Cuba - Trinidad.

Foto genomen van de overzijde van de baai, in de buurt van " El Castillo"; een fort van waaruit de baai bewaakt werd !

Het oude stadscentrum van Havana.

'k Las dit gedicht gisteren, laat in de avond. Geniet even mee  .

De hoop

Als wij elkanders handen houden
is alle ding om ons vergaan;
en lente en zon en herfst en koude
en 't vreemde van ons samengaan.

Geen denken dan, alleen beleven,
-doorstroomd, doorbrand; van vreugd, van pijn-
wat ons die kleine tijd wil geven
dat wij tezamen mogen zijn.

De warme stilte uwer woorden,
het zwaar uitspreken van mijn naam:
een luchtstroom die naar slopende oorden
mij vergezelt, mij houdt bestaan;

bestaan met heel dit dromenbroze,
met licht een hoop dat wij eens saam
zeer vredig in het oeverloze,
bedronken gras inslapen gaan.

Gabriëlle Demedts

Ik las, zopas, in een klein boekje een gedicht. Omdat ik het mooi vond wil ik jullie even laten lezen hoe J.L. De Belder het ooit verwoordde:





Kort Bestek.

De schoonste rollen zijn gespeeld.
Ik heb me bij mijn lief verveeld.
Een diepe wond raakt niet geheeld.
Mijn haar wordt grijzer.

De grootste helft is al voorbij
van 's levens drukte en geschrei.
De herfst blaast reeds op zijn schalmei.
Het goud wordt ijzer

en dat gaat roesten op den duur.
De beste wijn wordt stilaan zuur.
En buiten wordt het weder guur
van wind en ijzel.

Een ander lief komt er niet aan.
Soms kijkt de dood mij zijlings aan
en glimlacht onder 't verdergaan.
Hij gaat steeds lijzer.

De boeken blijven in hun rek.
Ik maak een kort en droef bestek :
dat luttel hens blijft op het dek
van 's levens zeiler -

terwijl de haven dichter komt
uit grijze verten en dat bromt
Gods misthoorn aan de horizont,
verlokkend - schrijnend.

J.l. De Belder

Om het even met " de Franse slag" te zeggen.

We kiezen voor liberté, fraternité en egalité en voor mij

mag daar bovenop gerust nog een beetje variété.

Zo wordt het leven pas boeiend.

Aan alle blogvrienden een fijn weekend geweest met, ook voor mezelf, veel zon en een aangename, genietbare, temperatuur !

Gisteren las ik, 't begon op het terras stilaan draaglijk te worden, de maximumtemperatuur van de voorbije dag af. Het klinkt waarschijnlijk overdreven, maar op het heetst van de dag was het op het terras, zuidgericht, precies 37°C geweest.

Vandaag, om halftien, deze morgen, was het al 24°.
Dus dit wordt weer een dag om de friste plaatsjes van het huis op te zoeken.
Geloof het of niet maar, dit is precies die plaats . . .

Nu ook weer, onder deze zomerse hemel, kan je dubbel en dik nagenieten van de voorbije vakantie.

We zijn zopas terug van een heeerlijke vakantie. Een aangename lentetemperatuur, vaak blauwe luchten en . . . vooral veel kunnen wandelen.

Over een paar dagen worden alle normale bezigheden, dus ook blogbezoekjes, ervat.

Tot dan.