AUTEUR : INA SIPKES DE SMIT NABIJ ZIJN

Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen.

Maar wie zich niet verschoond,

krijgt luizen als kamelen.


Nederlands spreekwoord

.



ENKEL OM TE ZEGGEN


Dat ik de pruimen
opgegeten heb
die in de
koelkast lagen

en die
je waarschijnlijk
spaarde
voor het ontbijt

Vergeef me
ze waren heerlijk
zo zoet
en zo koud

Ik zie dat papier veel meer kost dan wat er op

geschreven zal worden waard is.


Socrates

.

Ik ben de kleine dochter van Jaïrus


Ik ben de kleine dochter van Jaïrus.
Ik lig hier op een veel te grote baar.
De dood zit in mijn ogen en mijn haar,
dat, nu de krul eruit is, zonder zwier is.

Ik mis mijn pop, die nu zij niet meer hier is,
slaap als ik slaap, de vingers in elkaar.
Ik weet dat twee en twee te zamen vier is,
maar nu ik dood ben, is dat niet meer waar.

Waarom had ik daar straks ook weer verdriet ?
Er zou een man die toveren kon, komen,
mij beter maken, maar toen kwam hij niet.

De mensen op het dak en in de bomen
gingen naar huis, maar ik blijf van hem dromen.
Morgen ben ik de eerste die hem ziet.

We gaan achteruit de toekomst binnen.


Paul Valéry

..



Zoek de stilte.

Treed binnen in het mysterie,
waar ervaring tot kennis wordt
en het hart de antwoorden krijgt
die het verstand niet vinden kan.
Kom tot rust. Komt tot de stilte.
Daar wonen de kleine diepe vreugden
die mensen in drukte en lawaai
verloren hebben.

Hartstochten maken ons tot reuzen

of tot dwergen.


P. Sirius

.






Natuurlijk

Natuurlijk moest die jongen in het duin
merken dat ik intens naar hem keek.
Natuurlijk kwam hij toen vlak langs me
met veel overbodige bewegingen
hoewel hij me zogezegd niet zag.
Natuurlijk begon hij een lenteballet
met een vriendje en een bal,
natuurlijk streek hij veel te meisjesachtig
telkens door zijn erg lange haar
en keek daarbij eens om,
flitsend gebit in duister gezicht.
Natuurlijk lag hij later
loom kauwend op een helmspriet
in dat aandoenlijke verschoten badbroekje
helemaal alleen in een warme duinpan.
Natuurlijk ging ik zacht en ongemerkt weg
en natuurlijk heb ik daar de hele dag spijt van.

De beste medicijn is :

een opgewekt hart.


Joods gezegde

.



De Wolken

Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder -
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolkne ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide -

We komen naakt, nat en hongerig

ter wereld - het kan er alleen maar

beter op worden.

Bijna alles is mogelijk, maar

vergeet het woordje' bijna' niet.

Armoede steelt misschien je mooie

kleren, maar ze kan je lach niet stelen.

Liefde leeft bij het

moment; het is niet

verdwaald in gisteren,

noch verlangt het naar

morgen.

Liefde is Nu!

Leo Buscaglia

..


Geboorte

I

Je trad niet zozeer, je werd met geweld
het huis uit gejaagd, het
kon zo niet langer.

Zij verlost, maar jij hing
als een haas in de hand van
de jager,

wachtend op de genadeslag
die je liet schreeuwen van leven.

II

Ik ben opeens gebaard;

een hand houd mij bij de enkels,
ik hang met het hoofd naar mijn buik,
ik ben uit mijn schoot gejaagd.

Licht botst tegen mij aan,
geluiden vallen op mij.

ik schreeuw; ik kan niet terug.

Plotseling ben ik te groot,
hang ik aan leven bloot.

III

Wie in haar was maar
niet meer is, erna dus,
die kent wel het heimwee, niet
meer het huid.

Altijd en nooit meer,
sinds hij werd uitgerukt,
uitgerukt werd hij
in wie hij sliep.

.






VERTREK VAN DOCHTERS


Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we nog tijd hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.