*** DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN ...

.
.

Droef

O ik ben zo droef van zinnen:

ik krijg haast mijn bo niet binnen

staag voel ik de weemoed groeien

ginds staat er een koe te loeien

Was ik toch maar dat beest

in plaats van mens te zijn

dan was het loutere koe-zijn

mijn enige zorg geweest

Je druk maken om wat je niet

hebt, is een verspilling van wat

je hebt.



Ken S. Keyes jr.

.
.



ÉÉN

jij een vrouw

jij een man

wij zijn vrouw en man

wij zijn man en vrouw

wij zijn één lichaam

wij zijn één geest

Omdat je zo aardig bent op vele manieren

Wil ik jouw 65ste verjaardag speciaal vieren

Met een keurig versje en een hartelijke groet

Weet je weer hoe dat het hoeft

Ze staan je goed ,we verschillen weer twee jaren

Dat doet ook mij goed, zo lieveling een dikke zoen

Van je WirWar, die je dankbaar is voor alles wat

je voor mij doet.

Ik denk niet aan alle ellende,

maar aan al het moois dat er nog

is !


Anne Frank

Terwijl anderen rondhingen

en tot zichzelf zeiden dat het

niet te doen was, werd het

gedaan.

..



Noodkreet

Zolang je gedachten
de dialoog
met de werkelijkheid
vermijden

je zelfbeeld
aan mishandeling
dreigt
onder te gaan

zullen je woorden
in verzwegen schaamte
pijnlijk
over drijven

en de noodkreet
van je zijn
in stilte
overslaan

Mensen die op alles een
 
antwoord lijken te hebben

en graag de indruk willen

wekken dat ze alles weten,

hoor je geregeld herhalen

wat ze anderen hebben

horen zeggen.

..







 Eenzaam samen

Ooit vonden ze elkaar

vlinders zweefden rond

ze versmolten tot

een innig liefdespaar

doch jaren van erosie

hebben hen verwond

mooie dromen tot stoffig

spinrag geweven

door gelatenheid een

wig gedreven

baarden ze,

een leven naast elkaar

samen, en toch eenzame

dagen gevangen in het web

van het dagelijks bestaan

tracht tanende liefde

de tand des tijds

te doorstaan.

Laat ons de dingen vergeten en

slechts letten op het verband

ertussen.



Georges Braque

.


BEKENTENIS

Met zoveel liefde heb 'k van je gehouden
Dat, nu ik bijna je vergeten ben,
Zelfs 't zeggen van je naam mij is gebleven
Een liefkozing, waar 'k dagen op kan leven.

Slechts een herinnering is mij behouden:
Hoe op het plein, bij 't honinglied der linden
Vanuit de schaduw over witte straten
Je aan kwam lopen. Speelse zomerwinden

Sloegen de zijde van je lichte gele kleed
Tegen het ranke lichaam, en je ogen
Waren van heimwee raadselig verwijd.
Hoevele zomers zijn sindsdien vervlogen...

Met zoveel liefde heb 'k van je gehouden
Dat, nu ik bijna je vergeten ben
't Een liefkozing der lippen is gebleven
Je naam te zeggen als ik eenzaam ben 

Ik ben nooit,

ik word.



André Gide

.
.


Te Zijn of Niet te Zijn

Dat is de kwestie

is het soms eervol om op je donder te krijgen

terwijl je door het achterpoortje weg kan sluipen?

Om te zuchten en te zweten in dit leven,

alle lasten te verdragen zoals de hond zijn vlooien duldt?

een kreng van een schoonmoeder,

een onopvoedbaar kind

een bully van een baas

een vrouw die je niet meer aanbidt?

Is het niet beter om er tussenuit te knijpen,

nu het nog kan?

Een Samsonite is gauw gevuld.

Ga heen, en zoek de verre einders van het land,

waarvan zo weinigen terug komen.

Maar oei! daar zit hem de knoop!

Wie zal de afwas doen?

en de vuile sokken?

Wie betaalt alimentatie

en een vlooienband voor de hond?

Al deze overwegingen maken ons lafaards

en wij verdragen liever de spot en hoon

van een onverzoenlijk fortuin dan

op weg te gaan

met onze Samsonite.

Mijn lief, alles wat wreed en zwaar

is, wil ik voor mijzelf en alles wat

aangenaam en zacht is voor u.



San Juan de la Cruz

..




Winterspiegel

Zo'n eerste dag dat water
geen water meer is maar meer.
Het kind met beide voeten gestrand
vraagt naar ijs - glad - ijs.
Zo vraagt ze naar de chemie
van het simpele, gladde, volmaakte
waarin ze haar doorzichtige drie jaren ziet.

De schelle schaatsers flitsen voorbij
tekenen in de wind.

Het kind beweegt, schaduwloos
ze knielt, buigt voorover.
Een vis bloedt dood onder het ijs.
Ze wil hem redden, klopt en roept.
Het bloed sijpelt, kleurt.
De vis ademt een verdriet
dat zij daar in die winterspiegel ziet.
Niet zeggen, niet doen, niet.

Tussen hoop en herinnering

bloeit uw geluk.



C.S. Adama van Scheltema

.





Voor jou

Ben jij het die dit leest? Heb je net

je astrakan muts afgezet, en vallen nu

je zwarte krullen warm naar het papier?

Slaat het licht van deze bladzij

op in de goudspikkels van je ogen,

glimlach je gelukkig, nu je merkt

dat ik dit weet, en breng je ook

je donkere lippen zo dicht bij de woorden

da het lijkt of je ze gaat kussen?

Leg je, toch even onzeker, je vinger

tussen de bladzijs, druk je het boek

tegen je borst, waar het ritselt

door het bonzen van je hart?

Ben je nòg mooier nu, kijk je door het raam?

Wees gerust: dit is werkelijk voor jou geschreven.

 

Het geluk is gemaakt van heel

veel droom en een beetje

werkelijkheid.

René de Masny

Neem de tijd om te

lachen, het is het

krachtigste medicijn

ter wereld.