DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

.


Heb ik al gezegd
dat ik je mooi vind
veel mooier dan het mooiste schilderij
en dat ik elke dag opnieuw
weer blij ben
dat jij destijds gekozen hebt voor mij

Heb ik al gezegd
dat ik je leuk vind
en blij ben met je liefde en je trouw
en dat ik nu nog steeds
na al die jaren
nog meer dan honderdduizend van je hou

Marianne Busser & Ron Schröder

.

.


Vergeet nooit
al het goede en het mooie
dat we samen mochten delen keer op keer

Vergeet nooit
alle warmte - alle liefde
geloof me liefste - 't werd alleen maar meer

Vergeet nooit
hoe we samen mochten groeien
de eerste blik - die allereerste zoen

Vergeet nooit
al het mooie in ons leven
ik zou het zo weer over willen doen


Marianne Busser & Ron Schöder

.

.

De ruit is gebroken.
de kan is tot de rand gevuld.

Dit is een groot geheim
dat nimmer wordt onthuld
tenzij aan de vrouw
of de man
die zelf gebroken is
als de ruit
of gevuld als de kan.


Auteur : Huub Oosterhuis

.

.

.

.



Niet dat ik weet
waar alles ligt,
maar ik vermoed
wel hoe, en goed.
Hier ging het
als met het roofje
op mijn wonden:
veel heeft vanzelf
zijn plek gevonden.
Heel soms nog
zijn mijn sleutels
kwijt, dan gaat
het bij de deur
een tijdje mis.
Maar Columbus
heeft zich ook
een keer vergist,
dus dat is wat ik
leer: waar doet er
minder toe dan hoe.

Auteur: Bart Moeyaert

.

LEPELTJE

SINDS IK MET JE WAKKER

.

ALS IN EEN LA DIE LEEG IS

OP ONS TWEEEN NA,

IS WAT ER MORGEN KOMT

ONDERGESCHIKT AAN

WAT VANDAAG AL IS BEGONNEN.

WE GAAN MET EEN BEPAALDE

LOGICA EERST AF HOE WIJ

VANDAAG WEER SAMENHANGEN.

DIT IS JOUW BEEN, DIT IS

MIJN RUG, MAG IK HEM NU

VAN JOU TERUG, EN WAT IK

VERDER ZOU VERLANGEN

IS DAT WE OPSTAAN, EN

ONS LEVEN VANAF HIER

HERVATTEN, MET JOU DAN

NAAST MIJN HART ONDER

MIJN ARM - IK HOU

JE TOT VANAVOND WARM,

TOTDAT JE SLAAPT EN DAARNA

WAKKER WORDT ALS IN EEN LA,

LEEG OP ONS TWEEEN NA.

BART MOEYAERT

UIT: VERZAMEL DE LIEFDE

QUERIDO, AMSTERDAM-ANTWERPEN,2004

.

IK ZAG EEN MAN

IK ZAG EEN MAN, IK ZAG ZIJN GROF GELAAT

                                                                     .

DAT IN DE MENIGTE VOORBIJ MIJ SCHOOF

ONDER DE ARCADE IN DE DRUKKE STRAAT

WAAR 'K STOND ALS OP DE BODEM VAN EEN KLOOF.

EEN OGENBLIK HEEFT HIJ MIJ AANGEZIEN,

HEEFT MIJ EEN SOMBER WEERLICHT AANGERAAKT:

EN WEER DE STRAAT, DE MENIGTE ALS VOORDIEN,

IK DIE ER STOND, ALS UIT EEN DROOM ONTWAAKT.

iK WAS DIE MAN, EN WAS HEM TEVENS NIET:

DE VREEMD DOORLICHTE WANHOOP IN ZIJN OGEN,

DE ONVERSCHILLIGHEID EN HET V ERDRIET,

IK WAS HET AL, EN WERD ERDOOR BEWOGEN.

IK ZAG EEN MAN, IK ZAG EEN MENS DIE LIJDT,

EN ONDER ALLE PIJN DAT ONVERKLAARDE

ALSOF EEN GOD HEM UIT DE OGEN STAARDE,

EEN GOD GEKOOID IN DOFFE MENSELIJKHEID.

W. HESSELS

UIT CON SORDINO. VERZAMELDE GEDICHTEN.

.

De multiculturele samenleving.

Terwijl iedereen in de weer is met spotprenten, vrijheid van meningsuiting en andere vormen van geweld dacht ik gisteravond terug aan een korte ontmoeting, afgelopen zomer in Turkije.

Zoals vele anderen waren wij deze zomer in Turkije. Wij hadden een heerlijk, vervallen en afgelegen hotel met een prachtig uitzicht over de Egeïsche zee. Verder helemaal stereotype met een zwembad aan zee. Het allerleukste vond ik echter de enorme variëteit aan nationaliteiten. We werden omringd door Russen, Fransen, Duitsers, Engelsen, Polen, Tsjechen, Israëli, Hollanders en onze vrienden de Belgen.
Voor het eten zat ik elke avond op een muurtje naar de zonsondergang te kijken boven de Egeïsche zee, met mijn MP3 speler op mijn hoofd, om me even helemaal terug te trekken in mijn eigen wereldje. Die avond was het Jaques Brel: Mijn Vlakke Land.
Toen ik daarna in de rij stond voor het eten hoorde ik achter mij iemand praten in verrukkelijk Belgisch. Ik stond echter wel even raar te kijken toen ik omkeek en daar een zwarte jongen zag staan die ergens het midden hield tussen een Surinamer en een Noord Afrikaan. Ik moest er om lachen en sprak hem erover aan.
"Maar eigenlijk ben ik een Marokkaan," sprak hij met zijn Vlaamse tongval. Hij vertelde me dat hij morgen weer naar huis ging en dat hij wel terug verlangde naar zijn eigen land. Ik kon het niet laten:
"Maar voel je je nou meer Belg of Marokkaan?"
"Awel, madame," zei hij lachend, "ik ben een Vláming!"
"Dan wil je dit vast wel even horen terwijl je op het eten staat te wachten," en ik haalde mijn MP3 speler van mijn hoofd en hing hem bij hem om. Zijn ogen gingen wagenwijd open. Daarna boog hij zijn hoofd een beetje naar beneden en legde zijn handen om zijn oren en verdween in het Vlakke Land. Toen het nummer voorbij was kwam hij weer omhoog met zijn hoofd en zette de koptelefoon af:
"Jaques Brel ken ik wel, maar aléz; ik wist niet dat hij ook in het Vlaams zong! Dit ga ik mij toch ook aanschaffen."
Zijn vriendinnetje was er inmiddels bij komen staan. Zij was ook Vlaams, maar dan Turks.

Uit Weblog Annis Annis

.

.

De Kater

leidt.



Auteur Ed Klein Goldewijk

 

.

.

WRITERS BLOCK

Staar verloren naar het scherm

met ogen die naar binnen kijken

vingers rusten inspiratieloos

op de toetsen

mist kruipt door de straat

kleeft tegen het raam

vult mijn brein met stilte

herfst en winter zijn in elkaar

opgegaan als geliefden

mijn eenzaamheid heeft opnieuw

de klank van jouw naam

eens nam ik al je woorden weg, zei je

vandaag heb je dus wraak genomen

de pijn zit te diep om neer te schrijven

wanneer ik praat kom ik enkel aan stamelen toe.

Auteur: Frieda Groffy