AUTEUR : ONBEKEND

Verbeelding is

het oog van de ziel.


  
                              Joseph Joubert

..

elk sterk groen blaadje,
geeft zich over aan de herfst.
om te veranderen tot het sterft,
voor een hele nieuwe wereld.

elk blaadje groener dan groen,
verandert in een kleurrijk geheel.
verandering na verandering, is te veel.
om te blijven hangen.

elk kleurrijk blaadje
moet zijn stam verlaten.
maar niemand heeft in de gaten,
wat het staat te wachten.

elk blaadje warm en mooi,
blijft telkens twijfelend zweven.
voordat het zich kan geven
aan de kille koude grond.

elk bruin somber blaadje
kent de zin van het bestaan
tot aan t binnenste vergaan
voor de lente die zal komen

elk blaadje dat vergaat,
is bereid zichzelf te geven
voor een ander nieuw leven
maar eerst is er de koude winter

elk blaadje van welke boom dan ook
weet van te voren dat het sterft
winter, lente, zomer, herfst
de cirkel van het leven!

..

..

BIJNA TWAALF 

Een jongen volgens zijn vader
Zijn moeder maakt zijn brood nog klaar
Dat is fijn maar niet echt nodig
Hij is al zoveel verder dan zij denken
Je vrienden zijn je vrienden niet
Op school zijn het de meisjes
Die je vrienden tot vreemden maken
En ook op straat en op het plein
De wereld zo groot
Wordt groter met de dag
Minder simpel met het uur
De lessen zwaar en geen leraar
Die het je precies vertellen kan
Je vindt geen troost meer op de plekken
Waar troost vroeger voor het grijpen lag
Bij de beren bij de brandweer
In de bak met chips voor de televisie
Het is zwaar vandaag de dag elf jaar te zijn

Geef de kat een schop
Gooi je speelgoed uit het raam
Zet een pet scheef op je kop
En brul fonetisch mee met eminem
En kijk niet om je kijkt vooruit
Vooruitzien hoort bij groter worden
Achter je die kleffe kindertijd
Je bent al zoveel ouder
Niemand meer die jou begrijpt
In hun lied weerklonk de liefde
Nu ben je groot je kleine broertje
Draait nu jouw cd’s
Die soms het vuur nog op doen laaien
Uit een tijd die voorgoed voorbij is
Behalve af en toe als niemand kijkt
Dan is het zwaar vandaag de dag elf jaar te zijn

..

..



NOG EEN GELUK

Zoals met de gek uit het grapje
die zich voortdurend met een hamer
op het hoofd sloeg, en naar de reden gevraagd, zei:
“Omdat het zo prettig is, als ik ermee ophou”-
zo is het een beetje met mij. Ik ben ermee opgehouden
je te verliezen. Ik ben je kwijt.

Misschien is dat geluk: een geluk bij een ongeluk.
Misschien is geluk: Nog een geluk dat.
Dat ik aan jou kan terugdenken, bv.,
in plaats van aan een ander

..

..




ONLINE  GOKKEN.

Het leven...

Als je huwt en je eerste

kind komt uit moeders

buik, dan ben je opeens

met zijn drieën,of meerdere.

Spannend toch want beide

wordt je ouder !

Samen bewonder je de kleine

spruit, het mooiste kind

van de wereld is geboren.

Zo is dat toch bij de meeste families.

Dan de eerste zorgen als ze eens ziekjes zijn

als ouder zo je dan liever zelf ziek zijn

dan je kleine lieveling.

Dan komen de eerste schooldagen.

Oei opeens neemt de juf een

belangrijke plaats in, ja die weten het beter.

In hun opgroeiende tijd, zie je

dat ze in de goede richting gaan.

Wat niet altijd gemakkelijk is,

slechte vrienden zonder dat jij het

weet, want tenslotte gaan de ouders

werken voor alle comfort , schoolreizen,kleding,pc enz.

Eindelijk zijn ze afgestudeerd , wat

zijn de ouders trots,heel de familie erbij.

Dan denk je als ouder, we hebben

onze plicht toch goed vervuld

ze zijn iets geworden al die spruiten.

Maar ben je eindelijk wel ooit gerust

als je nagaat hoeveel echtscheidingen

je kleinkinderen zien veel miserie

meer dan sommige professoren

medici en opvoedkundige wel kunnen zeggen.

Eindelijk ben je nooit gerust,

er gaat iets mis met een van je kleinkinderen

daar zijn families waar ze heel jong hun

kind moeten afgeven door ziekte

of ongeval.

Als je dan zegt okay nu zit

alles in goede banen.

Goede job waar ze zelf hard aan gewerkt hebben

in een goede vriendenkring

en een goede verhouding onderling.

Neen, teveel geluk mag ook niet

op deze aardbol.

Eén slechte persoon, kan

hun wereld omdraaien macht.

En om macht te hebben moet

je veel geld hebben, denken ze

Ja dan ben je ook al veertig geworden

en je gaat je geld nutteloos

vergokken via de pc online banking.

Hoe kan een ouder zoiets tegenhouden ?

Wel ik weet het ook niet ,zussen en broers ook niet.

Je hebt nu al genoeg gezaagd volgens hen

Zo dus komen ze niet meer thuis .

Waarom, je bent in hun ogen toch

zo negatief, zelfs geen schouderklopje

kan er af, wanneer ze leergeld verliezen.

Nu mag een mens alles niet negatief inzien

Ze komen wel terug…van hun kale reis.

En gelukkig dat ze zijn, want ja

Je zaagt niet meer in hun ogen !

Nu als ouder heb je ook je lesje geleerd

Geef ze wat minder, ze zullen het meer appreciëren.

WirWar

..

..

EEND :  HET RECEPT

Neem vier personen met vleselijke lusten en
vier malse magrets de canard. Zet de eersten
op sherry, une suze, pastis, bloody mary. Laat
chambreren, breng op smaak met iets pittigs:
amuse-gueule, olijf, een radijsje of twee.

Concentreer op de eend. Neem het mes,
de filets en laat een duimdikke vetlaag intact.
Hanteer het zoutvat alsof het wierook bevat.
Kwispel pontificaal maar zorg dat je lippen
niet kloven. Nu moet er de eend aan geloven.

Leg op de rooster, het paarsnaakte vlees op
het staal, de vetlaag beschermend naar boven.
Ze hunkert naar oven, knispert van zeezout
en hitte, sijpelt zich gaar in haar vet. Gun haar
dertien dieproze minuten en laat even bekomen.

Snij aan en dien op met voornoemde personen.
Arroseer dit voltallige gezelschap met wijn.
Geen entre deux mers, geen bordeaux.
Daal in je kelder en in het verleden en
laat het een uitgelezen, volle bourgogne zijn.

..

.




MOL

Er woont een minnaar in mijn tuin,
een kompel met fluwelen handen,

Hij klopt, betast en streelt de rulle
wanden, breekt met zachte vingers

de vochtige aarde aan. Zij laat begaan.
Zoals hij stijgt en daalt, hardnekkig al

haar gangen gaat, lichtvoetig kruipdier
van genot dat in haar bekken sluipt,

kleine doodgraver van verlangen,
blindganger van geluk die in haar huid

zijn tekens weeft, dan huiverig naar
adem snakt en wegvlucht uit haar schoot.

Zij meet de schade, wist zijn sporen,
sluit zich onbewogen, als hij boven haar

de handen strekt, het nekvel spant
en stil het hoofd buigt voor de spade.

.

..
Ik zou je
kunnen opeten, zei ik .
En ik deed het...

Het smakte lekker.


Vrijen, zei ik
is vaak een kwestie
van grammatica.
Hoezo ? vroeg je.
Als het meewerkend
voorwerp ontbreekt, zei ik,
is de zin beperkt .

..

.


EEN VERHAALTJE VOOR JULLIE..

 Er waren twee kabouters, At en Ot,
zo klein dat zij niet in mens
geloofden, alleen een beetje in god.

Op een dag naar het leek als altijd
kwam een prinsesje voorbij. Ze zei kijk
dat is aardig, bukte en alsof zij bloemetjes
plukte, pakte zij Ot en At en stak
zoals alle prinsesjes de hele zaak in haar zak.

Zo kwamen zij in het paleis, de avond
viel, dat hou je niet tegen, maar terstond
ontstak het prinsesje opnieuw de zon,
zodat Ot en At ineens wisten dat
zij waren in het paradijs en god bestond.

Dat was de eerste dag. Zij sliepen die nacht
In luciferdoosjes van de koning onder zacht
geurende zakdoekjes van de koningin.
En de volgende dag vroeg het prinsesje, wat
zal ik eens voor jullie kopen, waarin
hebben jullie nu de meeste zin.

En Ot en At wilden natuurlijk dat
het kermis was met chocola, een reuzenrad,
draaimolens en heel veel limonade.
Toen ging het prinsesje naar de stad
en wat bracht zij wel mee?
Vliegtuigjes, botsauto’tjes, geweertjes
een draaiorgeltje van jesterdee
slagroomijs en mooie rooie kleertjes.

En het werd alle dagen kermis in ‘t paleis
want At en Ot konden de trappen eerst
niet op of af en nooit alleen naar de w.c.
maar met het vliegtuigje ging het van een twee
drie en was het prinsesje van de wijs
dan draaiden zij het orgeltje van jesterdee.

Maar ook moesten de kabouters leren.
En Ot telde op en At trok af.
Ze kregen boeken met gouden woorden,
zo groot dat zij uren langs de blad-
zijden moesten lopen en ze zere
voeten kregen van het leren begrijpen
wat er stond en de potloden waren
zo zwaar dat ze alleen maar samen
en dan nog hele korte brieven konden
schrijven, bijvoorbeeld alleen hun namen.

En toen de dagen voorbij waren in het paleis
gingen zij weer weg, het was een lange reis
terug naar het bos en hun huisje stond
er als altijd. Hoe het prinsesje dat wel vond?

Ze huilde zoals ze nog nooit had gehuild,
totdat zij op een dag aan het paleisraam stond
en uit de bomen van het park een duif
verscheen met een klein briefje in zijn mond,
zo klein dat zij het haast niet lezen kon.
Er stond: dag god een zoen van At en Ot.

.

.

..

Wat de helft der mensheid te wachten staat !

een oud
en lastig wijf

arm bovendien
en ook nog hulp behoevend

goed ingevoerd
in de materie die ziekte heet

het strompelt wat
het klaagt het mompelt

nooit is iets goed
daar is ze weer

.