AUTEUR : Hans Andreus

..

Spoorweg viaduct over de rivier de ambleve
Belgische Ardenne.

.

Vandaag is de dag om gelukkig te zijn.

Geen enkele dag is je gegeven
dan de dag van vandaag om voluit te leven,
om blij en tevreden te zijn.
Gisteren ben je kwijt,
morgen moet nog komen.
Vandaag is de enige dag
die je even in handen mag houden.
Maak er je beste dag van.
Om echt te leven moet je vandaag leven.
Als je vandaag niet leeft,
is dat een verloren dag.
Laat je geest niet benevelen
door angst en zorg voor morgen
en draag in je hart niet alle misères van gisteren mee.
Je leeft maar één dag  : vandaag !

.

.


Er zijn mensen op deze wereld
die van nature gelukkig zijn en
die mensen schijnen altijd meer
 energie te bezitten dan de rest.
Dat komt doordat ze die niet
verspillen aan verdringing en
zelfbedrog.

.

..



Als ik er niet voor mezelf ben,
wie zal er dan voor mij zijn ?
Als ik er alleen voor mezelf ben,
wat ben ik dan ?
En indien niet nu, wanneer ?

..

.



Dat meisje van zes

Ik lig in het gras
en kijk naar de wolken.
Ik zwaai naar de trollen
en de dikke beer.
Nu voel ik het kind dat ik was
in me kruipen
en wil ik weer jong zijn,
heel even, één keer.
Nu wil ik weer rennen
en praten met de bomen.
Nu kus ik de vlinders
en speel ik prinses.
Nu sluit ik mijn ogen
en droom ik mijn dromen.
Nu word ik weer langzaam
dat meisje van zes.

..

Waarom is alles zo verward ...  

..

Waarom is alles zo verward in mijn hoofd...


Zou dit de dood zijn
de kilte in mijn lichaam
al mijn vergetelachtigheden
stomme domme fouten
en er niet uit geraken
Die dwaasheid in mijn hoofd,
of hoe noemt men zoiets.
Je wilt wel,maar je kunt niet...
en toch als ik bedenk moet ik erdoor..
Mijn lieve man en zoon
en de echte dierbare vrienden.
Maar ik voel me niet lusteloos
enkel diep moe..zo moe en kil.
Maar neen ,dit is geen dipje
maar ik wil nog niet gaan
ik..ik wil terug de warme
aangename stemmen horen
neen geen engelengezang
hou me wakker,al mijn
was het... was het
alleen maar voor mijn hond.

..

..


AFWASMACHIENE

                     aan mijn bestek

Adieu messen en vorken, ik was jullie nooit meer af.
Het is uit tussen ons. Geen toegewijd leuteren meer
tussen zachte doeken, ik stop jullie als lastige kindertjes
in een crèche, ik ben blij dat ik jullie heb,
o, ik zou jullie niet willen missen ! maar nooit
meer zullen jullie als bekenden door mijn handen gaan.
Handenbindertjes ! voortaan zijn jullie vaat.
Hoor eens , we moeten redelijk zijn, het gaat niet aan
die conversaties na het ontbijt, hoe was de pap,
maakte het ei erg vlekkerig, is er niet al te hard
op je gebeten en was de rabarber verfrissend ?

En het douwderideine lepeltje mijn deukje mijn
klein fijn mongooltje, moet jij ook door de molen ?

O grote opscheplepel worden je kinderen nu voortaan
zonder aanzien des persoons door het water geslagen ?

Wij moeten niet kinderachtig zijn. Warme sopjes
hebben hun tijd gehad. De wereld eist ons op
voor gewichtiger zaken. Mijn persoonlijkheid
bijvoorbeeld, moet nog ontplooid. Dat
kan natuurlijk niet met jullie, of met de kopjes.

..

.


Als ik een vis was wist ik wel
hoe ik moest zwemmen, zachtjes door het water
wimpelen en met een wending remmen.
Ach waarom voel ik wat nooit voor mij
bedoeld is in mijn ruggegraat terwijl ik
toegerust als  mens zo moeizaam
door de kamers waad.

..

Foto : Frahan sur semois België

.


Heer, laat ons samen
even mijmeren
op een bank, aan de waterkant.

Alles is voorbij,
het streven, de illusies,
het drukke leven...

Laat me in deze herfst
nog wat gelukkig zijn.

Het leven is haar belofte kwijt,
en het andere Leven
ken ik nog niet...

Maar geef me nog wat kracht.
En laat ons samen
nog even verder gaan...

.

Hartelijk mijn hart





Hartelijk mijn hart
als ik je geur kan ruiken
als je adem weerklinkt in mezelf
alsof je om me heen zweeft
iets in mijn oor fluistert
iets over koestering
iets over blijven als je gaat.
Hartelijk mijn hart
als ik me verbeeld
dat je bij me bent.

..