literatuur, cultuur, small talk

Zondag 6 oktober 2013

herfst

je zou het niet zeggen: al meer dan 15 dagen herfst! in mijn tuin bloeit (nog steeds) een crèmekleurige met zachtroze-hartjes hibiscus, struiken en bomen beginnen nu maar pas te verkleuren. ondanks mistige ochtenden en avondkilte loop ik in zomerkleren rond. zwarte winterjassen en dikke pulls, bweeeeeek! moet er niet aan denken! ik wil kleur, kleur en nog eens kleur!

omdat het zo fijn nazomert, wandelen we graag in parken en tuinen. eeuwigdurend vakantiegevoel, heerlijk! en een weelde aan plantjes en bloemen om te ontdekken...

deze boom heeft toch al een kleurig randje....

maar het schattig ezeltje in de wei trekt er zich niks van aan en graast onverstoorbaar verder...

deze zachtglooiende plek is pas gemaaid...

dit lijken wel krokusjes! maar ik vrees dat dit de uiterst giftige herfsttijlloos is.

de herfsttijloos bevat op basis van drooggewicht zowel in de knol als in de bloemen en zaden 0,3-1,2 % colchicine, een sterk vergif.

op wikipedia vind ik dit:

'Er was een tijd dat kinderspeelgoed vooral door de natuur werd aangereikt. In de zaaddozen van de herfsttijloos rammelen de zaden. Kinderen plukten deze zaaddozen wel. Het werd dan een levensgevaarlijk rammelaartje. Sommige kinderen aten de zaden en overschreden de dodelijke dosis colchicine. De dodelijke dosis wordt geschat op circa 20mg.Eén zaad bevat ongeveer 4 mg colchicine.'

toch een supermooi bloemke...

kamperfoelie wordt ook wel 'geitenblad' genoemd. dat komt overeen met het franse 'chèvre-feuille', het duitse 'geißblatt' en het italiaanse 'caprifoglio'. de bloemen hebben vooral 's avonds een sterke zoete geur.

en dit is waarempel het bergamotkruid, het plantje wiens etherische olie aan earl grey tea zijn typische smaak geeft.

we vonden ook chocoreiplantjes...

en de warmgele goudsbloem, een wondehelend en ontstekingsremmend kruid.

tja, het is dan toch herfst. we struikelden bijna over de stekelige bolsters van de paardekastanje!

zo. dus toch weer herbegonnen met bloggen.

dit is een vrolijk bericht, want na deze prachtzomer wil ik de hele winter opgewekt zijn.

alsof ik in het zonnetje loop, op de kade van een kleine vissershaven aan de adriatische rivièra...

cultuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

Ward9 oktober 2013 om 22:30

Tartan

merel9 oktober 2013 om 15:45

.....

loop maar op een zonnetje van de herfst met zijn gouden kleuren naar de winter met zijn zachte witte dromen ... ik loop wel met je mee , kom af en toe eens langs je zinnetjes wandelen

Reageer op dit bericht

Zaterdag 10 augustus 2013

marcel pagnol: manon en jean de florette

in de provence worden voornamen altijd gevolgd door van (de) en dan de naam van de moeder. het toneelstuk manon en jean van florette, van de franse auteur en filmregisseur marcel pagnol (1895-1974) was een van de belangrijkste producties van theater aan zee 2013 in oostende. compagnie marius, gespecialiseerd in openluchtvoorstellingen, speelt de toneelstukken van marcel pagnol op onnavolgbare wijze. het was een ware verrukking ze bezig te zien in het maria-hendrikapark in oostende. gelukkig was het die dag (3 augustus) niet snikheet. de voorstellingen duurden in het geheel wel lang (van 11u tot halfvier in de namiddag). de banken van de tribune zaten te hard voor onze zachte damesbilletjes, maar gelukkig was er middenin de voorstelling een pauze, zodat we onze benen konden strekken en ons het konijn met pruimen (!) met een glaasje rode wijn lieten welgevallen in de reusachtige serres van het park.

even het verhaal van wikipedia downloaden:

Jean de Florette, een gebochelde onderwijzer uit de grote stad komt, samen met zijn vrouw en jong dochtertje, naar de Provence om zijn geluk te beproeven als boer. Hij heeft moderne ideeën over de landbouw en een stapel boeken bij zich. Doordat de Soubeyrans, een rijke herenboer en zijn lichtelijk achtergebleven neef Ugolin, stiekem de waterbron hebben dichtgemetseld mislukt zijn plan op dramatische wijze.

Tien jaar na de dood van Jean, gaan de zaken goed voor Ugolin en zijn oom César ‘Papet’ Soubeyrans. De bron die ze voor Jean verstopt hadden, zorgt nu voor een bloeiende anjerkweek. Manon, de dochter van Jean, werkt in de streek als geitenhoedster en is ondertussen opgegroeid tot een mooie, schijnbaar argeloze, jonge vrouw. Haar ontwapenende schoonheid brengt het hoofd van Ugolin op hol. Uiteindelijk wreekt zij zich voor het onrecht dat tot haar vaders dood heeft geleid.

helemaal bovenaan ziet u de trailers van de films, gemaakt door claude berri, met yves montand, daniel auteuil, de jonge gerard depardieu en emmanuelle béjart in de hoofdrollen. hieronder ziet u foto's van de voorstelling in oostende. de franse versies bekoren door het sappig taaltje en de zuiderse teneur, maar de voorstelling van compagnie marius was ook niet mis. episch, grappig en speels, sterk geacteerd (de spelers wisselden om de haverklap van rol!) en met net dat vleugje schuim er bovenop om het drama te milderen en bij het publiek het nodige mededogen op te wekken. want de geest is sterk, de mens zwak...

dit is koen van impe, in de rol van de rijke papet

kris van trier speelde verrukkelijk: hij was ugolin, de neef

délie, de kuisvrouw, werd gespeeld door yves degryse, die ook de bloemenverkoper, ange de timmerman, de werkman, de dokter, de kledingverkoper en de priester voor zijn rekening nam. een huzarenstukje!

de kweekkonijnen van jean zijn in kartonnen pakjes toegekomen, wat een geharrewar!

in het tweede deel (manon) gniffelen papet en ugolin omdat de zaken goed gaan, dank zij de opnieuw blootgelegde bron. ugolin kweekt anjers oftewel genoffels

de konijnen waren eigenlijk knuffels...

hier zijn we warempel getuige van een dansje....

maar de burgemeester, gespeeld door de sublieme waas gramser, wil de zaak van de dichtgemetselde bron uitgeklaren!

ook de rol van de ingenieur neemt waas voor haar rekening

de pastoor op zijn kansel

en tenslotte zien we hier ook maaike neuville, in de rol van manon, naast de leraar, gespeeld door frank dierens, die ook jean speelde in het eerste stuk

cultuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 24 juli 2013

artselingen 2013, poolse poezie

dichteressen wyszlawa szymborska en julia hartwig

oef! ondanks de hitte probeer ik toch elke dag wat zinnigs te doen. de verleiding is groot om met het zoemende geluid van een ventilator op de achtergrond uren naar radio klara te luisteren, of aan een ijsje likkend de krant te lezen en niks anders dan de krant, of gewoon te niksen en te niksen en te niksen...toch heb ik vandaag besloten om dit blogbericht af te ronden. was er al aan begonnen eind juli, af is af.

.

al een decennium lang organiseert schilder en dichter jos de decker een poëzie- en kunstenfestival in de mansfeldhoeve, oudenaakse straat, 4 te elingen. een deelgemeente van pepingen, in het pajottenland. een kwartiertje rijden van bij mij.

ook dit jaar* waren er tal van geprogrammeerde activiteiten, o. a. een kunstexpositie en een poëziewandelroute. op 21 juli begon om 14 uur de POOLSE DAG, met om 19 uur een poëzieavond omtrent poolse dichters, door drie sprekers dichters-vertalers en waarop ook roel richelieu van londersele zou voorlezen uit eigen werk.

mijn vriendin a. en ik daar naartoe, ondanks de verzengende zon... het viel ons onmiddellijk op dat binnen de muren van de grote schuur waar de poolse avond doorging, de temperatuur aangenaam koel was. de bouwheren van vroeger wisten wel hoe ze moesten bouwen om hitte en kou de baas te blijven.

op de website van het pools instituut, dienst cultuur van de ambassade van de republiek polen in brussel* vond ik volgende tekst:
(ingekort!)

Poolse poëzie doet bij weinig mensen in België een belletje rinkelen, ondanks haar rijke traditie en een bekroning met de Nobelprijs in 1980 en 1996... De thema's van de Poolse poëzie worden gekenmerkt door het verdwijnen van de Poolse staat op het einde van de 18de eeuw, de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog en het leven onder een communistisch bewind na 1945. Volgens de Poolse dichter Czesław Miłosz, Nobelprijswinnaar in 1980, zijn de Poolse dichters verbonden door een historisch bewustzijn dat zich voedt met de tragedies van een gemeenschap.

Na 1945 werd poëzie het uithangbord van ’s lands literaire leven met als hoogtepunt de twee Nobelprijzen. De trauma’s van de Tweede Wereldoorlog lagen nog vers in het geheugen. Bovendien kwam er een communistisch regime dat censuur en zijn visie op het artistieke leven aan schrijvers opdrong. Desondanks behield de Poolse poëzie al die tijd zijn vitaliteit en volgens Tadeusz Różewicz, bekend Pools dichter, stond de Poolse poëzie zelfs “na de dood weer midden in het leven.

Aan de ene kant is er de taalkundige poëzie, die de mogelijkheden van de taal als communicatiemiddel exploreert en waarbij de nadruk op de taal zelf ligt. Aan de andere kant wordt poëzie opgevat als het vermogen om de menselijke ervaring in taal te vangen.

de leidraad op de avond was de bloemlezing “na de dood stond ik midden in het leven", over de kopstukken van de naoorloge poolse poëzie, samengesteld door rené smeets, kris van heuckelom en maarten tengbergen en uitgegeven bij P.

op de webpagina van P. lees ik het volgende:

Peetvader van de erudiete cultuurpoëzie Milosz, ironicus Zbigniew Herbert, publiekslieveling Szymborska en antitraditionalist Tadeusz Rozewicz vertegenwoordigen 'de oude garde', die in het eerste kwart van de 20^ste eeuw het levenslicht zag. Ook Julia Hartwig behoort tot die generatie, alhoewel ze lange tijd in hun schaduw bleef staan.

De 'Nieuwe Golf' biedt zich aan met Stanislaw Baranczak, Adam Zagajewski, Ryszard Krynicki en Ewa Lipska. Zij ontmaskeren in hun gedichten de holle communistische 'newspeak'. De andere 'jongeling' Janusz Szuber maakte pas in de jaren negentig zijn spraakmakend debuut.*

ach, ach, heel mooi allemaal, maar desondanks wil ik luisteren, kijken en lezen...

ik fotografeerde dit gedicht, opgehangen aan een buitenmuur. het is van czesław miłosz.

dit is jos dedecker. zijn hemd was gestreept, dus niet full roze, maar dat zie je niet op de foto.

dit is prof. dr. kris van heuckelom. een nog jonge man, die met vuur poolse gedichten voorlas, in het pools natuurlijk. wij wilden enkele verzen nazeggen, maar na enige tellen waren onze kaken verkrampt...

dichter johan van cauwenberge las de poolse gedichten in het nederlands.

tussendoor las johan ook nog eigen gedichten voor. ik had eerljk gezegd nog nooit van deze dichter gehoord (wat niets zegt over hem, maar wel over mij), maar ik merkte dat hij toch al heel wat bundels had gepubliceerd.

ik hield erg veel van zijn natuurgedichten.

roel richelieu van londerzele was de speciale gast.

leuke man, maar geen leuke foto: in het midden van zijn gezicht heeft roel een neus staan, geen micro, haha!

dit is dus al veel beter. bij de voordracht van zijn gedichten bedacht ik eensklaps: bestaat er zoiets als vlaamse poëzie? ik bedoel, stel dat vlaamse dichters naar het buitenland gaan voorlezen, krijgen hun gedichten dan eigenschappen toegedicht die als specifiek vlaams worden beschouwd?

ik merkte wel op dat roels gedichten korter waren, meer ingedicht. misschien ook vierkanter. ik bedoel: ik zag echte gedichten verschijnen in mijn hoofdje...

terwijl poolse gedichten zomaar bij mij binnenvloeiden… omdat de verzen meer op spreektaal leken? eenvoudiger waren? omdat het zingen was, wat de dichters deden? maar toch ook langere gedichten.....

lappen tekst!

de avond werd besloten met een glaasje bison grass vodka, rechtstreeks van de ambassade. de poolse kokkin (van de ambassade!) had trouwens ook kaastaart en appeltaart gebakken, speciaal voor deze gelegenheid... mmmmmm...

*
ArtsElingen 2013
Het poëzie- en kunstenfestival ArtsElingen 2013 is aan zijn negende editie toe onder de titel ATOPIA, LAND OF NOWHERE. Tal van kunstenaars en dichters-schrijvers zijn te bewonderen. Zo is er een kunstexpositie van 15 deelnemende kunstenaars met vooral een retrospectieve tentoonstelling ATOPIA van Jos De Decker. Daarnaast zijn er nog andere activiteiten waaronder de vertoning van de toeristische documentaire over Polen "Reizen door Polen" van Pol Talloen op zondag 7 juli om 17u.

>>> Meer informatie op: http://www.mansveld.be

* http://www.culturepolonaise.eu/3,3,499,nl#poezie
* http://www.uitgeverijp.be/index.php?option=com_content&view=article&id=361&catid=37&Itemid=75

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 14 juli 2013

rozen, steencirkels, miss parple

een droomzomer is een zomer van parken en tuinen. alhoewel ik dol ben op de natuur, zal ik mij nog zelden laten verleiden door een tocht in bijvoorbeeld 'wilde' natuurreservaten. heeft hoogstwaarschijnljk te maken met mijn leeftijd - en mijn daarbijhorende behoefte aan comfort.

ik was al vijftig toen ik op school werd uitgenodigd de leerlingen te begeleiden op bosklassen. zeven jaar lang hopte ik 1x maal per jaar gedurende een week op hobbelige bosgrond - zodanig dat ik, toen ik op 'de begane' grond terugkeerde nog altijd de neiging had mijn knieën bij iedere stap meters de lucht in te gooien, zo gewoon was ik aan paden met obstakels... dat nooit meer!

leve een mooi aangelegde wandeldreef, zoals in het park coloma in sint-pieters-leeuw!

in dit schattig gebouwtje, een apart staand, gerestaureerd torentje daterend uit de 19^de eeuw is het rozenmuseum ondergebracht. een wit kronkelpad tussen statige stamrozen brengt ons er naartoe.

natuurlijk bezochten we de vermaarde rozentuin. hij was op zijn mooist. overal hing een heerlijke rozengeur, wij konden ons geluk niet op om zoveel schoonheid...

zindert de zon

onder de oude bomen

bloeien de rozen

nachtblauw is de nacht en ademloos de rozen

zij bloeien in schoonheid, een witte roos is de max

verrukkelijk en dan rabarber

verpulverd

zelfs in de schaduw

van deze vreemde plataan

oef - wat een hitte!

ik lees net de omweg van gerbrand bakker. het verhaal speelt zich af in wales, op het platteland. het hoofdpersonage agnes dwaalt door een redeljk verwilderde omgeving en vindt een steencirkel, een grotere dan bovenstaande. zij valt in slaap bovenop een steen en wordt gebeten door een das, haha, vreemd toch wat men zich uit een boek herinnert...

deze steencirkel intrigeert mij. moet nog opzoeken waarom men deze installatie heeft neergeplant tussen de rozen....

tja deze foto wou ik eerst niet publi, ik lijk wel miss parple, pardon, miss marple

tot slot: deze roos komt uit mijn tuintje...

cultuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 juli 2013

monumentale bomen in het park van mariemont

een kop thee drinken
in de tuin van mariemont
look, like a lady -
een ceder uit libanon
kijkt monkelend toe, knipoogt

wij waren in de wolken: het park van mariemont was werkelijk adembenemend mooi. een engelse landschapstuin met glooiende hellingen, een orangerie, een rozentuin, kronkelende paden ... en overal monumentale bomen.

hieronder drie ceders. eentje uit libanon, eentje uit het atlasgebergte en een ceder uit de himalaya...

op de kleine foto ziet u twee dames genieten van een biertje en een kopje earl grey tea, gedronken op de wijze van een engelse lady...

Domein van Mariemont, foto door Marc Meyer

deze prachtexemplaren zijn beschreven op volgende website: http://www.monumentaltrees.com/nl/bel/henegouwen/morlanwelz/201_domeinvanmariemont/

cultuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 5 juli 2013

mariemont

voor mijn verjaardag kreeg ik een leuk geschenk van mijn vriendin betsy. we kennen mekaar al sinds de normaalschool, dus al meer dan 50 jaar. zij was de mooiste, ik de slimste, haha!

ik mocht een uitstapje verzinnen en we zouden er ons dagje van maken... ik koos natuurlijk voor een droomuitstap naar het oosten in de gedaante van een bezoekje aan het koninklijk museum van mariemont, gelegen in een prachtig park in morlanwelz, provincie henegouwen. een revelatie! een van de mooiste parken ooit en het museum is gewoon grandioos!

Postkaart, Generaal zicht op de piramides, begin 20ste eeuw

eigenlijk wilden we de tijdelijke tentoonstelling van de nijl tot alexandrie meepikken, maar toen we ontdekten dat op de tweede verdieping de vaste collectie gewijd was aan het verre oosten, namen we toch de lift naar boven. van de schitterende tentoonstelling over egypte mochten we geen foto's nemen, maar van de vaste collectie wel. dames en heren, behalve deze oude foto van de piramides en de nijl, publiceer ik in dit bericht leuke kiekjes uit de oudheid en het verre oosten. -u ziet dus:

een verzameling authentieke theepotjes., mooi in een torentje geschikt

keramiek uit korea

een prachtige pot uit china, beschilderd met karpers

figuurtjes uit de etruskische tijd

een wasbekken uit de romeinse tijd

vaasjes uit griekenland in teer glas

een antiek chinees orkestje, heel grappig

deze kameel is chinees!

... maar deze kandelaar komt uit iran.

in een volgend bericht heb ik het over het park en ons bezoek aan la louvière....

cultuur

Geschreven door nicole2 om 20:25 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 29 juni 2013

dit kwakkelweer

het gedicht weerberichten is een beetje surrealistisch. ik schrijf over de regen, over overstromingen (van het gemoed?), over de planten in mijn tuintje, over mijn vlier (ik hak hem in stukken en gebruik hem als mulch. vooraf begroet ik hem respectvol, zoals de kelten, die zoveel eerbied hadden voor de natuur dat zij een buiging maakten voor elke boom die zij omhakten) ...en over de tijd, die is zoals wij: gerimpeld, geduldig....

aan het eind heb ik het over de sprokkelkoningin, het veredelde sprokkelvrouwtje van weleer, een figuur beladen met een geweldige symboliek. lees hierover het artikel van Irmgard Busch, Sprokkelen en Takkewijven, verschenen in symforosa nr 12 (een tijdschrift voor vrouwen).

http://home.scarlet.be/~trinetje/T_takkewijven.htm

nu heb ik al veel te veel gezegd, en veel te veel over mezelf. voel me daar altijd heel verlegen bij. eigenljk moet de lezer zelf de indrukken verwerken die een gedicht op hem of haar maakt....

hieronder een foto van mijn hibiscus syriacus

weerberichten

dit kwakkelweer brengt mij

in een toestand van wolken

nog aangenaam ook

wonen in een hibiscus syriacus

of in een hangpetunia

is een droom

zachtroze sluiers

een hemel van cyclaam

de protuberantie van meeldraden en stampers hinderen tegelijk

alsof zij middelpuntvliedend zijn

niet centrifugaal maar centripetaal

mooi weliswaar maar bang

de regen is alom

het diepste water is het water onderwater

zij hangt van het water en druipt zwaar in het halfrond

lobelia’s lijken vertrapt

variërend van lichtblauw tot koningsblauw

wacht maar tot de tropen komen

the deep blue sky and the bayou (wij krijgen

de helft van het huis, de deur wordt vooraf opgestuurd)

pakjes op onweer

stortregens in de keuken

de bakken

meeuwen, zij vormen het echte gevaar

daarom houden wij het op een bed

waarop alles gespreid

alles verzorgd tot in de donkerste puntjes van de oneindigheid

daar ben ik niet zo zeker van

niet van het heelal

het alomvattende water

het regent hier overal, overal leugens

nachtblauw is de nacht en ademloos de rozen

zij bloeien in schoonheid, een witte roos is de max

verrukkelijk en dan rabarber

verpulverd. de pottentuin neemt plaats

het is drukkend en bedrukt

wij genieten ongebreideld van het water

de zon en de vlierbessen

het hout drogen we daarna

alles komt terug, de tijd is een cirkel

wij zijn als hout, gerimpeld, geduldig

taai weliswaar maar niet ontegensprekelijk

tegenspreken kan, tegenspreken is nodig

tegenspreken is pijnlijk

de dagen vervliegen in gouden zuchten

het is weer zover

het hout droogt zienderogen

stapels groeien op stapels

ik breek de takken middendoor en doe een schietgebed

begroet de vlier en hak hem in stukken

gebruik hem als mulch

bodembedekker

in deze bodemloze tuin

deze tombe

ik moet mij verontschuldigen

alle begin is moeilijk

nog even en ik ben bezig

met de terugkeer van de sprokkelkoningin

zij is het mooist in roze, haar totemdier de specht

literatuur

Geschreven door nicole2 om 07:59 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 25 juni 2013

podium

een paar dagen geleden onverwachts een uitnodiging gekregen om een gedicht voor te lezen in een kerkje.

het werd weerberichten, zeer toepasselijk bij dit kwakkelweer.

ik denk dat ik het goed gedaan heb. er was een micro, mijn lenzen zaten comfortabel, en de reacties van het publiek waren formidabel.

een opsteker!

een rijzige oude hollandse dame op krukken, maar gekleed als een verfijnde hippie, die mij verklapte in thailand te wonen, vond mijn gedicht fantastisch, zo speels en met die sprongetjes en al die plantennamen... waw! als iemand zo iets zegt over mijn gedicht, vind ik dat hartverwarmerder dan om het even welke recensie van een literaire bolledooos.

ach! het podium!

had mij gedurende twee dagen, mat behulp van mijn kleine cassetterecorder, danig voorbereid. maar eigenlijk hoefde dat niet: op het podium lees ik altijd veel beter dan tijdens repetities.

vroeger, toen ik nog amateurtoneel speelde, was dat ook al zo: de generale was altijd een fiasco, maar de première lukte fantastich!

boodschap aan iedereen die plankenkoorts heeft: niet bang zijn, het lukt wel. het contact met het publiek doet de rest!

in het kerkje werd ook prachtig gezongen: drie mooie dames zongen mantra's.

Een mantra is een korte zin die steeds herhaald wordt tijdens meditaties.

De mantra is van boeddhistische herkomst en is bedoeld om de aandacht van onszelf af te wenden en op die manier los te komen van onze gedachten en zorgen.

helende gezangen, dus.

toen ik thuis kwam, beluisterde ik voor het slapengaan onderstaand liedje.

het is een liefdeslied, deels in het arabisch en deels in het hindoe.

niets is helender dan de liefde....

cultuur

Geschreven door nicole2 om 07:16 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 16 juni 2013

Poetry International 5

laatste dag.
de naam ester ligt in poëziemiddens heel goed, vermoed ik. want het is een ester die de vsb-poezieprijs won, het is een estor die de herman deconinckprijs won, en nu is het een ester die de cees buddinghprijs wint, haha!

vanavond (zaterdag dus) was het de beurt aan naomi en aan de ghanees-jamaicaanse kwame davies. leuke naam, die 'zwarte' woorden bekken fabuleus... doet me altijd een intens plezier dat 'gekleurde' dichters zo krachtig, helder en scherp op het podium staan. kan wel in nederland en in jamaica, kan (nog) niet in vlaanderen, ahum. maar mijn opmerking is eigenlijk niet nodig, het is maar normaal dat ook dichters divers zijn.

Ester Naomi Perquin (Netherlands, 1980)

Ester Naomi Perquin (1980) schrijft poëzie en columns voor De Groene Amsterdammer en VPRO De Avonden, is redacteur van tijdschrift Tirade en was stadsdichter van Rotterdam. Ze debuteerde in 2007 met de bundel Servetten Halfstok, die meteen positief werd ontvangen. In haar tweede bundel, Namens de ander, onderzoekt ze angsten en fobieën en de soms gecompliceerde relatie tot de ander. Ze kreeg er onder meer de Jo Peters Poëzieprijs en de J.C. Bloemprijs voor. Met haar derde bundel, Celinspecties, grijpt ze terug op haar verleden als cipier in een Rotterdamse gevangenis. De bundel verscheen in het voorjaar van 2012 en werd bekroond met de VSB Poëzieprijs 2013.

'LIET ME ARGELOOS VALLEN'

Liet me argeloos vallen die dag in andermans leven, andermans
autorijles, boodschappenlijstjes, college, in andermans
aarzelingen, beginnende benen op dansles.

En overal wist ik de weg, ik wandelde talloze wezen
naar propere ouders en leerde een drinkende man
op de duur van zijn glas te vertrouwen,

ik stormde bont en blauw geslagen vrouwen huizen uit,
schuifelde bedelaars kastelen in, liet een kille moeder
tijdig knielen bij een kind dat viel,
was het kind dat viel.

Ik leerde een voetballer in God te geloven als in de klap
tegen de lat, een blinde alles wat hij miste
zonder vragen terug te vinden, ik was
het talent dat de schilder bezat
aan zijn licht te ontkomen.

Alleen het echt vanzelfsprekende te water gaan
van een magere zwemster, ’s ochtends vroeg,
in het buitenbad tussen de bomen,
verliep uiterst krampachtig.

Boven het water bleef ze machteloos zweven terwijl ik
teruggleed, opnieuw in beweging, haar huivering
uit, de moed opgegeven, het badpak
al bijna verdwenen.

Kwame Dawes

(Ghana, 1962)

“Sommige momenten vragen een preek, of een lezing, een vuist, of een kom met water, of een roos, niet een gedicht.” Dit is een van de karakteristieke adviezen die dichter Kwame Dawes op zijn website aan collega-dichters geeft. Het is duidelijk dat Dawes poëzie niet als een alledaags en van maatschappelijk belang ontdaan tijdverdrijf ziet. Hij roept zijn collega-dichters op tot helderheid en scherpte. Dat doet hij streng maar met humor: “De maan is altijd ver weg. Dat vergeten we heus niet.”

uit ‘ERFENIS’

O Jezus, mijn vak en hoeveel tijd dat vraagt!
Derek Walcott

In de luwte van de zeedruifbomen is de lucht scherp
van het zoet en zuur van gestoofd fruit en rottend
rond zijn sandalenvoeten. Zijn huid,
nog Boston-bleek en geconserveerd met Brahmaanse
toewijding door de roofvogelvrouw
die kanker ruikt in elke tropische wind,
is gekooid in schaduwen. Ik ken die oude ogen,
hun katachtige glans, vol streken;
zijn bovenlip met dat dunne streepje
mandarijn, de opgekrulde nervositeit
van een pas geschoren snor. Hij is oud
en wordt verzorgd. Hij eet geprakt voedsel
ook al heeft hij nog tanden – zij staat erop en liefde
vergoedt vrijwel heel de schuld
van die wulpse jaren in New England.
Oud als de profeten. Oud als een genie op
lijkkistleeftijd. Daarboven neemt een meeuw
het eiland op, stikt lussen door zee en hemel –
een vlakke horizon, de invalshoek waarop
een landschap wankelt, dit donkere leem der traditie
waarin zaden zich splitsen tot tedere bladeren.

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 14 juni 2013

Poetry International 4

en de chinezen...

de leuktste vond ik yang lian. zo enthousiast en in-vriendelijk gaf hij uitleg en las hij voor...

Yang Lian

(Zwitserland, 1955)

Deze tekst is alleen beschikbaar in het engels

Yang Lian was born in Bern (Switzerland) in 1955, where his parents were in the diplomatic service, and grew up in Beijing. Like millions of other young people, he was sent to the countryside for re-education during the final years of the Cultural Revolution. After the death of his mother in 1976, Yang began to write poetry. Back in Beijing, as one of the leading experimental poets, he was associated with the underground literary periodical Jintian (Today)

母亲的手迹

她的手抚摸　死后还抚摸
深海里一枝枝白珊瑚
被层层动荡的蓝折射

冷如精选的字　给儿子写第一封家书
亲笔的　声声耳语中海水冲刷
海流翻阅一张小脸的插图

跟随笔划　一页页长大
一滴血被称为爱　从开端起
就稔熟每天粘稠一点的语法

儿子的回信只能逆着时间投递
儿子的目光修改阅读的方向
读到　一场病抖着捧不住一个字

她的手断了　她的海悬在纸上
隔开一寸远　墨迹的蓝更耀眼
体温凝进这个没有风能翻动的地方

珊瑚灯　衬着血丝编织的傍晚
淡淡照出一首诗分娩的时刻
当所有语言响应一句梗在心里的遗言

MOEDERS HANDSCHRIFT

moeders handen strelen      strelen nog na haar dood
de ene na de andere witte koraaltak in de diepe zee
wordt in laag na laag van golvend blauw gebroken

koud als zorgvuldig gekozen woorden      een eerste brief aan haar zoon
geschreven in haar eigen handschrift     in de fluisteringen spoelt het water
de zeestroom werpt een blik op de afbeelding van een klein gezicht

blad voor blad opgroeien      met haar pennenstreken
een druppel bloed wordt liefde genoemd      is vanaf het begin
vertrouwde grammatica die dagelijks wat meer kleeft

het antwoord van de zoon kan alleen worden bezorgd tegen de tijd in
de blik van de zoon wijzigt de leesrichting
lezend tot      een bevende ziekte geen woord meer kan dragen

haar hand afgesneden      boven het papier hangt haar zee
een duim ver      nog schitterender is het inktblauw
de lichaamswarmte stolt tot deze plek die geen wind kan omslaan

koraallamp      steekt af tegen een schemering geweven door bloedstrepen
verlicht zacht het moment dat een gedicht wordt geboren
wanneer alle taal reageert op de in het hart opgesloten laatste woorden

一粒葵花籽的否定句

——致艾未未

不能想象这瓷制的江水中
曾泊着杜甫的扁舟
我不认识月光　只看见诗句的皎洁
在一行行衰减　至无人
至象征　谈论一切又回避一切
我不是象征　死在一粒葵花籽硬壳下的太阳
也不是　孩子们雪白坍塌的肉
并没有消失　一条破晓的地平线不可能
忘了那阵疼　骨头被玻璃切开时像玻璃
来不及叫喊才不得不在每天的曙光中叫喊
一场地震不会停止
一种窒息不在死后　种植到天边的栅栏
铐着更难堪的沉默　因此　我不怕
年轻女警察审视我的裸体
它被烧制成形　和你的并无区别
不知道别的碎除了亿万次加深自己的碎
不落进泥土　只落进流不动的江水中
不在乎石头含着的金黄　得继续
含着　像滴杜甫的老泪
不让这首诗沉沦为冷漠死寂的美

ONTKENNENDE ZINNEN VAN EEN ZONNEBLOEMPIT

voor Ai Weiwei

onvoorstelbaar dat in deze rivier van porselein
ooit het bootje van Du Fu was afgemeerd
ik ken het maanlicht niet      zie alleen de helderheid van de verzen
regel voor regel verzwakken      tot een persona non grata
tot een symbool      alles besprekend en alles mijdend
ik ben geen symbool      de zon stervend onder de schil van een zonnebloempit
ook niet     ineengestort sneeuwwit vlees van kinderen
is helemaal niet verdwenen      de horizon van de dageraad kan niet
die pijn vergeten      botten opengesneden door glas lijken glas
te laat met schreeuwen daarom dagelijks bij het eerste licht
aan een aardbeving komt geen eind
verstikking van niet-doden      hekken geplant tot het einde van de wereld
boeien een nog onverdraaglijkere stilte      daarom      ben ik niet bang
voor de jonge politievrouw die mijn naakte lichaam bekijkt
het was gevormd door verbranding      niet anders dan het jouwe
geen andere vermorzeling kennen dan de miljoenen vermorzelingen in jezelf
niet in de grond vallen      alleen in een rivier die niet kan stromen
geen aandacht voor het goudgeel ingesloten in de steen     moet
ingesloten blijven      zoals een oude traan van Du Fu
laat dit gedicht niet wegzinken in onverschillige doodse schoonheid

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 14 juni 2013

Poetry International 3

vanavond mustafa stitou, een nederlands dichter van wie ik al jaren een bundel op de boekenplank heb liggen.
een sublieme dichter.
hoe kalm en duidelijk draagt hij voor.
zijn bolle wangen, zijn poezelige lichaam.
mustafa is een beertje om te knuffelen.

Als poëzie in essentie over het doorbreken van verwachtingen gaat, is Mustafa Stitou denkelijk een ideale dichter. Nadat hij met zijn derde bundel Varkensroze ansichten zowel de VSB-Poëzieprijs als de Jan Campertprijs in de wacht sleepte, bleef het tien jaar tamelijk stil tot in mei 2013 de bundel Tempel verscheen. In een interview met Het Parool zei: Stitou daarover. “Blijkbaar heb ik niet de drang om elke drie, vier jaar een bundel te publiceren. [. . .] Het is niet automatisch zo dat het innen van een prijs je vleugels geeft. Ik ben van mezelf vrij perfectionistisch en vaak nogal onzeker over wat ik opschrijf. Zo'n prijs helpt je daar echt niet als bij toverslag vanaf.”

Maar voornamelijk zit dat doorbreken van verwachtingspatronen in Stitous werk zelf. Aan NRC-journalist Ron Rijghard lichtte Stitou eens zijn werkwijze toe: “Dichten is voor mij een avontuur. Ik denk niet alles van tevoren uit. Ik breng ongelijksoortige attributen op tafel en ga daarmee schuiven. Vervolgens kneed ik er een anekdote omheen die ik vertel alsof ik in de kroeg sta. Het windt mij bijvoorbeeld op om een gedicht te schrijven met de woorden 11 september, Arabier, goudblond godinnetje en NSB. Zo ontstond ‘Anton’, een conceptueel-anekdotisch gedicht. Al die woorden nemen hun diverse, beladen betekenissen mee en die plaats ik in een alledaagse setting.” ‘Een persoonlijke obsessie’, noemt hij die voorkeur voor vermenging. "Het is een kwestie van evocatie: in het banale het verhevene oproepen, het onzegbare.’

(uit de intro;, op de pagina van PI)

*

hij schrijft niet altijd prozagedichten, maar deze twee zijn super:

(zonder titel)

Op mijn rug torste ik de doodskist waarin mijn vader lag. Diep voorovergebogen, voetje voor voetje, schreed ik wankelend voort. Het ging steeds moeizamer, de last werd te groot, ik hield het niet meer. Voorzichtig liet ik mij neerzakken op de grond, languit, schoof onder de kist vandaan, lichtte het deksel op en fluisterde zonder aarzeling Vader, ik kan je niet dragen, het spijt me, kun je misschien een eindje meelopen?
Het duurde even voor hij zijn ogen opende. Zijn gezicht was ongeschoren, zijn haar zat verward. Hij droeg een lange witte onderbroek en een wit hemd. Toen zuchtte hij en schudde zijn hoofd, spottend-medelijdend, zoals altijd. Hij richtte zich op, stapte uit de kist, bewoog zich voort met kalme tred. Ik liep achter hem aan, ook ik zei niets.
De kist bleef achter, midden op het pad.
We kwamen aan bij het graf. Het was al gedolven. Zonder een woord vlijde hij zich neer. Ging liggen op zijn zij, draaide zich toen op zijn andere zij.
Hij moet van zijn god met zijn gezicht naar het oosten liggen, dacht ik, richting Mekka. Gelukkig vraagt hij me niet waar het oosten is, want ik weet het niet.
Hij vouwde zijn handen op elkaar, schoof ze als een kussen onder zijn hoofd, zuchtte weer diep en sloot zijn ogen en ik, ik zakte door mijn knieën, en met woeste armbewegingen dichtte ik het graf.

BEGINSELEN

We strijden door tot we het gras horen groeien.
De wolken zich neuriënd verplaatsen. Aan de wilgen
wordt ons wapentuig gehangen. Waakhonden
worden met slingers versierd. Onze ogen ontgift.
Onze tempels alleen nog door vogels gebouwd.
Inleiding in de Liefde wordt een verplicht vak
op middelbare scholen. Met iedere groet maken we
nieuwe hersencellen aan, met ieder vriendelijk woord.
Niets bedroeft de burger meer dan een bedroefde
buurman of -vrouw. In elk bestuurslichaam
domineren moederfiguren. De tv slikt anti-
psychotica. En de god van Spinoza keert terug,
eindelijk, om de andere goden tot bedaren te brengen;
doodkalm eten ze een patatje in de Voetboogstraat.
Burenruzies lopen op bruiloften uit of levenslange
vriendschappen. Noodweer wacht tot iedereen
binnen is. Een troep engelen staat de straatcoaches bij.
Als de dag de nacht vraagt nog even te wachten
luistert de nacht soms. We leven weer mee met de doden
en de doden met ons. Imams, rabbijnen, dominees,
politici en professoren, ze lopen in een jaarlijkse
optocht in apenkostuum zwijgend door de stad.
De partij van de vogelaars stijgt opnieuw in de peilingen!
Ook de partij van de laatste postzegelverzamelaars
doet het goed. Het Kwaad, vertellen we elkaar,
is teruggelokt de onderwereld in die vervolgens
volgestort is met beton. En het Goede,
het Goede is ons steeds te snel af. In onze groene
en blauwe, bruine en grijze ogen fonkelt non-stop
de onsterfelijke ziel. Pakken melk en potten honing
worden uitgedeeld op straat. Boeddha likt
zijn iPhone schoon. Volksmenners kweken
rozen in parken. De beurs wordt overgenomen
door muzikanten. De god van Abraham lacht het hardst
om de grappen die over ’m worden gemaakt. Valse
profeten rukken hun opgeplakte baarden af
vallen jankend travestieten in de armen.

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 13 juni 2013

Poetry International 2

live stream liet me kennismaken met een toffe madame, die een reuzenpapiercylinder afrolde op de scene. op die rol stond haar tekst in grote letters geschreven, versierd met tekeningen, collages enz... de toeschouwer kon de tekst zien (als ik het goed voorheb)....in omgekeerde positie. het maakte een grandioos effect. ik vraag me wel af of zo'n effect ook met een rol behangpapier....

Michèle Métail

Michèle Métail werd in 1950 in Parijs geboren. Ze studeerde Duits en Chinees en sloot zich later aan bij de roemruchte OuliPo-groep – een aantal zeer uiteenlopende schrijvers die als gemeenschappelijk uitgangspunt hadden dat ze literatuur schreven vanuit zelf opgelegde beperkingen.

Gebaseerd op haar lange wandelingen door Berlijn waar ze een tijd woonde, maakte Métail onder meer een reeks gedichten die telkens uit tien regels van vijftien letters bestaan.

Métail mag dan haar werk inkaderen aan de hand van vooraf zelf gekozen spelregels, het is aan de andere kant juist vrij van de traditionele restricties. Poëzie overstijgt bij Métail de grenzen van papier en taal.

Métail is befaamd om haar optredens die soms uren kunnen duren. Tijdens zo’n performance wikkelt ze bijvoorbeeld een rol papier af als was het een boekrol en leest het gedicht met veel uiteenlopende stemmen; fluisterzacht, lallend, of hard en ernstig. De poëzie van Métail is een meesterproef in beheersing door de taal tot het uiterste af te bakenen en toch levend te houden.

(zie introductie op de webpagina van PI. heb de tekst ingekort).

de stad, van de stad
(© Vertaling: 2013, Kiki Coumans
Voor het eerst gepubliceerd op Poetry International, 2013)

winterontbladerd
verheft hij zich daar
tussen drie hoeken
schaduw op muren
waar middenhouts
trapsgewijze takken
als aan de toppen
een knop gespleten
dag, volgende dag
ontluikt het ontluiken

12 april 2000: kastanjeboom op de binnenplaats

over het vergeten,
een gat gegraven
in uitgeholde holte
opgediept geheugen
ontdaan van evidentie
en de merktekens
die de tijd achterlaat
door het uitvegen
neerzetten weghalen
bouwplaats, voorbij

20 april 2000: Potsdamer Platz

in rijen aan het werk
bij de dam, omsloten
gebied, perceel van
lijnrecht lijnenspel
springt uit het groen
massief van schaduw
kolonie aan de rand
lopend opgemeten
in grenzen besloten
droom, afgesloten

30 april 2000: Laubenkolonie,
volkstuinen van Spandauer Damm

met muurklap, ommuurd
windt zich de wingerd
maagdelijk op latwerk
ter bedekking, veranda
waar een halfverlaten
leunstoel strak naar
het straatbeeld gericht
verbrokkeld, het beeld
van slijtage zo echt
en volledig versleten

9 mei 2000: Potsdam. Villa te koop

slechts een noodkreet
naar de wijdopen straat
de handen een roep
in de vorm van woede
een streven, hopen
radeloos oplaaien
van waaruit, gebaar
naar miniemste gemis
onhoorbaar beluisterd
oorverdovend en zwijgt

29 mei 2000: ‘Der Rufer’, (De roeper)
Standbeeld van Gerhard Marcks. Strasse des 17. Juni

motief van symmetrie
in de vergezichten
stedelijke doorbraak
monumentaal al
as en rechtlijnig
geruit keurslijf van de
parade, stucwerken
allee met onverwacht
zoet de triomf van
lindebloesemgeur

18 juni 2000: Karl Marx Allee

hoog in de chaos
fel opspattend water
een neerstromen in
schuim druipend
van rotswanden
bij de hellende brug
een mist van miezer
verdampend vocht
snikhete lucht boven
zonovergoten straat

3 juli 2000: de waterval in Viktoriapark

scanderend, dreunend
tegen lichamen, geluid
in lage tonen, ritme
op de beweging van
herhalen, versterkt
door een pulseren
doen en overdoen
dit, het leven de lust
van de wereld, vreemd
ontspoord project

8 juli 2000: Love Parade. Tiergarten

verstrooid te zien
hoe de blik, kort
naar het westen
vlak bij het raam
in volgrijze hemel
glinsterend vliegtuig
als aan de overkant
opduikt de zware
vlucht van een gans
peddelend in lome lucht

11 augustus 2000: door het raam van het kantoor

bogen en roosvensters
een zuilengang, leeg
achtergelaten ruïne
op een duif na, drek
de verwitte lijnen
van de bestemming
op een dood spoor
uitgerangeerd het
gevloerde station
vergeefs eindpunt

13 augustus 2000: Portikus Anhalter Bahnhof
Zuilengang van het voormalige Anhalter Bahnhof

raaf van nesthoogte
tot vliegen gegooid
de uitgevlogen klok
zelfs als er buiten
vliegende blaadjes
van een bladerdak
geel al, vergelend
zo gauw de herfst
en zes uur ’s avonds
bij carillonklanken

15 oktober 2000: Haus der Kulturen
der Welt. Het carillon

breekbaar in dit licht
waar loodgrijs slinkt
eentonig wegebbend
grijs van na regen
op oneffen klinkers
de herinnerde straat
van onlangse zomer
het melkachtig licht
afwezig opgedroogd
niets, geen contrast

28 oktober 2000: in de straten van Charlottenburg

weerschijn van kristal
nacht, het koepeldak
vlammend van goud
sindsdien bespookt
walging, rondwarende
geschiedenis herkauwt
wanneer een teken
de mars in gang zet
zij het wankelend
zo langzaam vooruit

9 november 2000: demonstratie tegen racisme
voor de synagoge. Oranienburgerstrasse

nacht zwart scherm
de uitgeputte reis
klingelt zich voort in
omwonende straten
de stad uitgeleverd
in afgezaagde foto’s
na de bocht vagere
gezichten, mid-nacht
zelfs van de lichten
wanneer ze doven

13 december 2000: terugweg met de tram uit Pankow

niet zo seizoenlijke
kersenbomen gezien
in rijen naast elkaar
als brugleuningen
in bloei, bloesems
te vroeg naar buiten
bevroren gestokt
behalve de vlokken
grens zonder graden
nul verwelkt van kou

16 december 2000: 79 bloeiende kersenbomen
onder de Bösebrücke. Norwegerstrasse

op affiches het leven
aangeplakt plezier
zo simpel, zo lieflijk
voorbijrazende metro
houdt stil en slaat
een andere gang in
langgerekte klanken
als een accordeon
de kwellende stem
alleen eenzaamheid

10 januari 2001: een Russische muzikant
op het metrostation Heidebergplatz

stofgrijs poeder
mineraalachtig
in dunne laagjes
de grove korrels
ruw knarsend
op lagen asfalt
of straatklinkers
stappen in ijzel
verloren gelopen
na de strooiauto

24 januari 2001: Storkwinkel in de sneeuw

laat, uit het oosten
sneeuw bedekt de
getrokken lijnen van
te volgen rijstroken
straten onzichtbaar
geworden borden
waar te keren, uren
uit de klok gegleden
vrij noch verboden
te denken aan zomer

25 maart 2001: Overgang naar zomertijd.
Sneeuwstorm. Rathenauerplatz

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 12 juni 2013

Poetry International

Gisteren met genoegen de eerste uitzending van Poetry International gevolgd op live stream. De Syrische dichter Adonis vond ik de grootste, maar ik vond geen teksten van hem op de site van PI. Maar de Oekraïnische dichter Iya Kaminsky, de Noorse Knut Ødegård en de Duitse Elke Erb waren evengoed kanjers...

Iya Kaminsky

ELEGIE VOOR JOSEPH BRODSKY

Eerlijk gezegd, want die lieflijkheid
tussen de regels is van geen belang meer,
wat jij immigratie noemt, noem ik zelfmoord.
Ik stuur je, achter de interpunctie,
de weidse nachten van New York, straten die
plotseling Cyrillisch kennen –
de winter spint woorden, gooit sneeuw in de wind.
Jij, middenin een ongeschreven zin, stopt,
verbannen naar ergens ver achter de stilte.
*
Ik verliet jouw Rusland voorgoed, gedichten in mijn kussen genaaid,
naar mijn eigen leerschool,
om met jouw dichtregels te leven
voor een nieuw intrige in een oud verhaal.
Om met jouw dichtregels te leven, waarin men zeilen hijst, golven
tegen de stadswal slaan in iedere klinker, –
de bladzijden vanzelf opengaan, een rustige stem
spreekt van lijden, van water.
*
We keren terug naar de plaats van de misdaad,
we keren niet terug naar waar we gemind hebben, zei je;
jouw gedichten zijn wolven die ons met hun melk voeden.
Ik probeerde je twee jaar lang te imiteren. Het voelt als branden
en zingen over verbranden. Ik sta hier
alsof iemand me bespuwd heeft.
Jij zou je schamen voor deze houterige regels
hoe ik me je dood niet verbeeld
maar die toch hier is, mijn handen ontsteekt.

THUIS

Lisbet in haar flatgebouw, het uitzicht is er weids.

Alsof ze in een breedbeeld-tv zit, zo hoog op de berghelling met haar gezicht
naar de bergen aan de andere kant van de fjord gericht, haar blauwe ogen
verlicht door een sterrenhemel die opstijgt vanuit de decemberwolken.

Lisbet alleen nu, haar dochter in haar eigen wereld. Er kwam een vader
langs, ze denkt niet vaak aan verkoper Jens
die de horlogezaak binnenkwam met proefmonsters van Zeiss en vertrok nadat hij haar in het hotel zwanger geneukt had van Mette, baby Mette
denkt ze.

Als ze gaat zitten met haar fotoalbum, bemerkt ze een trilling
alsof haar flatgebouw een schip op een grote zee is: het zijn de foto’s
die Mette uit IJsland stuurde waar ze au pair was in een stadje daar op dat eiland
in zo’n machtige zee: Hveragerði en Þingvellir, leest ze op de achterkant
van de foto’s en probeert voor zichzelf hardop
de klank þ te zeggen die je volgens Mette moet uitspreken als de Engelse th. Thing, zeggen
de roodgeverfde lippen: thing, a thing.

O nee, ze heeft het vast allemaal maar gedroomd, over haar baan
in de horlogezaak en de andere vrouwen die in de winkel
werkten, ze is immers gewoon hier, met haar pillen en
de langzame bewegingen van haar zware lichaam.
Dat was een andere Lisbet, een lichaam dat eens een meisje
in een horlogezaak was.

En haar dochter óók schizofreen, in het bewaakte tehuis, een flatje
ergens anders. Op de gesloten afdeling nu, misschien? Ze droomt veel.

Ze kijkt naar deze foto en voelt het gebouw weer trillen, dit
schreef Mette over de aardbeving op IJsland, het jaar voordat ook zij
ziek werd.

Het is alsof ik met mijn linkervoet op één vlot sta en met de
rechter op een ander vlot, ze schuiven op zee uit elkaar, schrijft Mette
in haar mooie handschrift achterop de foto’s: maar het is nog erger, want IJsland heeft een diepe scheur in het binnenste van de aarde waar vuur stroomt, en het land glijdt
uiteen naar het oosten en westen, er breken vulkaanuitbarstingen uit
en terwijl deze breuk wijder wordt schudt de aarde, het is een aardbeving
van 6,7 op de schaal van Richter, schrijft Mette en Lisbet voelt
weer hoe haar flatgebouw trilt terwijl ze leest
over bergwanden die naar beneden razen en huizen die ineenstorten als
kaartenhuizen op IJsland, en de koeien die tegen de hemel staan te loeien
in de weilanden die beven onder hun poten,
daar bij Hveragerði.

O nee, dit is lang geleden, alles is lang geleden, denkt Lisbet.
Ze kan het niet aan om Mette nu te bellen. Neemt een extra chloorpromazine zoals
de dokter voorgeschreven had wanneer ze bang was, en rolt een sigaret.
Lisbet zo helemaal alleen, ze staart naar de sterrenhemel. Lisbet
alleen. Het zijn haar ogen, en een mond
die geluidloos schreeuwt tussen de sterren, in dit uitzicht vanuit het raam
hier.

Elke Erb
FROM HOLLAND TO SPAIN

You see yourself at a distance when you read about Holland. You could be anybody. Whoever reads about Holland is there in spirit. Holland’s eminence pushes it into the far distance. Its eminence is composite, one thing connected to another. Naval power, commercial power, sheep breeding, lens grinding. Going from Holland to Spain, however, is almost no sweat at all. Just that trifle, France. Even the Pyrenees are nothing; on the contrary: no sooner named than you’ve already crossed them. In Spain you buy meat. At the inns you ask for a free bed, a pot, and fire. They are too few, they don’t cook for travelers. Everybody brings his own when traveling in Spain. The era is the Baroque. The moon is uninhabited, we are not unreasonable.

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 31 mei 2013

maaike ouboter

ik mis je

beter dan the voice, beter dan de glitter van eurosong: maaike!

komt het door de regen, door de koude, door de wind, door het verlangen naar (de zon, de zomer, wonderen, schoonheid).... maar voel me de laatste tijd heel melancholisch.

dit lied past perfect bij mijn stemming.

cultuur

Geschreven door nicole2 om 07:35 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 mei 2013

cultuur

Geschreven door nicole2 om 06:25 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 3 mei 2013

witte suiker, een pop-up experiment en een paranormale pc

een primeur voor mijn blog!

dames en heren, hierboven ziet u mijn eerste pop-up foto! klik op de foto van mijn (volgend) bericht en er gebeurt een wonder!

hoe dit bericht is ontstaan, vertel ik direct.

probeer al sinds enige weken (!) een mij door stef demol van 5th Art Photography toegestuurde foto omtrent het (reeds voorbije), evenement poëzie in pixels* in het juiste formaat op mijn blog te plaatsen. maar de pogingen mislukten telkens. ik kreeg alleen maar een kleine foto op de pagina. heb dan maar voor een oplossing gekozen, waarbij ik een foto zonder tekst publi (die een pop-up foto blijkt te zijn, stef had dat per toeval ontdekt) en een foto met tekst, die niet kan popuppen.

bij mij dus altijd bovennatuurluijke toestanden...

ik zei hierboven wel: sinds enige weken. niet alleen zat ik technisch in de knoei, ook geraakte ik niet bij mijn blog....

vermits ik mezelf maar een paar uur in de vroege ochtend mijn schrijfplezier gun en tegelijk met een redelijk ingewikkelde literaire tekst bezig ben, verlies ik altijd mijn concentratie.

omdat mijn huisgenoten tegenwoordig ook een vreemd soort bioritme vertonen, geraak ik soms moeilijk bij de pc. zij leven eerder 's nachts en ik ben een supervroege vogel. wj slapen alledrie slecht en soms ontmoet ik mijn huisgenoten op momenten dat ik wil schrijven. hun moves gebeuren juist wanneer ik aan het tokkelen ben, en dat zorgt bijwijlen voor hilarische toestanden. aan sommige teksten schrijf ik met moeite 1 paragraaf per dag,

oef! en dan begint mijn pc ook nog paranormaal te doen!

.

poëzie in pixels was een tentoonstelling ingericht door de eerste halse stadsdichter geert vanhassel: zijn gedichten op canvas, met op de achtergrond een foto van stef. een geslaagde combinatie, dat wel, maar ik vroeg me soms af: is het gedicht nu belangrijk of de foto? soms vloeiden de twee harmonisch samen, in perfecte samenzang. soms overheerste echter de foto, soms het gedicht - een moeilijke oefening!

alhoewel het op de vernissage wemelde van volk, kon ik toch dit verrukkelijk gedicht + foto selecteren, dat u ziet popuppen.

witte suiker is relevant voor wat geert tijdens zijn stadsdichterschap eigenlijk wou verwezenlijken: poëzie naar de mensen toe brengen.

dit fris en charmant gedichtje, lichtvoetig en toch sterk, dat eigenlijk de uitwerking is van een eerste sensuele (kinderlijke) ervaring van sneeuw, is absoluut toegankelijk voor iedereen. een tiental verzen, meestal enkelvoudige zinnetjes in heldere taal, zonder ingewikkelde woorden.

toch wel beeldspraak:

een metafoor (suiker - eigenlijk op zichzelf al een metafoor voor sneeuw- dwarrelt neer, mijn verste peuteranalyse),

een vergelijking (smaakloos, net als de wereld),

een personificatie (en toch leveren de weergoden uitgerekend dan hun mooiste schilderij af).

dan komen vier ultrakorte verzen met een (taalkundig abstract) onderwerp, een koppelwerkwoord en een gezegde (vb: haast lijkt ondergesneeuwd). het gedichtje eindigt met een kleine anticlimax: het sneeuwlandschap verdwijnt door het strooizout, dat het zwart van de aarde weer zichtbaar maakt.

dit stukje poëzie beantwoordt aan alle traditionele wetten van verdichting, poëtisch taalgebruik, lay-out... en verbeelding ook. want wie dit leest en een ietsiepietsie verbeelding heeft, kan beginnen dromen. wie nuchterder is, geniet van de speelse moves van geerts poëzie, en huppelt van de aanblik van een sneeuwlandschap naar momenten van innerlijke onthaasting. tot de realiteit weer opdoemt!

maar op de achtergrond, ergens in ons brein, zindert een verrukkelijke print van een sneeuwlandschap, versierd met een wondermooi gedicht.

of is het nu omgekeerd?

* zie aankondiging: 'De Halse stadsdichter Geert Vanhassel en fotograaf Stefaan Demol van 5th Art Photography slaan de handen in mekaar voor de unieke tentoonstelling ‘Poëzie in Pixels’ op 13 & 14 april in de ‘Oude Post’ in Halle .

‘Poëzie in Pixels’ is een tentoonstelling waarbij een fotograaf dicht met pixels en een dichter fotografeert met woorden.

cultuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 18 april 2013

vergeten dichteressen

Het leuke aan een blog is dat je soms door een bezoeker uitgenodigd wordt een kijkje te nemen op zijn of haar blog. Menigmaal (oeps, antiek woord, ben ik al onder invloed van onderstaande lectuur?) ontdek ik tot mijn verrassing wonderlijke pagina's...

Op zijn blog http://www.bloggen.be/thuishaven publiceert André gedichten van mij tot nu toe totaal onbekende dichteressen!

Ik presenteer in dit bericht enkele van deze dames. Zij schreven o.a. sonneten alsof het niets was. Klein detail: alledrie geboren eind negentiende eeuw in Nederland, afkomstig uit gegoede milieus. Zij doen mij blozen, zo goed kenden zij de wetten van klank, metrum en ritme, zo vloeiend schreven zij hun zieleroerselen neer. Emoties worden lichamelijk vertaald (fel kloppende harten, moe gekuste lippen, gretig drinkende mondjes...). De natuur is een en al tederheid! Toch is weemoed een centraal thema, de dames dromen en dorsten naar geluk...

Het klopt allemaal, wat zij schrijven... Zij zingen!

1. H Moulijn-Haitsma Mulier

Hester Henriette Jacoba Moulijn-Haitsma Mulier (1877-1948) studeerde te Utrecht en was actief in de vrouwenbeweging. Naast eigen werk vertaalde zij gedichten van Shakespeare. Zij vertaalde ook werk van Rudolf Steiner. In 1902 huwt zij met de grafisch kunstenaar Simon Moulijn.

Klik op de afbeelding om de link te volgen

Leven

Ach, er zijn dagen dat ik alles haat,
de lichte zon, de groen omwaasde boom,
de volle beek in de bebloemde zoom,
dat heel de wereld mij onbevredigd laat.

Dan voel ik aan mijn hart, hoe fel het leeft,
en toch in koele klop draagt haar lust tot de dood,
ik haat de weelde om smarten, die zij bood,
zo fel ben ik van de ogenlust doorleefd.

Dan voel ik mij doorvlamd van heet verzet,
die stelt mij mijn natuur als hoogste wet,
nooit mag ik de wereld nemen om te leven.

Maar ik moet leven enkel om haar schoon,
in spiegelend dromen om haar terug te geven,
op zulk een dag doet dromen mij aan als hoon.

2. Marie Agathe Boddaert

Jonkvrouw Marie Agatha Boddaert (1844 Middelburg- 1914 Den Haag) stamt uit een oud adellijk geslacht. Pseudoniem(en)/naamsvariant(en):Rudolph Curtius, Luctor Op de foto's hieronder ziet u haar begrafenis, een foto van Marie in mooie jurk en een foto van de oudere schrijvende dichteres.

Lenteboomgaard

Hier is jonge aarde één wijde bloesemhalle,
bomen en bomen zover de ogen reiken,
doen takje aan takje in gulle blijheid prijken,
met bloesemsneeuw, de sneeuwigste sneeuw van alle.

Is het niet of uit de de zonhemel neer kwam strijken,
een vlucht van vlindertjes, zo neergevallen,
in dromerig verpozen, duizendtallen,
van vlerkjes fijn, die vleugelbloempjes blijken?

Al mondjes het leven drinkend in de lucht,
gretig intens, en het goudlicht neergezegen,
liefkoost en koestert ze. Ritseling van vlucht,

van een kleine vogel even, dan bewegen,
noch ritselen meer, al stilte, al teerheid, zacht
om ons van het leven een mysterieuze macht.

3. Annie Salomons

Annie Salomons, eigenlijk Anna Maria Francisca van Wageningen-Salomons (1885- 1980).

Sappho

Ik weet niets dan deze ene zang,
van het hart dat zocht, en nimmer vond,
en van een altijd droeve mond,
die dorstte, heel het leven lang.

Ik weet alleen dit ene lied,
van trouw, die leeg en bitter is,
van schrille vreugd en staag gemis,
en onvrede, martelend als verdriet.

Mijn stem was jong en sterk, en stout,
zong zich de grootste wereld in,
mijn hart werd moe, mijn hart werd oud,
en zingt nog als in het eerste begin.

Ik zocht de liefde in het stille dal,
op steile bergen, in het feestelijk groen,
ik zocht de liefde overal,
en derf nog steeds haar zuivere zoen.

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 april 2013

lente in zicht?

een paar dagen geleden vond ik dit schitterend lentegedichtje op een van mijn favoriete blogs (mijn vriendin kreeg bezoek van haar zoon uit spanje!)

Het geeft niet

het geeft niet dat je de lente
niet stiekem in je handbagage stopte

ik smelt weg bij het timbre van je stem
voel het bloed in mij wat sneller stromen

nu je hier bent zitten vonken naast me in de zetel
je bent het kacheltje waar ik me aan verwarm

© Merel

wat zegt u, lente in zicht? je zou het niet zeggen! vandaag weer maximum 7 graden (7!).

nog altijd ijskoude wind, dikke jassen, sjaal, handschoenen, muts....

toch stuurde ik mijn groene vriendin volgende mail:

beste anne

verleden dinsdag twee uur 'gewerkt' in mijn tuintje: opgekuist, aanmaakhoutjes gemaakt van snoeiafval, de paardenhoefplant (???? juiste naam? mijn tuinvrouw noemt hem zo, maar ik weet niet)... wreed gesnoeid, want in alle blaadjes zaten gaten en bruine plekken (van de sneeuw en vrieskou) en gespeurd naar de eerste openbloeiende knopjes: mijn hortensia heeft een stapje in de goede richting gezet, maar de rozettekes van de wederik die al hun kopje boven staken zijn blijkbaar bevroren en zien bruin.

jaja, het gaat dus traag. maar dinsdag toch al in de zon gezeten op mijn terrasje: zalig!

nicole

beste nicole

amaai dan ben jij er al ingevlogen, moedig van je..

helleborus is ook een zeer mooie plant, bestaat in groen, wit, paars, roze - je kent dat waarschijnlijk wel hé. als je geluk hebt, bloeit helleborus wel lang, ik heb er 2 in potten en ze zijn - ongeloofelijk maar waar - niet bevroren.

volgende week eindelijk beter weer..

tja, ik doe het wat kalmpjes aan voorlopig maar binnenkort schiet ik ook in actie!

daaag

anne

dames en heren, gaan we nu eindelijk eens ophouden met zeuren over deze afschuwelijke winter en een lentebloempje in huis halen??

een hyacint, een narcis, een japanse kersebloesem, een tak bloeiende forsythia???

small talk lente

Geschreven door nicole2 om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 26 maart 2013

for money en de dames-designers

for money, sofie lachaert, zie ook http://www.lachaert.com/

.

oef!

zondag 24 maart was het passa porta festival in brussel.

ik kreeg een enthousiaste mail: 'pp was super. heb ook poolse dichter gehoord die in jouw poëzie voorkomt. moeyaert was beminnelijk, wieringa een gedreven verteller, terrin very cuite, de ijslanders gevat en grappig, noteboom een lieve opa en barnes een gentleman.

en dan ook een berg profiterolles met chocolade in de galerij.

volgende keer kom jij gewoon mee! w.

maar zondag 24 maart was het ook de laatste dag van de design-tentoonstelling for money in de oude post en ik moest suppoosten.

my god! in de vroege ochtend lag er tien centimeter sneeuw! dacht eerst: daar geraak ik nooit, het is spiegelglad buiten. maar a. gaf me moed: hij zou meelopen tot aan de galerie. tot ieders verbazing kwam er die dag veel volk. was de tentoonstelling tot nu toe een grote flop... dan ontpopte deze afsluiter zich als een daverend succes!

heb een raar gevoel over for money: een kunsttentoonstelling? of een tentoonstelling over geld, vooral interessant voor muntverzamelaars, bankbedienden, drukkers, geldwisselaars en andere weirdo's? alhoewel ik dol ben op avantgarde, vind ik bijvoorbeeld een stapel fake bankbiljetten van 50 euro verpakt in een verkreukeld plastiekje en gepresenteerd op een houten palet, pure rommel.

ach! de japanse kunstenaar katsushika hokusai* maakte tijdens zijn leven dertigduizend boekillustraties, theaterprogramma's, schilderijen en prenten. hij beweerde op zijn zeventigste dat wat hij voordien getekend en geschilderd had pure onzin was, dat hij nu maar pas iets begon te snappen van schilderen. nochtans realiseerde hij zijn meesterwerken net voordien, tussen zijn zestigste en zeventigste levensjaar. sommige (jonge?) hedendaagse kunstenaars (designers?) zouden aan dit verhaal een puntje kunnen zuigen en niet om het even wat voorstellen als sacrale kunst - en zeker zichzelf niet beschouwen als een nieuwsoortige god!

het zijn vooral de dames-designers die deze tentoonstelling hebben gered. wat zij toonden, was verrukkelijk mooi en ingenieus en grappig tegelijk. daarom in deze reportage een kleine feministsche kijk op for money...

hilde dedecker bijvoorbeeld maakte schitterende juwelen van centjes. heb haar website bezocht en ben er werkelijk van in de wolken:

http://www.hildededecker.com/works/parures/

tine de ruysser ontwikkelde een project waarbij ze japanse origami-technieken gebruikt om van papieren geld fantastische juwelen te maken.
ook haar website is de moeite waard: www.tinederuysser.com

benedicte lobelle maakte een soort kijkdoos, een brandkastje bekleed met spiegels. in dit kastje kleefde zij muntjes met daarop een tijdsaanduiding: het is alsof zij de tijd, duizendmaal weerspiegeld, insloot in een brandkast... dit is een eigen interpretatie, maar ik heb er waarempel een gedicht bij gemaakt, zozeer vond ik de spiegeleffecten weird:

de wonderen van de wereld
gedicht geschreven in galerie de oude post en opgedragen aan de poolse dichter adam zagajewski

de vraag die wij ons moeten stellen is de volgende

zingen wij over de wonden van de wereld

of zingen wij over de wonderen van de wereld

zingen wij over de beschamende oorlog in afrika en in arabië

over roemeense ezelkadavers in onze lasagne

of over la mediterannee waar het niet meer zalig toeven is

de overheid besteelt mensen pikt hun spaargeld

of zingen wij over de bloei van de forsythia in het vroege voorjaar

het chinees klokje, de winterharde heester

die met zijn gele bloempjes in het straatbeeld opduikt

mijn keuken doet knallen

(mijn tuinvrouw snoeit mooie takken zet ze in een vaas)

laten we in de zon zitten en sprookjes vertellen

zei de gepensioneerde kunstschilder

laten we ophouden met het verkondigen van de gruwel

de straten niet langer volhangen met angst en verschrikking

maar kleine kleurrijke objecten spiegelen

zodat we het gevoel krijgen

deel uit te maken van de oneindigheid

de actrice, zij lachte bij elke opmerking van de kunstschilder

en verzonk in spiegels die eindeloos de tijd reflecteerden

de dichter, hij zag dat het goed was

en dronk op het winters terrasje van café blue note

een rochefort tien, een dijk van een bier

de beste trappist ooit

*http://4money-vondel.tumblr.com/
*er loopt op dit ogenblik een tentoonstelling over hokusai in het museum voor het verre oosten: http://www.kmkg-mrah.be/nl/expositions/hokusai

cultuur design

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 11 maart 2013

carnaval

geen groter contrast: jean-antoine watteau en carnaval in halle.

uiterste verfijning versus wansmaak!

wij vinden carnaval een lawaaierige en dwaze bedoening. op de beestenmarkt wemelt het van instant-toiletten, lelijke grote plastic dozen, om een bedenkelijk gebruik tegen te gaan: namelijk het in het openbaar urineren (of als het moet in brievenbussen) van zatte carnavalgangers. want dronken moet je zijn om drie nachten lang te feesten!

soit! ieder zijn meug en wie ben ik om te bepalen wat plezant is?

wij waren toch even gaan kijken naar de stoet.

de eerste groep: steltenlopers uit merchtem.

toch indrukwekkend, hoe die mannen op metershoge stelten kunnen stappen. heb enkele foto's genomen, op de achtergrond het mooie schoolgebouw waar mijn dochter en zelfs ik vele ettelijke jaren hebben doorgebracht.

de school is in oude engelse stijl opgetrokken en staat in de steigers, want na al die jaren aan renovatie toe.

voorts heb ik een foto genomen van prins carnaval en van de reuzen: de vaatjesboer en zijn gade.

daarna zijn we naar binnen gegaan en hebben we frietjes gebakken. geen zin om naar al die bijna identieke chars met plastic monsters te kijken...

het werd trouwens weer berekoud!

ochtend, carnaval
ik verf mijn lippen knalrood
en stap in een japon
van onbedaarlijk blauw
zo treed ik uit het duister

small talk

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

2 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Het geeft niet

Meer van een lief okerkleurig scharminkel