DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

Waarom is alles zo verward ...  

..

Waarom is alles zo verward in mijn hoofd...


Zou dit de dood zijn
de kilte in mijn lichaam
al mijn vergetelachtigheden
stomme domme fouten
en er niet uit geraken
Die dwaasheid in mijn hoofd,
of hoe noemt men zoiets.
Je wilt wel,maar je kunt niet...
en toch als ik bedenk moet ik erdoor..
Mijn lieve man en zoon
en de echte dierbare vrienden.
Maar ik voel me niet lusteloos
enkel diep moe..zo moe en kil.
Maar neen ,dit is geen dipje
maar ik wil nog niet gaan
ik..ik wil terug de warme
aangename stemmen horen
neen geen engelengezang
hou me wakker,al mijn
was het... was het
alleen maar voor mijn hond.

..

..


AFWASMACHIENE

                     aan mijn bestek

Adieu messen en vorken, ik was jullie nooit meer af.
Het is uit tussen ons. Geen toegewijd leuteren meer
tussen zachte doeken, ik stop jullie als lastige kindertjes
in een crèche, ik ben blij dat ik jullie heb,
o, ik zou jullie niet willen missen ! maar nooit
meer zullen jullie als bekenden door mijn handen gaan.
Handenbindertjes ! voortaan zijn jullie vaat.
Hoor eens , we moeten redelijk zijn, het gaat niet aan
die conversaties na het ontbijt, hoe was de pap,
maakte het ei erg vlekkerig, is er niet al te hard
op je gebeten en was de rabarber verfrissend ?

En het douwderideine lepeltje mijn deukje mijn
klein fijn mongooltje, moet jij ook door de molen ?

O grote opscheplepel worden je kinderen nu voortaan
zonder aanzien des persoons door het water geslagen ?

Wij moeten niet kinderachtig zijn. Warme sopjes
hebben hun tijd gehad. De wereld eist ons op
voor gewichtiger zaken. Mijn persoonlijkheid
bijvoorbeeld, moet nog ontplooid. Dat
kan natuurlijk niet met jullie, of met de kopjes.

..

.


Als ik een vis was wist ik wel
hoe ik moest zwemmen, zachtjes door het water
wimpelen en met een wending remmen.
Ach waarom voel ik wat nooit voor mij
bedoeld is in mijn ruggegraat terwijl ik
toegerust als  mens zo moeizaam
door de kamers waad.

..

Foto : Frahan sur semois België

.


Heer, laat ons samen
even mijmeren
op een bank, aan de waterkant.

Alles is voorbij,
het streven, de illusies,
het drukke leven...

Laat me in deze herfst
nog wat gelukkig zijn.

Het leven is haar belofte kwijt,
en het andere Leven
ken ik nog niet...

Maar geef me nog wat kracht.
En laat ons samen
nog even verder gaan...

.

Hartelijk mijn hart





Hartelijk mijn hart
als ik je geur kan ruiken
als je adem weerklinkt in mezelf
alsof je om me heen zweeft
iets in mijn oor fluistert
iets over koestering
iets over blijven als je gaat.
Hartelijk mijn hart
als ik me verbeeld
dat je bij me bent.

..

.


Soms kijk ik
lichtjes in je ogen.

En als ik vurig kijk,
komt er wel eens
vuurwerk van.

.

Van de zigeunerin
Voor Anthi.


.

Ik wil zigeuner worden
zei ik tegen een zigeunerin
om jou te krijgen

Kun je vroeg zij als avondmaal
bittere groente eten zonder zout
en dan gaan liggen?

Dat kan ik zei ik

Kun je vroeg zij gaan liggen
zonder te huilen van kou
op de bevroren modder?

Dat kan ik zei ik

Kun je vroeg zij op de modder
mijn lichaam in vlam zetten
en verbranden tot as?

En of ik dat kan zei ik

Kun je vroeg zij mijn as
in je wijn strooien
en je bedrinken, mij vergeten?

Nee, dat kan ik niet zei ik

Dan word je geen zigeuner zei ze.

Auteur : Yorgos Paulopoulos

..

Ik heb je lief, zei ik.
O ja ? vroeg je.
Ja, zei ik.
Je bent mijn
liefhebberij.




Jij  &  ik
en tussen ons
een tong
als voegwoord.

.

..

Houden van is...

geborgenheid
tederheid
samen zijn
veiligheid
niet denken
maar weten
samen praten
luisteren naar
vergeven
en opnieuw blij zijn
warmte voelen
tekens verstaan
geloven in elkaar
glimlachen
dansen
met heel je lichaam
verkleinwoorden uitvinden
voorzichtig aanraken
met je vingertoppen
je ogen sluiten
de klok willen stil zetten
knipogen naar een kind
bescherming geven
thuis zijn
en vooral...
een hart
op jouw ritme.

..

..

In China at ik vaak mijn buikje rond,
Maar toen ik eenmaal happig wilde weten
Hoe het gerecht tussen mijn stokjes heette
Kreeg ik als antwoord kort en bondig : hond !

Mijn hemel, ik had zomaar hond gegeten,
Besefte ik verschrikt met volle mond,
Doch omdat ik de smaak best lekker vond
Bekroop mij toch de lust om door te eten.

En toen het mormel mij voor ogen stond
Dat thuis vaak op mijn stoepje had gescheten
En dat ooit na een trap onder zijn kont
Mijn dure broek aan stukken had gereten
En mij vervolgens bloedig had verwond
Heb ik de hond eens lekker teruggebeten.