DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

.

Gedichten

Ik geef mijn woorden
meteen vleugels

ze vliegen weldra
uit het open raam

over mijn tuin,
bomen naar

een ander gebied,
naar zee.

Maar soms wil een gedicht
dichtbij mij blijven

er is geen reden,
geen andere bestemming.

Het is als de liefde die niet
steeds op reis moet gaan.

Ik houd hem bij me,
aan het hart, aan mijn woning.

Bij velen loopt de tong

op de gedachten vooruit.

Socrates

.

Intensive care

Je ligt in bed en speelt een plant.
Het gaat je aardig af.
Je ligt mooi stil.
Je groeit de wereld uit.
Je slaapt met één been in het graf.

Een rode draad vol perslucht
houdt je hier.
Je hebt geen flauw benul.
Van een tunnel naar het licht
is niets te zien in je gezicht.

Ons leven is een schitterend
soort toeval, een vergissing haast,
een winnend lot.
De dood zit anders in elkaar:
een kwestie van een schakelaar.

Vanmorgen maken wij ons druk
als mieren, lopen doelloos rond,
dwalen door de ziekenzalen,
storten in en staan weer op -

vanmiddag drukt er iemand op de knop.

Een hart is slechts vol

als het overloopt.


Jan Vercammen

.





IK DENK NIET...


Ik denk niet
als ik schrijf

ik volg alleen
een spoor van inkt
dat langzaam
in mij
binnendringt
en zegt
wat ik verzwijg

Je bent zowel de weg

als degene die hem bewandelt.


Kahlil  Gibran

.
.


Huurcontract

Misschien rust op dit huwelijk geen levenslange zegen,
maar wel het soort zekerheid
van een te hernieuwen huurcontract
drie-zes-negen.
We zijn binnen voor de regen
van melancholie.

Misschien is dat minder passionant
dan vroeger, als je klaarkomt vraag ik "wablieft"
en grappen in die trant.
Maar ik heb je meer dan vroeger lief:
er is zoveel meer "jou" nu dat ik ken,
zoals ik voor jou meer ikken ben.

En allemaal samen hebben we dat zootje van zes.
(Zoontje bedoel ik, maar de schrijffout mag blijven staan.)
Vaak kan ik niet slapen
van het denken eraan.

En dan denk ik: net een heus gezin.
En ik tast naar jouw hand.
En jij slaapt evenmin.

(Herman De Concink)

Geluk is een tussenstation tussen

te weinig en te veel.



C Pollock

.




JE BENT ALS MENS EEN VERLIEZER.


Je zou een gelukkig moment
willen doen voortduren,
een mooie dag nooit zien eindigen,
maar je verliest,
je moet uit handen geven,
elke avond een dag achterlaten.

Wat je zelf afwijst,

doe het niemand aan.


Socrates

..



De essentiële dingen
van het leven zijn gratis.
Ze zijn je zomaar gegeven.

De schoot van je moeder.
De zon en de vriendschap.
Een plaats aan tafel.
Een hartelijke omhelzing.
Het lachen van een kind.
Het lied van een vogel.
Het kabbelen van een beek.
Het sap in de bomen.
Het golven van de zee.
De dag en de nacht.
De rust en de stilte.
De zevende dag.
Het leven en het sterven.
Het mens zijn op aarde.

Hartelijkheid is de vader van het geluk.


A. Bauwens

..



MASTERMIND

De meester die met kommer en met kwel
Zijn lessen gaf, doch onverrichter zake
Daar pestkoppen hem steeds weer onderbraken
En heibel trapten tot de laatste bel

Dient nu voor hen de stilte te bewaken,
Want blijkbaar wil het opgeschoten stel
Dat hem het leven maakte tot een hel
Wel ongestoord het eindexamen maken.

Maar daarvan is wat hem betreft geen sprake:
Hij mag niet fluist'ren, maar hij doet het wel,
Hij klikt zijn ballpoint, ritselt met een vel
En laat zijn schoenen oorverdovend kraken.

Nee, hun gesar vergeet hij niet zo snel
En dus viert hij vandaag de dag der wrake.

De leefomgeving die mensen scheppen,

lijkt op hoe ze zelf zijn.


Pearl S. Buck

..




Nabij  zijn

Dank voor alles wat je
voor me betekent
je komen, je wegblijven
je bloemen, je woorden
je stil bij mij zijn


Ik hoop dat ik jou
op een dag
" als dat nodig is "
net zo steunen kan
en helpen mag

Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen.

Maar wie zich niet verschoond,

krijgt luizen als kamelen.


Nederlands spreekwoord

.



ENKEL OM TE ZEGGEN


Dat ik de pruimen
opgegeten heb
die in de
koelkast lagen

en die
je waarschijnlijk
spaarde
voor het ontbijt

Vergeef me
ze waren heerlijk
zo zoet
en zo koud

Ik zie dat papier veel meer kost dan wat er op

geschreven zal worden waard is.


Socrates

.

Ik ben de kleine dochter van Jaïrus


Ik ben de kleine dochter van Jaïrus.
Ik lig hier op een veel te grote baar.
De dood zit in mijn ogen en mijn haar,
dat, nu de krul eruit is, zonder zwier is.

Ik mis mijn pop, die nu zij niet meer hier is,
slaap als ik slaap, de vingers in elkaar.
Ik weet dat twee en twee te zamen vier is,
maar nu ik dood ben, is dat niet meer waar.

Waarom had ik daar straks ook weer verdriet ?
Er zou een man die toveren kon, komen,
mij beter maken, maar toen kwam hij niet.

De mensen op het dak en in de bomen
gingen naar huis, maar ik blijf van hem dromen.
Morgen ben ik de eerste die hem ziet.