Zaterdag 3 maart 2007
pessoa
ook de stadswind maakt vrouwen doorzichtig...literair dagboek, maart 1992
weer eens een winderige dag. het stormt. ik hoor de wind huilen als in een rampenfilm. hierbinnen gloeit ons kacheltje, onze kleine godin.
heb een boekje* met een selectie van gedichten van pessoa naast mij gelegd. pessoa moet je in de donkere maanden lezen, bij een behaaglijk vuur. pessoa trekt je mee naar onpeilbare diepten.
toch wil ik hier een gedicht overpennen, dat zeker niet deprimerend is (zoals dikwijls onterecht wordt gezegd over de poëzie van pessoa), maar dat het leven zelf als enige bevredigende waarde erkent:
* het is een vreugdevol gedicht
* met een hoog zengehalte
* en een perfecte illustratie van mijn huidig levensgevoel!
I take myself indoors and shut the window,
They bring the lamp and give me goodnight,
And my contented voice gives them goodnight.
O that my life may always be this:
The day full of sun, or soft with rain,
Or stormy as if the world were coming to an end,
The evening soft and the groups of people passing
Watched with interest from the window,
The last friendly look given to the calm of the trees,
And then, the window shut, the lamp lit,
Not reading anything, nor thinking of anything, not sleeping,
To feel life flowing over me like a stream over its bed,
And out there a great silence like a god asleep.
* Fernando Pessoa, selected poems translated by Jonathan Griffin, Pinguin International Poets, Pinguin Books Ltd, London 1988, p. 85.
