed ik.
De heren van het syndicaat genieten toch van bescherming en de top van meer dan royale vergoedingen.
Dus... ik zal wel de idioot zijn ,roepende zijn in de woestijn.