Sunset

Kun je ... durf je?

Kun je in mijn dromen
zeggen dat je me vertrouwt?
Gewoon naar mij toe komen
omdat je van me houdt?

Samen met mij wand'len
tussen sterren, maan?
Liefde laten vonken
als vlinders ontstaan?

Durf jij vlinderdromen
laten groeien in je hart?
Tot werk'lijkheid doen komen
niet alleen bij nacht?

Zul jij mij in droefheid laten gaan,
voor eeuwig ons verliezen?
Of zou je niet liever naast me staan
als j'enkel maar durfde te kiezen?


**********
sunset 06-07-2003
**********




paradijselijke liefde

dwaal met me mee
door 't mulle, warme zand
op 't maagd'lijk strand
van onze levenszee

nooit lopen wij alleen
de zon zal ons verwarmen
beter dan in elkaars armen
smelten de schaduwen ineen

daar op ons eigen strand
waar wij voor eeuwig blijven
en paradijselijk de liefd' bedrijven
op 't mulle, warme zand.


**********
sunset 09-07-2003
**********



Ik denk aan je

kijkend naar sterren
voel ik jou
heel diep van binnen
zo nabij, en toch zo verre

tranen vloeien
uit mijn ogen, in mijn hart
watervoedsel voor een liefde
die niet echt wil bloeien
en je zo verwart


 liefde:
onontkoombaar
levenslot
ultiem mens-zijn

lijkt geluk soms onbereikbaar
denk niet aan jouw eerdere pijn
wees voor elke liefde dankbaar
blij dat 'liefde' er voor jou mag zijn.

 
**********
sunset 27-06-2003
**********



Hem ... mij

Ik heb jou 'gelezen'
Je gevoelens vol smart
Jij hebt niets te vrezen
Eens opent jouw hart

Dan komt in dit leven
Jouw liefde voorbij
Wacht nog maar even
Op hem ... of op mij

Je hoeft niet te vragen
Naar vroegere pijn
Want die zal vervagen
Als je verliefd blijkt te zijn

Je kunt je weer geven
Je bent eind'lijk vrij
Denk dan heel even
Aan hem ... of aan mij.

 
**********
sunset 09-07-2003
**********



steeds maar heel even

mijn harte gegeven
en ik in dit leven
heel even door jou
onverwacht toegelacht

tranen die kussen
het leed willen  blussen
en ik die heel even
jouw pijn wat verzacht

jij hebt niets te vrezen
emoties geschreven
al was 't maar voor even
in jouw dromen vannacht

liefde is geven
en nemen en  leven
steeds maar heel even
zoals jij nooit gedacht.


**********
sunset 30-06-2003
**********



De kern van jouw bestaan

Zou jij echt zoveel anders zijn
Dan alle mensen om je heen
Als mens ben jij net zoals zij
En sta je niet alleen

Het innerlijk is wat anders maakt
Al denkt men soms van niet
Dat zit niet aan de buitenkant
Waar iedereen het ziet

Eerst als je naar jezelf durft gaan
En aan je eigen went
Raak jij de kern van jouw bestaan
Ben jij pas wie je bent.

 
**********
sunset 03-07-2003
**********




Reik naar ...

Reik naar de maan
en hoor
de stilte tussen sterren
bezingen in koor
de nietigheid van ons bestaan

Reik naar een ster
die bloeit in 't hemels veld
herinnering aan hen die ver
in  het verleden heengegaan
zo wordt verteld

Reik naar de zon
die gloeit als god'lijk vuur
en ons het leven schenkt
de aarde warmt, uur na uur
waarmee het allemaal begon

Maar reik naar mij,
naar hem, naar jou
vergeet nooit wat belangrijk is
en voel de mens waar ik van hou
want zonder hem, de schepping een gemis.


**********
sunset 08-07-2003
**********



licht in het duister

 maan, sterrenlicht
als nachtogen waken
 plukken de wolken
en scheren de daken
priemen als dolken

donker hemelgewelf
omhelst door stralen
en zichzelf
kathedralen
van onnoemelijke pracht

zonder pralen
in eeuwige jacht
naar licht en zon
begeleiden hun stralen
de donkere nacht.

 
**********
sunset 08-07-2003
**********



Even  dichtbij

Dwalend in nachten
en door je gedachten
'lees' ik beknopt
wat jij hebt verstopt

Gevoelens geboren
jouw pijn nu verloren
kun je je schenken
je hoeft niet te denken

Plots, heel verschrikt
'Heb ik echt ja geknikt?'
't verstand neemt het over
en breekt de betover

Jij vlucht uit ons leven
en 'k mag je niet volgen
toch was je even
voor mij heel dichtbij.

 
**********
sunset 27-06-2003
**********



Wij beiden, drijvend
elk voor zich
in de imense levenszee
kwamen elkaar voorbij
En dreven samen 'n eindje mee
op het gelijke gevoelsgetij

In 't eeuwige bestaan
van eb en vloed
zal eens ook deze pijn vergaan
Niet omdat het kan, maar moet

nu eenzaam weer mijn weg vervolgen
Mijn weg naar 't eeuwig duister
Misschien
dat 'k eens  je ooit in al je luister
niet zelf bedroefd, gewond, verbolgen
weer wil zien.


**********
sunset 30-06-2002
**********



Niemand weet

Laat me je liefde,
jouw gevoel
Laat me je 'ik'
- Jij weet wat ik bedoel -

En met een snik
kun jij je, eindelijk, laten gaan
Afrekenen met het verleden
En in die diepe duisternis
zal ik dan naast je staan

Leer wat vertrouwen is
en openheid, en tederheid
Misschien heb ik 't wel mis
Maar jouw gezochte zekerheid,
ben jij daarmee gebaat?

Vertrouw jezelf
en luister naar de stem in jou
Want niemand weet
wat morgen hem te wachten staat.

 
**********
sunset 02-07-2003
**********



Zelfs met gesloten ogen

Ik knijp mijn ogen dicht
Wil zinken in het duister
Vergeten levenslicht
Als jij niet 'voelt', niet luistert 

En tranen wassen mijn gezicht
Want 'k blijf jou zien, en telkens weer
ondanks mijn ogen dicht
doen mij die beelden zeer

Geen schuilplaats kan mij aangeboden
- Alsof ik schuilen wil voor jou -
Zelfs met mijn hart en ogen nu stijf dichtgesloten
Blijf 'k weten dat ik eeuwig van je hou.

 
**********
sunset 06-07-2003
***********

 

Een zonnestraal

Een zonnestraal
weerkaatst in't water
en't klinkt banaal
dat even later
jouw lippen mij nu laven

De hitte van de zon
verbrandt mijn huid
en wat in lente eens begon
die warmte van binnen uit
koestert mij nu alle dagen

Ik laat de stilte tot mij komen
hoor in de rust de vogels zingen
de afstand laat mij enkel dromen
en 'k moet de hunkering bedwingen
alleen t'gevoel kan stromen

een zonnestraal
weerkaatst in't water
van mijn ogen
ik ween voor, nu en later
en ken geen mededogen.
**********
sunset

01-06-2003.
**********

Jij draagt "jouw"lasten met je mee

Jij draagt jouw lasten met je mee
Die zwaar als steen, of licht als veren
Maar wandel door jouw leven, wel te vree
Het leven kan j' alleen maar leren

Maak toch je reisgoed niet te zwaar
Je hoeft niet echt eraan bezwijken
Neem enkel t'essentiéle maar
Laat al't onnodige wijken
En "toon" hetgeen je heeft belet
te zijn waar jij voor staat
Als dan jouw reis wordt voortgezet
Het merk'lijk lichter gaat.
**********
sunset

24-05-2003
**********

Heel helemaal

Ik voel jouw liefde mij omarmen
je kijkt me adorerend aan
Mijn kilte wil ik bij je warmen
maar mijn gevoel heeft je ontsteld doen staan

Als ik je meeneem naar mijn pijnen
en hopend toon al mijn verdriet
Dan antwoord jij door te verdwijnen
en niemand die mijn tranen ziet

Soms wil zelfs ik niet verder leven
omdat mijn smart mijn vreugde wurgt
en ik mij enkel zo kan geven

totaal

want die je ziet en voelt
ben ik
heel echt, heel helemaal.
**********
sunset

10-04-2003
**********

Roos van liefde

Het geluid van't stromend water
zingt zijn eigen levenslied
rode rozen,nu en later
Eens voor vreugd, nu voor verdriet

Tranendruppels uit mijn ogen
als een voile voor mijn gezicht
warmte die mij heeft belogen
't smartenduister kent geen licht

In de stilte van de morgen
komt het weten van wat was
ligt, voor eeuwig weggestorven
Roos van liefde, geknakt in't gras.
**********
sunset

22-05-2003
**********

Ik luister naar het zingen van mijn hart

Ik luister naar het zingen van mijn hart
de melodie van leven, ontsproten uit mijn smart
Gecomponeerd door elke traan die ooit geplengd
Waar nu én liefdesvuur én hunkering verzengd
De pijn, die gisteren nog geleden

Ik luister naar het zingen van mijn hart
en laat het levenslied cresendo nu weerklinken
Vergeten al die eeuwen leed en pijn
'k Kan mij voor euwig in gevoel verdrinken
Eindelijk ZIJN, wie ik mag zíjn.
**********
sunset

04-05-2003
**********

In jouw orkest van klanken
ben ik maar slechts een 'toon'
Eén van de spelers op de banken
en veelal droevenis mijn loon

'k Wil echter solo spelen
met enkel jou als dirigent
aandacht met niemand delen
'k wil dat je er voor mij bent.
**********
sunset
**********

ik zal mijn liefd' verstoppen

ik zal mijn liefd' verstoppen
verstommen mijn gevoel
ik laat me nimmer meer bedotten
zeg nooit meer wat 'k bedoel

van honderdduizend levens
heb ik dees les geleerd
je toont je steeds vergevens
en eerlijkheid...dat is verkeerd

dus zal 'k mijn liefd' verstoppen
verstommen laten mijn gevoel
ik zal mijzelf nooit meer bedotten
alleen ik weet wat ik nog voel!
**********
sunset
***********

 

Ik kijk in jouw stralende licht
En teken, met de vinger aan mijn hand
De contouren van je lief'lijk gezicht
En ik verbrand

Alleen nog maar genegenheid
Koestert mij
En ben mijn angst nu kwijt
Eindelijk blij

 En zonder zorgen
Zie ik geboren
De nieuwe morgen
En niemand meer verloren.
**********
sunset
*********

 

Geluk, iets wat geschonken wordt
Soms duurt het lang,soms veel te kort
Geluk, dat kun je niet taxeren
Geluk is zelfs niet aan te leren
Maar als je 't hebt, dat is wel zeker
Dan voel je je gelijk veel beter.
**********
sunset
**********


Zou ik dan echt toch anders zijn
Dan alles wat rond mij leeft
En moeilijk vindt als je je geeft
Zou ik dan echt toch anders zijn?

Ik ben niet ik, alleen gevoel (geluk, verdriet, ook pijn)
En niet de rede, nooit dat keurslijf
Dan weet ik met mezelf geen blijf
Zou ik dan echt toch anders zijn?

Ik weet, alleen emotionele adem
Jouw nooit gedachte harteslag
Geeft mij de kracht,

Zou ik dan echt  toch anders zijn
Als God ons mensen heeft gedacht?
**********
sunset
**********

 

**********
sunset 27-03-2003
**********

 

 



Waar denk je aan
Of heb je 't denken uitgeschakeld
En laat je je niet gaan

Al wachtend op de morgen

Stuur ik mezelf naar jou
En al mijn warmte
Omdat ik van je hou

En maak mij ook geen zorgen

Ik laat gedachten gaan
En afstand overbruggen
Waar denk je aan?
**********
sunset
**********


 



Het water breekt
En ijlend drijft de baar
Op golven pijn
Door kale, koude gangen
En draagt hij haar
En het, nog steeds gevangen

Het water breekt
En golvend komt de barenswee
Verheft het weerloos lijf
Dat nu van rede is beroofd
En kreunt, en perst, en jammert
Tot het verschijnen van 'n  bloederig hoofd

Het water breekt
En al het tastbaar lijkt verloren
Nog slechts gericht op het orgasme
Van 't nieuwe dat nu is geboren.

(een eerbetoon aan alle moeders, en een herinnering aan de geboorte van mijn kinderen)
**********
sunset
**********


 



Herfst wandelt door het land
Zijn metgezellen, wind en regen
Neemt hij steeds bij de hand
De zomer is voor nu verdreven

Toch is hij ook wel een charmeur
Die met zijn gaven leurt
En met een flair van groot grandeur
Wordt de natuur gekleurd

Als voorbereiding op zijn neef
Die na hem komt, winter zijn naam
Vernietigt wat nog overbleef
En dag in nacht laat overgaan

Maar ook die tijd die gaat voorbij
Voorzichtig bloeit weer op
En voor je 't weet is het weer mei
Staat alles in de knop

Om uit te barsten in een jubellied
't Gezang van zomertijd
Weer staat ie daar, al zie je hem niet
De herfst! klaar voor de strijd.
**********
sunset
**********


 



O Afrika
Waar gij U keert in hunkering
En steeds nog zweert bij uw utopia

Waren niet de eerste slavenhalers zwart?
En blank bloed toch ook rood?
Kijk in uw hart
En leef niet langer  deze levende dood

Kinderen van dezelfde moeder
Aarde kleurt ons bestaan
Eénzelfde weg te gaan

Liefde!

                     Hoop!

                                         Vrede!
**********
sunset
**********

 

Mijn kind 

  Je bent zo ingetogen
Zo vreselijk in jezelf
Kon ik je maar bereiken
Je stille pijn verzachten

Mijn kind
Je onrust in je nachten,
Onrust over je zijn
Pijn en onbegrip zijn nu jouw deel
Ook mij doe jij zo'n pijn

Kijk even maar achterom
Kijk wat je hebt, niet hád
Een leven vóór je,  frank en vrij
Ga gewoon, wees blij.

 
**********



Grijs kleurt de morgen
als het vale winterlicht
de nacht verdringt
De alledaagse zorgen
't nog slaperig hoofd
met alle grelheid weer bespringt

'k Kijk door de wasem op het raam
- 't Bewijs van leven, warmte van onszelf -
en zie nog vaag contouren van een maan
'k Word werkelijk weer, en mens, en elf

Kan zo dit mensenleven aan 

Ga met me mee op drakenjacht
Kom praten met natuur en dieren
Hou van de dag, en van de nacht
Leer 't leven als een feest te vieren

En als jij mij nu dromer vindt
- Dat is je volste recht -
Zeg ik: "Te leven zoals ieder kind
in eerlijkheid, eenvoudig en oprecht
Dat is wat ik van "leven" vind
Dan pas is 't leven echt".

 
**********
sunset 28-01-2003
**********

Weet je ...

Saddam, mensen zijn niet te onderdrukken
Israeli, de Palestijn hoeft niet voor jou te bukken
dat Bush alleen zijn oorlogje mag spelen
dat terrorisme nu de mensheid gaat vervelen?

dat het niet stoer is, al 't geweld op straat
dat discriminatie echt nergens op slaat
dat mishandeling niet is te tolereren
dat onrecht niet valt te negeren?

Ik weet ...

ooit wordt de dag, in verre toekomst nog, geboren
dat God, gelukkig, 't geduld met ons nog niet verloren
dat eens de liefde voor elkaar zal winnen
dat 't  aardse paradijs weer mag beginnen

dat alle mensen broeders, zusters zijn
dat onbegrip geleid heeft tot onnodige pijn
dat nu het eindspel echt kan starten
dat niemand meer op liefde, warmte hoeft te wachten.

 
**********
sunset 29-01-2003
**********



De stilte van jouw zwijgen
van je stem en van je hart,
en 't weerloos willig drijven
op golven van jouw smart,
laat heel je "zijn" verstillen

Jouw warm levend bloed
verandert in een stroom van ijs-
kristallen die een ander doden
en brengen mij nu van de wijs
gevoelens die niet noden

tot 't maken van herinneringen.
Jij wilt het levenslied nooit zingen
in duet. Laat niemand toe!
Enkel solistisch d'andere beminnen.
**********
sunset 12-02-2003
**********



Wordt dan pas over vrede nagedacht?

Je hoort 't gekraak
van nachtelijk bevroren lucht
waarin gebeiteld maan en sterren
Ik voel emotionele pijn, waak
over 't zinloos lijden, en zucht

mijn moedeloze schreeuw
die 't onbegrip, de smart verwoord
En 'k zie de zielen, gedragen door een meeuw
van elkeen die door ons vermoord

omdat te lang gezwegen

Als ooit de schuldenlast ons knecht
en wij 't verdiende loon gekregen
voor elke kogel die in 't echt
ons kind heeft omgebracht
Wordt dan pas over vrede nagedacht?

**********
sunset 14-02-2003
**********



Verjaardagsmijmering

Stil zijn mijn levens, stromen
in  nevelen van mijn geest
'k Kan enkel mijmerend dromen
Hunkeren naar wat geweest

Rustig  wolkt onze adem, uit monden 
in droog-koude winterlucht
'k Weet mij met jou nu hartsverbonden
synchroon met elke zucht

Het zwijgen geeft een antwoord,
op elke niet gestelde vraag
En stilte heeft nog niet vermoord
genegenheid, al blijft de toekomst vaag.

**********
sunset 19-02-2003
**********



... voor eeuwig ...

Ik sloop mij, en jouw muren
Terwijl ik hunker, uren
kruipen, worden dagen
Wij moeten onze eenzaamheid
- en zilte tranen -
in stilt' voor eeuwig dragen

 
**********
sunset 20-02-2003
**********



Alleen

Ik wandel langs het meer
van mijn gevoelens, én in mijn geest
Vermoeidheid velt me, heel mijn 'ik' doet zeer
 't Wordt nimmer zoals eens geweest

De zonnestralen kussen zacht
mijn nutt'loos lijf. Mijn tranen
nu het voedsel waarop gewacht
En 'k ween alleen, laat jou het wanen

dat jij me kent
Al kan ik niet beamen
dat nu jouw liefde mij verwend

Ik ween
En treur om wat had kunnen zijn
'k Blijf eenzaam in en met mijn pijn
Alleen!

  
**********
sunset 26-02-2003
*********



Aanwezigheid

Ik voel wel jouw aanwezigheid
in 't dansend leven rondom mij
of in duist're stilte van de nacht
de eeuw'ge schaduw aan mijn zij

Ik zie wel jouw aanwezigheid
in 't helder-blauw van voorjaarslucht
in 't botten van de jonge knoppen
zelfs in 't wanhopige gezucht

dat deel uimaakt van mijn bestaan
'k Heb al mijn levens moeten wachten
ben steeds alleen door eeuwigheid gegaan.

**********
sunset 02-03-2003
************

en loopt uit onze tuin

met twee oma'tjes

***

Een zachte bries

maait een wolk

pluizen

van het veld

"paardebloemen"

***

Boven het gras

witte viooltjes

hoge struiken

witte bloesem

De lupine daartussen

was nooit

 zo blauw

***

Bloem,orange zwart

nee,een geel stipje in het gras

een vlinder vliegt weg.

***

Drie koolwitjes

tegen het blauw van de lucht:

Een vliegende bloem.

***

De amandel bloeit

in de stille achtertuin:

Een boom in bruidstooi.

***

De hortensia's

elk bloemetje een groen hart:

Zo wit zíjn ze nog.

***

Rose hortensia's

roesten in de achtertuin:

Ze worden mooi oud.

***

Op groene blaad'ren

staan rode hortensia's:

Stil te roesten.

***

  Een vogel schiet weg.

Het word bladstil in de tuin:

Een zwarte kat.

***

Het sneeuwt

en het sneeuwt.

De bomen en akkers:

zijn wit.

Geen weg blijft over

maar de kastagnes vol knop:

Voorspelen de lente.

***

Zo wit is de sneeuw.

Huizen en bomen zijn licht.

Papieren landschap.

***

De steen: wat geurt ie,

als je hem geslagen hebt

tot ie vonkte.

***

Mijn simpele steen,

door ontelbare waters:

gepolijst.

***

Vaart daarginds een schip

Trilt het licht nu zo sterk.

of is het schuimend water?

***

Het wit van de wolken

in deze zomermorgen

brengt het licht in mij.

***

Wit is het papier

een enkele lijn

maakt het nog witter.

***

Meer wit dan gedicht

mijn vakantie begint

met J.C.van Schagen.

letters tekenen

tasten naar grenzen

tussen licht en woord.

Een lichte zucht

het gordijn beweegt

Is het de wind

of ben jij daar?

***

Een mus met een spriet

vliegt langs de blauwe hemel:

De lente begint

Weids ligt de polder

lui en loom

de blauwe lucht

en de indigoschaduwranden

van de wolken

maken de hemel zonder end

roerloos staan nog kale bomen

als zwarte kant aan de einder

de zon penseelt

in brede gele strepen

haar brief op het gras

witte sloten als ruime liniëring

daartussen trippen kieviten

haar nerveus verhaal

populieren tooien zich

in een sluier van roodgoud

hun opmaak duurt weken

achter witrose bloesem

van fruitbomen

verscholen

de boerderij

een bruid aan de Koningstraat

een geheime liefde

in de schaduw van knotwilgen

de buizerd maakt rondjes

boven het weiland

hoe lang nog?

***

Zon

Zee en strand

In gedachten loop ik

hand in hand

samen

langs de waterkant

Dromend

Dromend over samen dingen doen

maar dáár wringt nu juist de schoen

Dromen is mooi

dromen is fijn

zou het ook eens werkelijk zijn!

Delen in beleven

delen in voelen

weten wat de ander zegt

zonder woorden

maar wel écht

Op afstand is het erg dichtbij

zoals jij raakt naar mij.

Dan is er dat delen

al is het maar even

het is ons toch maar fijn gegeven.

   

Jij maakt iets los in mij
iets wat ongrijpbaar is
en toch dichtbij

Jij maakt iets los in mij
iets wat ik al bezit
onder duizend lagen stof

Jij maakt iets los in mij
de vrouw van binnen
die wil beminnen

Jij maakt iets los in mij
ik dank je hiervoor
ik dank je dat je leeft
voor alles wat je mij geeft.

**********


Gouden stralen

Je straalt liefde uit
als ik je zie , word ik warm
warm van jouw zachte kracht

Je blijft bij jezelf
je gouden stralen
om je heen , en bij jou
kan ik geestelijk zonnebaden
Straal maar verder mijn zonneschijn.

**********


Een web

een kwetsbaar web
bestaande uit draad,
als uit zijde gesponnen.
kunstzinnig , artistiek
wonderlijk met elkaar verbonden

romantisch , stralend in het licht
een spiegel , een gedicht
mm te leven , te aanvaarden,
door niets te evenaren
doorstaat de storm , nauwelijks een zucht
een kwetsbaar web  , door ons geweven
zwevend , in de blauwe lucht.

**********


De sleutel

mijn tranen tikken
op jouw spiegel van gevoel
en glijden door
tot de bodem van jouw ziel
en vormen zich langzaam
tot de sleutel van jouw hart.
**********

Zij voelde zijn aanwezigheid
dichterbij, dan ze had verwacht
Haar voelen stroomde over
warm en heel erg zacht

Zij voelde zijn aanwezigheid
tintelingen langs haar huid
haar hele wezen gloeide
en haar hartje groeide

Zij voelde zijn aanwezigheid
Haast kon ze't niet geloven
mogen, en kunnen ervaren
die gedachte ging ze bewaren

Was zij eerder gevuld van zorgen
onderdrukt verdriet
ja-dan is het met de traan gedaan
en kan ze er weer tegenaan

Een wonder is die zekerheid, en trekt de hemel open
De nieuwe dag zal er dan zijn
dat ieder mens van pijn bevrijd
en zo weer tot elkaar zal komen

*

Ik kwam jou zomaar tegen
Als een zonnestraaltje in de regen
en had het eerst niet door

Tot dat ik mij in jou verloor
Gevoel, zo raar
Slaat zomaar op hol
Toch is het waar
Je vergeet gewoon je bol
Maar ja, wat kan
en mag ik hier nu mee
Dít ga ik ... .koesteren, hoezee!
Gevoel
zo warm
zo ongewoon
Jóh, 't is bijna lente
dus doe gewoon
En toch ... mijn dag kan niet meer stuk
Ik voel wéér ...
het geluk!

mijn geheugen is een vergiet

Wat er gisteren gebeurde,weet ik niet

Maar wat niet door de gaatjes ging,

staat vast gegrift in mijn herinnering.

M'n ouders school en ook m'n jeugd

weet ik nog haarscherp,vaak met vreugd.

En dat is toch belangrijker om te weten

wat je van gisteren verder bent vergeten!

Mensen

Hun dagen zijn als gras

Zij bloeien als bloemen in het open veld

Dan waait de wind

en zijn ze verdwenen

***

wanneer je oud ordt,

de jaren verstrijken,

dan merk je pas goed

dat je krachten gaan wijken.

je wilt nog zo graag,

maar je kan het niet meer.

en juist dat niet kunnen,

dát doet vaak zo'n zeer.

***

De mensen van voorbij

ze worden niet vergeten

De mensen van voorbij,

Zíjn in een ander weten

Dáár waar geen strijd kan komen

De mensen van voorbij

ZIJN..in het "Licht"zijn vrij!

Opeens was ik ziek en dacht

aan duizend dingen.

Toen kwam de pijn zodat ik niet meer kon zingen

Daar was de angst

hoe moest ik dit verwerken

Toen kwam de kracht

en hoorde ik bij

de Sterken!

***

Een hand ,een woord

een gebaar doet zo goed

wanneer je iemand,die je liefhebt,

verliezen moet.

Het gemis zal altijd blijven,

die lege plek doet zo'n pijn.

Maar in gedachten,zal je altijd bij ons zijn.

Stervende oude man

Vergeeld ligt hij in't hoge witte kussen
Zijn blik dwaalt schichtig nog de kamer rond
En stotend gaat de hete adem tussen
De oude tanden in de zwarte mond

De magere hand ligt machteloos op de deken
En komt onzeker soms naar 't klam gelaat
Hij ziet het zonlicht aan het venster breken
En ' t avondrood, dat langzaam doven gaat

In 't stille huis klinkt zwaar zijn rustloos hijgen
De lippen zoeken moeizaam naar een woord
Dan noemt hij blij, na machteloos zwijgen,
de naam van Hem, aan wie de geest reeds toebehoord.
*

(geschreven door mijn broer die deze man is nagegaan

Gert-Wim)

Er zijn geen woorden voor een zieke

van wie je weet,hij redt het niet.

Je streelt zijn wang,je ziet zijn ogen,

je bent bevangen door verdriet.

Toch ben je dankbaar voor zijn einde,

dat na een moedig strijden kwam,

omdat het niet zlleen zijn leven

maar ook zijn lijden overnam.


 

Even was ik bijna vergeten
Hoeveel liefde er ons is gegeven
Had er niet meer aan gedacht
En vergat ik echt te leven
Worstelde met de nacht

Ik vloog mijzelf voorbij
Totdat jij 'halt' riep tegen mij
'Zo kan het nu niet meer
Doe jezelf toch niet zo zeer
Sta eens met twee benen op de grond
Vlieg eens niet zo in het rond
Gun jezelf wat tijd
Anders raak je jezelf nog kwijt'

Nu
ik sta weer stevig op twee benen
Al vlieg ik ook nog vrolijk rond
maar kom toch steeds efkes naar beneeën
om te lachen
Ja ... wij tweeën!

 

Hoe kan ik voelen wat de Ander voelt?
Hoe kan ik begrijpen wat de Ander begrijpt?
Hoe kan ik weten wat de Ander weet?

*

De Ander én ik
Ik en de Ander
De Ander is Ik
Ik ben de ander
Volledig-heid in
 EEN-HEID

***

Omringende kilte

Geef mij een stukje van jouw pijn
om te begrijpen wat je voelt
Geef mij een stukje van jouw angst
zodat ik weet wat je bedoelt
Toon mij iets van jouw innerlijke strijd
om te begrijpen waar het over gaat
Toon mij de schaduw van jouw bestaan
zodat ik weet van jouw verraad
Toon me alles wat ik moet weten
om jouw pijn te kunnen begrijpen
Reik mij jouw onzekere hand
alleen om in te knijpen
Zodat je weet dat er iemand is
die met jou afdaalt in de stilte
Die jou zal verwarmen
in deze alles omringende kilte.

***
door Anna.
***

Die ander

Schat hem naar waarde

De prachtigste bloei kan hij bereiken!

Je gezicht-dat is je meest opvallende presentatie naar buiten

je gezicht-dat is je kenmerk, je signalement.

Je maakt er indruk mee, een goede of minder goede.

Of je maakt er geen indruk mee

.je gezicht-men onthoud het, of onthoud het niet.

------------

Mensen kunnen meerdere gezichten hebben-en dat hoeft niet altijd negatief te zijn.

De functies, die je vervult, kunnen daar aanleiding toe geven.

Mensen kunnen ook wegkruipen,zich volledig, zich volledig verbergen in hun gezicht.

Waar zijn ze, wie zijn ze?

----------

Je ware gezicht. Daar gaat het volgende over.Het gezicht dat duidelijk de trekken toont van je innerlijk landschap, het profiel van je persoonlijkheid. In alle openheid woon je er in. Die ander weet meteen wie hij aan je heeft. Meldt hij zich, je bent thuis. Hij is welkom.

-----------------------

Scherm je niet af, duw het niet weg. Wat je rijk bent aan goedheid, tederheid, warme menselijkheid. Zo prachtig kun je voor de dag komen. Een mens in volle bloei.

Verberg het niet, geef er blijk van- Van wat jou ten diepste tekent. Tot iets zeer hevigs, iets zeer beslissends ben je bij machte. Eén en al liefde kun je zijn.

Wat jou tekent. Wat jouw grootste betekenis is- Verberg het niet. Doe jezelf geen onrecht. Ontvouw je. Toon je ware gezicht. Toon je hart.

---------------------

Zich gebogen. Zich dromenderwijs gebogen over de diepzee van zijn ziel.

Gezocht, gevraagd. Wie ben ik, wie mag ik zijn,nog altijd zijn?

Openbaar mij.

En gevonden. Kijk de trekken van een gezicht. De rimpeling van een naam. Steeds duidelijker, steeds definitiever. Gevonden. En vindt een mens zichzelf, een wereld is gewonnen.

Een vertrouweling

is iemand aan wie je je grootste geheimen kunt toevertrouwen zonder dat je bang hoeft te zijn dat hij of zij daarop gekwetstof afwijzend zal reageren of daar misbruik van zal gaan maken.

Het kan ook iemand zijn,die wel gekwetst of boos reageert op wat je te vertellen hebt,maar die daarom niet de relatie zal opzeggen of de communicatie zal verbreken.

Het is precies om die reden,dat de partner niet direct de vertrouweling van de ander is.

Het is n.l. niet altijd mogelijk bepaalde gedachten en gevoelens openlijk te bespreken,zonder dat de partner op tilt slaat en de relatie onder druk komt te staan of zelfs begint te kraken.

Toch ligt ook hierin onze voornaamste test voor een echte vertrouwensrelatie,n.l.

Zijn er voor onszelf belangrijke en regelmatig terugkerende gevoelens en gedachten die we niet of nooit aan onze partner durven toevertrouwen?

Zo ja...trek dan eens aan de anonieme bel!

Ook kom je er zo achter of er ook angst is voor zelfconfrontatie en zelfkennis...

kun je jezelf al wel een spiegel voorhouden over jouw gevoelens en gedachten over een nare herinnering?

***

Als vertrouweling:

1.Ga je discreet met informatie om.

2.Luister je en kom je niet te snel met oplossingen aandragen.

3.Ben je niet veroordelend of bevooroordelend.

4.Laat je de ander niet tot jouw last worden en zijn zorg niet de jouwe.

5.Ben je niet geneigd je eigen trauma of herinnering naast die van de nder te leggen,zodat het meer om jezelf dan om de ander gaat.

.......

even schrikken...

hiervan moet ik slikken ...en eens over de eigen  rol van luisteraar na gaan denken!

Nu ja-wie nooit zwak is wordt nooit sterk!

Verzegelde mond

De verzegelde mond

Het zwijgen opgelegd

Maar de ogen

Kunnen spreken

zonder te praten

Soms over angst

Soms over eenzaamheid

Over verdriet en kwaadheid

maar

Als er niet gekeken word

kan men niet verstaan,

als er niet geluisterd word.

Niet zo lang geleden werd er eindelijk

 geluisterd en begrepen

het zwijgen hoefde niet meer

Hoewel mijn mond

stram en onwennig

Door het lange zwijgen

Struikelend en

zoekend naar woorden

Traag op gang kwam

de betekenissen ervan

Komen soms pas later

Sijpelen traag

door de zee(F)

Van tijd en

Krijgen tenslotte

 Een plekje waar ze veilig zijn

***

Klein ding


 

Als klein ding kwam zij op aarde
Met een doel, en eigen waarde
Zij zou er voor een ander zijn
Niet alleen maar...ík..en "mijn"

*

Dartel als een vlinder
vladderde zij rond
Blij als een zonnetje
Zo heerlijk als zij het leven vond

*

Toen ontstonden er hiaten
In geschiedenis vielen gaten
Men misbruikte toen het kleine ding
Die zo vrolijk door het leven ging

*

Het kleintje splitste toen een deeltje
En zocht beveiliging in speels gedrag
Vergat zichzelf,  maar nooit haar waarde
Viel zomaar in de diepte van de aarde

*

Krabbelde weer op
Al zette het wel haar wereldje op z'n kop
Toch ging ze vrolijk verder, en maakte dolle pret
Alleen kon ze het héél goed merken - als ze ging naar bed
Dan spookten de slangen rond haar benen
En rende zij al dromend henen

Idolaat van haar vader
Zó bijzonder als hij was
Ze keek hem naar zijn ogen
Wilde niet te licht worden gewogen
Deze mocht toch zeker niet horen
Wat zij als kindeke had verloren

*

Blij voor haar - hun band was sterk
Met de hele familie zondags naar de kerk
Bijbel lezend na het eten
Hand in hand zingend - niet vergeten!

*

Op elke vraag van haar aan hem
Al werd hij eerder in gevoel gesteld
Had vader steeds zijn antwoord klaar
Als hij haar zag - direct verteld

dus

Telepatisch sterk verbonden
Werd haar denken ver vooruit gezonden
Zo werd hij door haar op het voetstuk gezet
En zorgde zij te leven zonder smet

zo

 God de vader - altijd rechts van haar
En stond aan de linkerkant haar vader klaar
Hij wist van alles, wat je eigenlijk niet kon weten
Was telepatisch...oei...was je't bijna weer vergeten?

*

Vriendjes en vrienden
Het spel bleef een spel
Kwamen zij te dicht
Dan wist zij het wel

*

Het ging haar om karakter en gevoel
Om de mens, en niet gelijk tot het doel
De meeste waren stukken ouder
En zij kwam niet hoger dan hun schouder
Als op een dienblad, zo werd zij gedragen
En om minder wilde zij ze niet behagen

*

't Zonnetje was, en 't zonnetje bleef
Een gouden vogel in haar kooi
Nog steeds lief, vrolijk en heel mooi

*

De vader en de dochter
Hun band bleef eeuwig sterk
Als zijn broekzak kende hij de mannen en hun verlangen
Geen enkele werd dus goedgekeurd
Totdat er toch een onschuldig jong bleef hangen
En toen was het ook allengs heel snel gebeurd

Zij trouwden en kregen kinderen
Daarmee werd haar wens wel mee vervuld
Maar van liefde en samendingen
werd een stuk geslotenheid verhuld

*

Híj, introvert en niet te lezen
Over het bed hoefde zij gelukkig niet te vrezen
Totdat ook hij niet meer liet blijken van de liefde voor zijn zonen
En zij het niet meer hield, en ergens anders wilde wonen

*

Toen begon de hel opnieuw, en was de val heel diep
Op het laatst wist ze niet meer waar ze liep
Want daar kwam een erg gestoorde man
Die maakte daar zijn misbruik van

*

De eerste jaren ging ze door de hel
En wat daarna kwam

........

is het goed, dat ik je dat morgen maar vertel?

 

Het leven blijft haar uitdagen
op fysiek en geestelijk vlak
Ze is ook niet altijd meer zo aardig
en niet altijd op haar gemak

Soms komt ze zelfs in opstand
dan is alles haar even te veel
Ondanks zal ze eeuwig doorgaan
En dat is haar dan nóóit te veel 

 

Al klinkt dit tegenstrijdig
stríjdig zal ze zijn
Voor recht en onrecht
Alles voor jou
Maar nu dan ook voor het mijn

En zal ze ook nooit meer tolereren
Misbruik van dames en heren
Onrecht-of ónecht
Hier is genoeg nu mee gezegd

Soms denkt ze: 'Ik ben de woorden moe
Al die kleine, en vooral die onbenullige dingen
Laten we maar lachen, en zingen!'