DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

IK ZAG EEN MAN

IK ZAG EEN MAN, IK ZAG ZIJN GROF GELAAT

                                                                     .

DAT IN DE MENIGTE VOORBIJ MIJ SCHOOF

ONDER DE ARCADE IN DE DRUKKE STRAAT

WAAR 'K STOND ALS OP DE BODEM VAN EEN KLOOF.

EEN OGENBLIK HEEFT HIJ MIJ AANGEZIEN,

HEEFT MIJ EEN SOMBER WEERLICHT AANGERAAKT:

EN WEER DE STRAAT, DE MENIGTE ALS VOORDIEN,

IK DIE ER STOND, ALS UIT EEN DROOM ONTWAAKT.

iK WAS DIE MAN, EN WAS HEM TEVENS NIET:

DE VREEMD DOORLICHTE WANHOOP IN ZIJN OGEN,

DE ONVERSCHILLIGHEID EN HET V ERDRIET,

IK WAS HET AL, EN WERD ERDOOR BEWOGEN.

IK ZAG EEN MAN, IK ZAG EEN MENS DIE LIJDT,

EN ONDER ALLE PIJN DAT ONVERKLAARDE

ALSOF EEN GOD HEM UIT DE OGEN STAARDE,

EEN GOD GEKOOID IN DOFFE MENSELIJKHEID.

W. HESSELS

UIT CON SORDINO. VERZAMELDE GEDICHTEN.

.

De multiculturele samenleving.

Terwijl iedereen in de weer is met spotprenten, vrijheid van meningsuiting en andere vormen van geweld dacht ik gisteravond terug aan een korte ontmoeting, afgelopen zomer in Turkije.

Zoals vele anderen waren wij deze zomer in Turkije. Wij hadden een heerlijk, vervallen en afgelegen hotel met een prachtig uitzicht over de Egeïsche zee. Verder helemaal stereotype met een zwembad aan zee. Het allerleukste vond ik echter de enorme variëteit aan nationaliteiten. We werden omringd door Russen, Fransen, Duitsers, Engelsen, Polen, Tsjechen, Israëli, Hollanders en onze vrienden de Belgen.
Voor het eten zat ik elke avond op een muurtje naar de zonsondergang te kijken boven de Egeïsche zee, met mijn MP3 speler op mijn hoofd, om me even helemaal terug te trekken in mijn eigen wereldje. Die avond was het Jaques Brel: Mijn Vlakke Land.
Toen ik daarna in de rij stond voor het eten hoorde ik achter mij iemand praten in verrukkelijk Belgisch. Ik stond echter wel even raar te kijken toen ik omkeek en daar een zwarte jongen zag staan die ergens het midden hield tussen een Surinamer en een Noord Afrikaan. Ik moest er om lachen en sprak hem erover aan.
"Maar eigenlijk ben ik een Marokkaan," sprak hij met zijn Vlaamse tongval. Hij vertelde me dat hij morgen weer naar huis ging en dat hij wel terug verlangde naar zijn eigen land. Ik kon het niet laten:
"Maar voel je je nou meer Belg of Marokkaan?"
"Awel, madame," zei hij lachend, "ik ben een Vláming!"
"Dan wil je dit vast wel even horen terwijl je op het eten staat te wachten," en ik haalde mijn MP3 speler van mijn hoofd en hing hem bij hem om. Zijn ogen gingen wagenwijd open. Daarna boog hij zijn hoofd een beetje naar beneden en legde zijn handen om zijn oren en verdween in het Vlakke Land. Toen het nummer voorbij was kwam hij weer omhoog met zijn hoofd en zette de koptelefoon af:
"Jaques Brel ken ik wel, maar aléz; ik wist niet dat hij ook in het Vlaams zong! Dit ga ik mij toch ook aanschaffen."
Zijn vriendinnetje was er inmiddels bij komen staan. Zij was ook Vlaams, maar dan Turks.

Uit Weblog Annis Annis

.

.

De Kater

leidt.



Auteur Ed Klein Goldewijk

 

.

.

WRITERS BLOCK

Staar verloren naar het scherm

met ogen die naar binnen kijken

vingers rusten inspiratieloos

op de toetsen

mist kruipt door de straat

kleeft tegen het raam

vult mijn brein met stilte

herfst en winter zijn in elkaar

opgegaan als geliefden

mijn eenzaamheid heeft opnieuw

de klank van jouw naam

eens nam ik al je woorden weg, zei je

vandaag heb je dus wraak genomen

de pijn zit te diep om neer te schrijven

wanneer ik praat kom ik enkel aan stamelen toe.

Auteur: Frieda Groffy

.

.

Dagboek

Tussen huisstof en memorie
las zij zichzelf terug
in tijd

Een handgeschreven
jeugd in puberaal
moeras

waar ratio verdwaalde
en kalverliefde
toekomst las

Memento mori
voor haar dromen

die ooit staarden naar
de sterren

maar nooit verder dan
de zolder zijn
gekomen

                                                       Auteur : Ed Klein Goldewijk

.

.

.

BREINREIZIGER

Sneller dan licht reizen gedachten

in een metelijk firmament

dat wij meten met geestesogen

als wonderbaarlijk instrument.

Wij kunnen op ervaring bogen

als kosmonauten in een baan

in de ellips van ons verbazen

langs elke zon, langs elke maan.

Het uitspansel waardoor wij razen

met 't ruimtetuig van louter brein

dijt uit tot in de verste nachten

waar enkel nog gedachten zijn.

Auteur : Herman J. Claeys

..

.
Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen
stil staan en kijken met mijn ogen open
en languit op de harde grond gaan liggen
en mijn gezicht opdrukken en niets zeggen

Maar 't meeste lijkt je op de grote lucht erboven

waar ruimte is voor buien, licht en donkere wolken

en op de vrije wind daartussen

die in mijn haren woelt en mijn gezicht

met kussen bedekt

zonder te vragen

zonder te beloven.

Auteur: Maria Vasalis - 1909 - 1998)

.

Zoals ééntje
om een tweede vraagt
en ook bijna altijd krijgt
of een begin
niet zonder einde komt

Zo smaakt mijn koffie vandaag
naar meer
naar jou
naar meer van jou

.

.

.