AUTEUR : Dick Tillema Het was toch mijn kind, mijn kind

.
Het was toch een kind, mijn kind
ik voel me verscheurd, uiteengerukt, gebruikt
het was toch Mijn kindje en Mijn buik
en ik, ik was erbij, geen trots dat ik het zeg
ik zei wat er ook gebeurt, dit ding moet weg
mijn vriend, hij zou niets weten
ik hield me tijden voor hem in, gewoon vergeten
en genoot van zijn genieten en zijn levenszin
maar kapot was het wel, daar binnenin
geopereerd ben ik, als menselijk alternatief
en waarom, waarom heb ik nu juist dit kind zo lief
en huil ik om haar, kus ik nooit geverfde muren
wat heb ik gedaan, die nonchalante uren
o, ik wil sterk zijn, ook als diep medelijden welt
om mezelf, terwijl het voor hem zo heel heel anders geldt
ik wil niet kwetsen maar wil ook niet lijden
O God, kunt u mij uit deze boze droom bevrijden?
mijn kind, wat heb ik je toch aangedaan
toe, wat nu als we even samen verder gaan
een lichte droom van jij en ik, ach mag ik even
om je daarna voor altijd aan God terug te geven













6 reacties op dit bericht
Lieve groetjes van blogje cleon!
Dit gedicht krijg ik koude rillingen van(dit zou niemand mogen doen)
Mooi gedicht Wirwar
Ik wens U een fijne avond,een zalige nacht en voor morgen een zonnige Maandag
Liefs,Dwergje
Zoals een mens zijn gedachten kan uiten in verdriet,
heel ontroerend
Lieve groetjes van uit De Klinge
Heel gevoelig gedicht, gedachten die ik volgen kan.
Blij dat ik je een groetje kan brengen.
Liefs,
Carine