literatuur, cultuur, small talk

Archief

Woensdag 12 juni 2013

Poetry International

Gisteren met genoegen de eerste uitzending van Poetry International gevolgd op live stream. De Syrische dichter Adonis vond ik de grootste, maar ik vond geen teksten van hem op de site van PI. Maar de Oekraïnische dichter Iya Kaminsky, de Noorse Knut Ødegård en de Duitse Elke Erb waren evengoed kanjers...

Iya Kaminsky

ELEGIE VOOR JOSEPH BRODSKY

Eerlijk gezegd, want die lieflijkheid
tussen de regels is van geen belang meer,
wat jij immigratie noemt, noem ik zelfmoord.
Ik stuur je, achter de interpunctie,
de weidse nachten van New York, straten die
plotseling Cyrillisch kennen –
de winter spint woorden, gooit sneeuw in de wind.
Jij, middenin een ongeschreven zin, stopt,
verbannen naar ergens ver achter de stilte.
*
Ik verliet jouw Rusland voorgoed, gedichten in mijn kussen genaaid,
naar mijn eigen leerschool,
om met jouw dichtregels te leven
voor een nieuw intrige in een oud verhaal.
Om met jouw dichtregels te leven, waarin men zeilen hijst, golven
tegen de stadswal slaan in iedere klinker, –
de bladzijden vanzelf opengaan, een rustige stem
spreekt van lijden, van water.
*
We keren terug naar de plaats van de misdaad,
we keren niet terug naar waar we gemind hebben, zei je;
jouw gedichten zijn wolven die ons met hun melk voeden.
Ik probeerde je twee jaar lang te imiteren. Het voelt als branden
en zingen over verbranden. Ik sta hier
alsof iemand me bespuwd heeft.
Jij zou je schamen voor deze houterige regels
hoe ik me je dood niet verbeeld
maar die toch hier is, mijn handen ontsteekt.

THUIS

Lisbet in haar flatgebouw, het uitzicht is er weids.

Alsof ze in een breedbeeld-tv zit, zo hoog op de berghelling met haar gezicht
naar de bergen aan de andere kant van de fjord gericht, haar blauwe ogen
verlicht door een sterrenhemel die opstijgt vanuit de decemberwolken.

Lisbet alleen nu, haar dochter in haar eigen wereld. Er kwam een vader
langs, ze denkt niet vaak aan verkoper Jens
die de horlogezaak binnenkwam met proefmonsters van Zeiss en vertrok nadat hij haar in het hotel zwanger geneukt had van Mette, baby Mette
denkt ze.

Als ze gaat zitten met haar fotoalbum, bemerkt ze een trilling
alsof haar flatgebouw een schip op een grote zee is: het zijn de foto’s
die Mette uit IJsland stuurde waar ze au pair was in een stadje daar op dat eiland
in zo’n machtige zee: Hveragerði en Þingvellir, leest ze op de achterkant
van de foto’s en probeert voor zichzelf hardop
de klank þ te zeggen die je volgens Mette moet uitspreken als de Engelse th. Thing, zeggen
de roodgeverfde lippen: thing, a thing.

O nee, ze heeft het vast allemaal maar gedroomd, over haar baan
in de horlogezaak en de andere vrouwen die in de winkel
werkten, ze is immers gewoon hier, met haar pillen en
de langzame bewegingen van haar zware lichaam.
Dat was een andere Lisbet, een lichaam dat eens een meisje
in een horlogezaak was.

En haar dochter óók schizofreen, in het bewaakte tehuis, een flatje
ergens anders. Op de gesloten afdeling nu, misschien? Ze droomt veel.

Ze kijkt naar deze foto en voelt het gebouw weer trillen, dit
schreef Mette over de aardbeving op IJsland, het jaar voordat ook zij
ziek werd.

Het is alsof ik met mijn linkervoet op één vlot sta en met de
rechter op een ander vlot, ze schuiven op zee uit elkaar, schrijft Mette
in haar mooie handschrift achterop de foto’s: maar het is nog erger, want IJsland heeft een diepe scheur in het binnenste van de aarde waar vuur stroomt, en het land glijdt
uiteen naar het oosten en westen, er breken vulkaanuitbarstingen uit
en terwijl deze breuk wijder wordt schudt de aarde, het is een aardbeving
van 6,7 op de schaal van Richter, schrijft Mette en Lisbet voelt
weer hoe haar flatgebouw trilt terwijl ze leest
over bergwanden die naar beneden razen en huizen die ineenstorten als
kaartenhuizen op IJsland, en de koeien die tegen de hemel staan te loeien
in de weilanden die beven onder hun poten,
daar bij Hveragerði.

O nee, dit is lang geleden, alles is lang geleden, denkt Lisbet.
Ze kan het niet aan om Mette nu te bellen. Neemt een extra chloorpromazine zoals
de dokter voorgeschreven had wanneer ze bang was, en rolt een sigaret.
Lisbet zo helemaal alleen, ze staart naar de sterrenhemel. Lisbet
alleen. Het zijn haar ogen, en een mond
die geluidloos schreeuwt tussen de sterren, in dit uitzicht vanuit het raam
hier.

Elke Erb
FROM HOLLAND TO SPAIN

You see yourself at a distance when you read about Holland. You could be anybody. Whoever reads about Holland is there in spirit. Holland’s eminence pushes it into the far distance. Its eminence is composite, one thing connected to another. Naval power, commercial power, sheep breeding, lens grinding. Going from Holland to Spain, however, is almost no sweat at all. Just that trifle, France. Even the Pyrenees are nothing; on the contrary: no sooner named than you’ve already crossed them. In Spain you buy meat. At the inns you ask for a free bed, a pot, and fire. They are too few, they don’t cook for travelers. Everybody brings his own when traveling in Spain. The era is the Baroque. The moon is uninhabited, we are not unreasonable.

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 31 mei 2013

maaike ouboter

ik mis je

beter dan the voice, beter dan de glitter van eurosong: maaike!

komt het door de regen, door de koude, door de wind, door het verlangen naar (de zon, de zomer, wonderen, schoonheid).... maar voel me de laatste tijd heel melancholisch.

dit lied past perfect bij mijn stemming.

cultuur

Geschreven door nicole2 om 07:35 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 mei 2013

cultuur

Geschreven door nicole2 om 06:25 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 3 mei 2013

witte suiker, een pop-up experiment en een paranormale pc

een primeur voor mijn blog!

dames en heren, hierboven ziet u mijn eerste pop-up foto! klik op de foto van mijn (volgend) bericht en er gebeurt een wonder!

hoe dit bericht is ontstaan, vertel ik direct.

probeer al sinds enige weken (!) een mij door stef demol van 5th Art Photography toegestuurde foto omtrent het (reeds voorbije), evenement poëzie in pixels* in het juiste formaat op mijn blog te plaatsen. maar de pogingen mislukten telkens. ik kreeg alleen maar een kleine foto op de pagina. heb dan maar voor een oplossing gekozen, waarbij ik een foto zonder tekst publi (die een pop-up foto blijkt te zijn, stef had dat per toeval ontdekt) en een foto met tekst, die niet kan popuppen.

bij mij dus altijd bovennatuurluijke toestanden...

ik zei hierboven wel: sinds enige weken. niet alleen zat ik technisch in de knoei, ook geraakte ik niet bij mijn blog....

vermits ik mezelf maar een paar uur in de vroege ochtend mijn schrijfplezier gun en tegelijk met een redelijk ingewikkelde literaire tekst bezig ben, verlies ik altijd mijn concentratie.

omdat mijn huisgenoten tegenwoordig ook een vreemd soort bioritme vertonen, geraak ik soms moeilijk bij de pc. zij leven eerder 's nachts en ik ben een supervroege vogel. wj slapen alledrie slecht en soms ontmoet ik mijn huisgenoten op momenten dat ik wil schrijven. hun moves gebeuren juist wanneer ik aan het tokkelen ben, en dat zorgt bijwijlen voor hilarische toestanden. aan sommige teksten schrijf ik met moeite 1 paragraaf per dag,

oef! en dan begint mijn pc ook nog paranormaal te doen!

.

poëzie in pixels was een tentoonstelling ingericht door de eerste halse stadsdichter geert vanhassel: zijn gedichten op canvas, met op de achtergrond een foto van stef. een geslaagde combinatie, dat wel, maar ik vroeg me soms af: is het gedicht nu belangrijk of de foto? soms vloeiden de twee harmonisch samen, in perfecte samenzang. soms overheerste echter de foto, soms het gedicht - een moeilijke oefening!

alhoewel het op de vernissage wemelde van volk, kon ik toch dit verrukkelijk gedicht + foto selecteren, dat u ziet popuppen.

witte suiker is relevant voor wat geert tijdens zijn stadsdichterschap eigenlijk wou verwezenlijken: poëzie naar de mensen toe brengen.

dit fris en charmant gedichtje, lichtvoetig en toch sterk, dat eigenlijk de uitwerking is van een eerste sensuele (kinderlijke) ervaring van sneeuw, is absoluut toegankelijk voor iedereen. een tiental verzen, meestal enkelvoudige zinnetjes in heldere taal, zonder ingewikkelde woorden.

toch wel beeldspraak:

een metafoor (suiker - eigenlijk op zichzelf al een metafoor voor sneeuw- dwarrelt neer, mijn verste peuteranalyse),

een vergelijking (smaakloos, net als de wereld),

een personificatie (en toch leveren de weergoden uitgerekend dan hun mooiste schilderij af).

dan komen vier ultrakorte verzen met een (taalkundig abstract) onderwerp, een koppelwerkwoord en een gezegde (vb: haast lijkt ondergesneeuwd). het gedichtje eindigt met een kleine anticlimax: het sneeuwlandschap verdwijnt door het strooizout, dat het zwart van de aarde weer zichtbaar maakt.

dit stukje poëzie beantwoordt aan alle traditionele wetten van verdichting, poëtisch taalgebruik, lay-out... en verbeelding ook. want wie dit leest en een ietsiepietsie verbeelding heeft, kan beginnen dromen. wie nuchterder is, geniet van de speelse moves van geerts poëzie, en huppelt van de aanblik van een sneeuwlandschap naar momenten van innerlijke onthaasting. tot de realiteit weer opdoemt!

maar op de achtergrond, ergens in ons brein, zindert een verrukkelijke print van een sneeuwlandschap, versierd met een wondermooi gedicht.

of is het nu omgekeerd?

* zie aankondiging: 'De Halse stadsdichter Geert Vanhassel en fotograaf Stefaan Demol van 5th Art Photography slaan de handen in mekaar voor de unieke tentoonstelling ‘Poëzie in Pixels’ op 13 & 14 april in de ‘Oude Post’ in Halle .

‘Poëzie in Pixels’ is een tentoonstelling waarbij een fotograaf dicht met pixels en een dichter fotografeert met woorden.

cultuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 18 april 2013

vergeten dichteressen

Het leuke aan een blog is dat je soms door een bezoeker uitgenodigd wordt een kijkje te nemen op zijn of haar blog. Menigmaal (oeps, antiek woord, ben ik al onder invloed van onderstaande lectuur?) ontdek ik tot mijn verrassing wonderlijke pagina's...

Op zijn blog http://www.bloggen.be/thuishaven publiceert André gedichten van mij tot nu toe totaal onbekende dichteressen!

Ik presenteer in dit bericht enkele van deze dames. Zij schreven o.a. sonneten alsof het niets was. Klein detail: alledrie geboren eind negentiende eeuw in Nederland, afkomstig uit gegoede milieus. Zij doen mij blozen, zo goed kenden zij de wetten van klank, metrum en ritme, zo vloeiend schreven zij hun zieleroerselen neer. Emoties worden lichamelijk vertaald (fel kloppende harten, moe gekuste lippen, gretig drinkende mondjes...). De natuur is een en al tederheid! Toch is weemoed een centraal thema, de dames dromen en dorsten naar geluk...

Het klopt allemaal, wat zij schrijven... Zij zingen!

1. H Moulijn-Haitsma Mulier

Hester Henriette Jacoba Moulijn-Haitsma Mulier (1877-1948) studeerde te Utrecht en was actief in de vrouwenbeweging. Naast eigen werk vertaalde zij gedichten van Shakespeare. Zij vertaalde ook werk van Rudolf Steiner. In 1902 huwt zij met de grafisch kunstenaar Simon Moulijn.

Klik op de afbeelding om de link te volgen

Leven

Ach, er zijn dagen dat ik alles haat,
de lichte zon, de groen omwaasde boom,
de volle beek in de bebloemde zoom,
dat heel de wereld mij onbevredigd laat.

Dan voel ik aan mijn hart, hoe fel het leeft,
en toch in koele klop draagt haar lust tot de dood,
ik haat de weelde om smarten, die zij bood,
zo fel ben ik van de ogenlust doorleefd.

Dan voel ik mij doorvlamd van heet verzet,
die stelt mij mijn natuur als hoogste wet,
nooit mag ik de wereld nemen om te leven.

Maar ik moet leven enkel om haar schoon,
in spiegelend dromen om haar terug te geven,
op zulk een dag doet dromen mij aan als hoon.

2. Marie Agathe Boddaert

Jonkvrouw Marie Agatha Boddaert (1844 Middelburg- 1914 Den Haag) stamt uit een oud adellijk geslacht. Pseudoniem(en)/naamsvariant(en):Rudolph Curtius, Luctor Op de foto's hieronder ziet u haar begrafenis, een foto van Marie in mooie jurk en een foto van de oudere schrijvende dichteres.

Lenteboomgaard

Hier is jonge aarde één wijde bloesemhalle,
bomen en bomen zover de ogen reiken,
doen takje aan takje in gulle blijheid prijken,
met bloesemsneeuw, de sneeuwigste sneeuw van alle.

Is het niet of uit de de zonhemel neer kwam strijken,
een vlucht van vlindertjes, zo neergevallen,
in dromerig verpozen, duizendtallen,
van vlerkjes fijn, die vleugelbloempjes blijken?

Al mondjes het leven drinkend in de lucht,
gretig intens, en het goudlicht neergezegen,
liefkoost en koestert ze. Ritseling van vlucht,

van een kleine vogel even, dan bewegen,
noch ritselen meer, al stilte, al teerheid, zacht
om ons van het leven een mysterieuze macht.

3. Annie Salomons

Annie Salomons, eigenlijk Anna Maria Francisca van Wageningen-Salomons (1885- 1980).

Sappho

Ik weet niets dan deze ene zang,
van het hart dat zocht, en nimmer vond,
en van een altijd droeve mond,
die dorstte, heel het leven lang.

Ik weet alleen dit ene lied,
van trouw, die leeg en bitter is,
van schrille vreugd en staag gemis,
en onvrede, martelend als verdriet.

Mijn stem was jong en sterk, en stout,
zong zich de grootste wereld in,
mijn hart werd moe, mijn hart werd oud,
en zingt nog als in het eerste begin.

Ik zocht de liefde in het stille dal,
op steile bergen, in het feestelijk groen,
ik zocht de liefde overal,
en derf nog steeds haar zuivere zoen.

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 april 2013

lente in zicht?

een paar dagen geleden vond ik dit schitterend lentegedichtje op een van mijn favoriete blogs (mijn vriendin kreeg bezoek van haar zoon uit spanje!)

Het geeft niet

het geeft niet dat je de lente
niet stiekem in je handbagage stopte

ik smelt weg bij het timbre van je stem
voel het bloed in mij wat sneller stromen

nu je hier bent zitten vonken naast me in de zetel
je bent het kacheltje waar ik me aan verwarm

© Merel

wat zegt u, lente in zicht? je zou het niet zeggen! vandaag weer maximum 7 graden (7!).

nog altijd ijskoude wind, dikke jassen, sjaal, handschoenen, muts....

toch stuurde ik mijn groene vriendin volgende mail:

beste anne

verleden dinsdag twee uur 'gewerkt' in mijn tuintje: opgekuist, aanmaakhoutjes gemaakt van snoeiafval, de paardenhoefplant (???? juiste naam? mijn tuinvrouw noemt hem zo, maar ik weet niet)... wreed gesnoeid, want in alle blaadjes zaten gaten en bruine plekken (van de sneeuw en vrieskou) en gespeurd naar de eerste openbloeiende knopjes: mijn hortensia heeft een stapje in de goede richting gezet, maar de rozettekes van de wederik die al hun kopje boven staken zijn blijkbaar bevroren en zien bruin.

jaja, het gaat dus traag. maar dinsdag toch al in de zon gezeten op mijn terrasje: zalig!

nicole

beste nicole

amaai dan ben jij er al ingevlogen, moedig van je..

helleborus is ook een zeer mooie plant, bestaat in groen, wit, paars, roze - je kent dat waarschijnlijk wel hé. als je geluk hebt, bloeit helleborus wel lang, ik heb er 2 in potten en ze zijn - ongeloofelijk maar waar - niet bevroren.

volgende week eindelijk beter weer..

tja, ik doe het wat kalmpjes aan voorlopig maar binnenkort schiet ik ook in actie!

daaag

anne

dames en heren, gaan we nu eindelijk eens ophouden met zeuren over deze afschuwelijke winter en een lentebloempje in huis halen??

een hyacint, een narcis, een japanse kersebloesem, een tak bloeiende forsythia???

small talk lente

Geschreven door nicole2 om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 26 maart 2013

for money en de dames-designers

for money, sofie lachaert, zie ook http://www.lachaert.com/

.

oef!

zondag 24 maart was het passa porta festival in brussel.

ik kreeg een enthousiaste mail: 'pp was super. heb ook poolse dichter gehoord die in jouw poëzie voorkomt. moeyaert was beminnelijk, wieringa een gedreven verteller, terrin very cuite, de ijslanders gevat en grappig, noteboom een lieve opa en barnes een gentleman.

en dan ook een berg profiterolles met chocolade in de galerij.

volgende keer kom jij gewoon mee! w.

maar zondag 24 maart was het ook de laatste dag van de design-tentoonstelling for money in de oude post en ik moest suppoosten.

my god! in de vroege ochtend lag er tien centimeter sneeuw! dacht eerst: daar geraak ik nooit, het is spiegelglad buiten. maar a. gaf me moed: hij zou meelopen tot aan de galerie. tot ieders verbazing kwam er die dag veel volk. was de tentoonstelling tot nu toe een grote flop... dan ontpopte deze afsluiter zich als een daverend succes!

heb een raar gevoel over for money: een kunsttentoonstelling? of een tentoonstelling over geld, vooral interessant voor muntverzamelaars, bankbedienden, drukkers, geldwisselaars en andere weirdo's? alhoewel ik dol ben op avantgarde, vind ik bijvoorbeeld een stapel fake bankbiljetten van 50 euro verpakt in een verkreukeld plastiekje en gepresenteerd op een houten palet, pure rommel.

ach! de japanse kunstenaar katsushika hokusai* maakte tijdens zijn leven dertigduizend boekillustraties, theaterprogramma's, schilderijen en prenten. hij beweerde op zijn zeventigste dat wat hij voordien getekend en geschilderd had pure onzin was, dat hij nu maar pas iets begon te snappen van schilderen. nochtans realiseerde hij zijn meesterwerken net voordien, tussen zijn zestigste en zeventigste levensjaar. sommige (jonge?) hedendaagse kunstenaars (designers?) zouden aan dit verhaal een puntje kunnen zuigen en niet om het even wat voorstellen als sacrale kunst - en zeker zichzelf niet beschouwen als een nieuwsoortige god!

het zijn vooral de dames-designers die deze tentoonstelling hebben gered. wat zij toonden, was verrukkelijk mooi en ingenieus en grappig tegelijk. daarom in deze reportage een kleine feministsche kijk op for money...

hilde dedecker bijvoorbeeld maakte schitterende juwelen van centjes. heb haar website bezocht en ben er werkelijk van in de wolken:

http://www.hildededecker.com/works/parures/

tine de ruysser ontwikkelde een project waarbij ze japanse origami-technieken gebruikt om van papieren geld fantastische juwelen te maken.
ook haar website is de moeite waard: www.tinederuysser.com

benedicte lobelle maakte een soort kijkdoos, een brandkastje bekleed met spiegels. in dit kastje kleefde zij muntjes met daarop een tijdsaanduiding: het is alsof zij de tijd, duizendmaal weerspiegeld, insloot in een brandkast... dit is een eigen interpretatie, maar ik heb er waarempel een gedicht bij gemaakt, zozeer vond ik de spiegeleffecten weird:

de wonderen van de wereld
gedicht geschreven in galerie de oude post en opgedragen aan de poolse dichter adam zagajewski

de vraag die wij ons moeten stellen is de volgende

zingen wij over de wonden van de wereld

of zingen wij over de wonderen van de wereld

zingen wij over de beschamende oorlog in afrika en in arabië

over roemeense ezelkadavers in onze lasagne

of over la mediterannee waar het niet meer zalig toeven is

de overheid besteelt mensen pikt hun spaargeld

of zingen wij over de bloei van de forsythia in het vroege voorjaar

het chinees klokje, de winterharde heester

die met zijn gele bloempjes in het straatbeeld opduikt

mijn keuken doet knallen

(mijn tuinvrouw snoeit mooie takken zet ze in een vaas)

laten we in de zon zitten en sprookjes vertellen

zei de gepensioneerde kunstschilder

laten we ophouden met het verkondigen van de gruwel

de straten niet langer volhangen met angst en verschrikking

maar kleine kleurrijke objecten spiegelen

zodat we het gevoel krijgen

deel uit te maken van de oneindigheid

de actrice, zij lachte bij elke opmerking van de kunstschilder

en verzonk in spiegels die eindeloos de tijd reflecteerden

de dichter, hij zag dat het goed was

en dronk op het winters terrasje van café blue note

een rochefort tien, een dijk van een bier

de beste trappist ooit

*http://4money-vondel.tumblr.com/
*er loopt op dit ogenblik een tentoonstelling over hokusai in het museum voor het verre oosten: http://www.kmkg-mrah.be/nl/expositions/hokusai

cultuur design

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 11 maart 2013

carnaval

geen groter contrast: jean-antoine watteau en carnaval in halle.

uiterste verfijning versus wansmaak!

wij vinden carnaval een lawaaierige en dwaze bedoening. op de beestenmarkt wemelt het van instant-toiletten, lelijke grote plastic dozen, om een bedenkelijk gebruik tegen te gaan: namelijk het in het openbaar urineren (of als het moet in brievenbussen) van zatte carnavalgangers. want dronken moet je zijn om drie nachten lang te feesten!

soit! ieder zijn meug en wie ben ik om te bepalen wat plezant is?

wij waren toch even gaan kijken naar de stoet.

de eerste groep: steltenlopers uit merchtem.

toch indrukwekkend, hoe die mannen op metershoge stelten kunnen stappen. heb enkele foto's genomen, op de achtergrond het mooie schoolgebouw waar mijn dochter en zelfs ik vele ettelijke jaren hebben doorgebracht.

de school is in oude engelse stijl opgetrokken en staat in de steigers, want na al die jaren aan renovatie toe.

voorts heb ik een foto genomen van prins carnaval en van de reuzen: de vaatjesboer en zijn gade.

daarna zijn we naar binnen gegaan en hebben we frietjes gebakken. geen zin om naar al die bijna identieke chars met plastic monsters te kijken...

het werd trouwens weer berekoud!

ochtend, carnaval
ik verf mijn lippen knalrood
en stap in een japon
van onbedaarlijk blauw
zo treed ik uit het duister

small talk

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 9 maart 2013

Jean-Antoine Watteau

daarnet naar het weerbericht gekeken: vandaag sneeuw en ook de volgende dagen, tot het weekend!

hoe is dat mogelijk? nog een dozijn dagjes en het zou lente moeten zijn!

iedereen natuurlijk slechtgezind en bibberig.

vanmorgen om vijf uur naar de badkamer geschuifeld, op de achtergrond lawaai van feestende carnavalgangers.

ik wens ze longontstekingvrije dagen en nachten....

brrrr!

maar gelukkig is daar jean-antoine watteau. in mijn verbeelding, in mijn hart, in mijn ingewanden...

de tentoonstelling in bozar was voor mij een ware revelatie. heb aan den lijve ondevonden dat kijken naar de tafereeltjes die watteau schilderde mij een gevoel van blijheid, van vertedering, van vrolijkheid verschaft... dat ik dan door mijn vrienden onmogelijk romantisch wordt genoemd, dat ik zogenaamd mijn tijd verdroom en niet met mijn voeten op de grond vertoef: het kan mij geen zier schelen. watteau is een schatje!

de gracieuze dames met hun ruisende rokken, de galante feestjes, de amoureuze afspraakjes in de bosschages, pierrot en harlekijn, de commedia dell' arte, de muzikanten en dansers, de allegorische interpretaties van de seizoenen en de sculptureuze nymfen en saters uit de klassieke oudheid.... ik ben er dol op!

Party of Four 1713 - Jean-Antoine Watteau - www.jean-antoine-watteau.org

Party of Four 1713 - Jean-Antoine Watteau - www.jean-antoine-watteau.org

Partie carrée, 1713

Pierrot (or Gilles) - Jean-Antoine Watteau - www.jean-antoine-watteau.org

Pierrot, 1718

Harlequin, Emperor on the Moon 1707 - Jean-Antoine Watteau - www.jean-antoine-watteau.org

Arlequin, empereur dans la lune, 1707

The Seducer - Jean-Antoine Watteau - www.jean-antoine-watteau.org

Le séducteur

Gersaints Ladenschild (detail 2) - Jean-Antoine Watteau - www.jean-antoine-watteau.org

L' Enseigne de Gersaint, detail, 1720

The Dance Detail 1719 - Jean-Antoine Watteau - www.jean-antoine-watteau.org

La dance 1716-1718

Jupiter und Antiope (detail 2) - Jean-Antoine Watteau - www.jean-antoine-watteau.org

Jupiter et Antiope, 1715

Link: http://www.jean-antoine-watteau.org/home-4-24-1-0.html

cultuur schilderkunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 27 februari 2013

finally

vanmorgen mijn linkedin profiel aangevuld: languages, honors & awards, organizations. wil ook nog een lijst met publicaties toevoegen... en eventueel mijn opleiding in de academie (woord), alhoewel dat al meer dan 40 jaar geleden geschiedde...

oef! eigenlijk weet ik nog niet echt goed waarvoor linkedin dient, vermits ik niet meer professioneel actief ben. maar geen nood: tegenwoordig blijf je je hele leven op een of andere manier actief. eigenlijk haat ik het, me zo te profileren, (ben een schaduwvrouw!) maar het schijnt dat dit tegenwoordig moet...

al sinds een tijdje heb ik een collega-dichteres hier in halle. de dame heet lieve de vos en zij slaagde erin geselecteerd te worden bij de twintig beste gedichten voor de turingen nationale gedichtenwedstrijd! dat evenement moest gevierd worden! ik wou een fotootje van ons beiden, met ons boekje erbij. hieronder nog eens plechtig de tekst betreffende onze prijzen (ik stuur die aan iedereen door!!!!), een foto van de prijsbeestjes, en het schitterend gedicht het internaat van lieve devos:

Halse dichteressen genomineerd

Twee Halse dichteressen werden in het jaar 2012 genomineerd.

Een gedicht van Lieve De Vos, het internaat, werd uit bijna 10.000 inzendingen gekozen bij de Top 20 (!) beste gedichten van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd in Nederland. Uitgeverij Van Gennep verzamelde de beste gedichten van deze wedstrijd in de bundel Naaktlopen met je hersenen, de 100 beste gedichten van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd 2012*. Gedicht en beoordeling leest u hier: http://schuim-van-koper.blogspot.be.

Het gedicht roses tremières uit De tuinen van Thevenet, de vierde dichtbundel van Nicole Van Overstraeten, werd genomineerd bij de 100 beste gedichten van de VSB Poëzieprijs, dé poëzieprijs in Nederland en Vlaanderen. Dit gedicht is inmiddels gepubliceerd in een bloemlezing, De 100 beste gedichten - gekozen door Saskia Stuiveling voor de VSB Poëzieprijs 2013*, uitgegeven bij De Arbeiderspers. Beluister het gedicht hier: http://www.youtube.com/watch?v=qJcRuL9v1Jo

https://blog.seniorennet.be/yasmin/ (16/01/2012-22/01/2012).

De uitreiking van de VSB Poëzieprijs 2013 vond plaats op 30 januari in Amsterdam en vormde de aftrap van de Poëzieweek in Vlaanderen en Nederland, in samenwerking met Gedichtendag, de VSB Poëzieprijs, Dichter des Vaderlands en de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd.

De prijsuitreiking van de 20 beste gedichten en de drie winnaars van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd vond plaats op 6 februari in de Stadsschouwburg in Amsterdam, als plechtige afsluiting van de Poëzieweek 2013 in Nederland en Vlaanderen.

*Naaktlopen met je hersenen, de 100 beste gedichten van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd 2012
ISBN 9789060121955 / Ca. €12,50 / 128PP / PPB / NUR 306

*De 100 beste gedichten - gekozen door Saskia Stuiveling voor de VSB Poëzieprijs 2013
ISBN 13 9789029586429 / €9.95 / 160PP / NUR 306

22.1.13

het internaat

het heet hier regen, zegt de man
de galmgaten van het geheugen
spuwen kreten zwart van spreeuwen
kraaien kauwen, soms een buizerd
in al zijn tinten grauw hangend
onder een zorgendek

in dichte drommen rennen stuiteren
blaadjes over het asfalt, zijn ingesleten krijt-
lijnen ze houden stand, bordkartonnen coulissen
van jonge levens aangevreten door
het zuur van tranen, afbladderende
palen zonder net en bladloze platanen

binnen krassen jongensvingers heimelijke tekens
scatologische iconen, terwijl ze ogendwalend
wachten net als ik - over spikkels vastgekit
tot mozaïeken wervelend op de vloer
steengeworden ongedurigheid en
verveling walmt uit een klamme lucht

je bent zo zichtbaar naakt in deze kale kamer
onder de huiverblik van neonlampen
waar buizen tikken geeft alleen de slaap
soelaas. stil, het bed kriept. stop je oren
voor het zuchten van de kamers, scherm je
af voor surveillanten door het matte glas

de nacht wordt koud de pijpen zwijgen
nare geesten sluipen in je limbische systeem
slaan klinknagels in het zachte hout
terwijl de bel halsstarrig om het uur
in lege gangen rinkelt

juryrapport, uitgesproken door ramsey nasr op de prijsuitreiking in amsterdam:

Als een nachtmerrie in poëzie gevat kan worden, dan zo. Vijf strofen zijn het, en je weet na lezing één ding zeker: hier wil ik niet zijn. Er is een permanente dreiging, die niet letterlijk beschreven wordt, maar louter gesuggereerd. Er gebeurt niets, er is geen geweld, geen misbruik, geen daad. Er is enkel de angst, er is enkel de titel die in alle strofen echoot. Het internaat. Wij betrapten onszelf erop dat we vanwege de vele zaken rond seksueel misbruik op katholieke internaten onherroepelijk hieraan moest denken. Maar nergens wordt daar letterlijk op gezinspeeld. Het is alleen die dreiging, die angst, de systematische eenzaamheid, de paranoia, het tikken van de buizen, het naakt zijn in de kale kamer, dat je doet wensen weg te willen vluchten, en terzelfdertijd het gedicht opnieuw te lezen omdat het zo knap in elkaar steekt. Vandaar een terechte nominatie.

literatuur

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Archief

Het geeft niet

22.1.13

het internaat

Meer van een lief okerkleurig scharminkel