Categorie: cultuur

Salon op zondag; bij Lieve Bollaert
Tentoonstelling, Meerdere kunstvormen
Lieve Bollaert nodigt drie hedendaagse kunstenaars uit om werk tentoon te stellen in haar atelier: Patrick Keulemans, Jan Locus en Liesbeth Marit.Iedereen met interesse voor cultuur kan hierover van gedachten komen wisselen. De werken van de kunstenaars dienen als katalysator.Het wordt een informeel gebeuren. Iedereen is welkom en brengt een stukje taart of gebak mee. Lieve zorgt voor koffie!

Wanneer
zo 10/11/13 van 14:00 tot 18:00 zo 17/11/13 van 14:00 tot 18:00 zo 24/11/13 van 14:00 tot 18:00
Waar
Atelier van Lieve Bollaert
Vestingstraat 48, 1500 Halle

dit bericht heb ik krek overgenomen van uit in vlaanderen. het evenement is al een weekje achter de rug. vanochtend (om 4 uur, in bed) besliste ik dit bericht af te werken, want een volgend bericht stuwt mijn tokkeldrang reeds in het honderd. de lectuur vannacht van het boekje bonsai, van de chileense auteur alejandro andrés zambra infantas bracht mij terug naar het verleden. ik kreeg een visioen (neen, niet van zwemmende herten of wadende paarden), maar van een hotelkamer in parijs, waar ik met mijn toenmalige geliefde rond sluimertijd dazai osamu las en yukio mishima, en onmiddellijk herinnerde ik me ook een gesprek op de parijse metro met een prachtige peruaanse jongen, die me vertelde dat hij nederlands studeerde, want hij had gezien dat ik een boekje bijhad, geleend van de bibliotheek van de belgische ambassade: herman teirlinck. de jongen leek op zambra.

terug naar de vestingstraat in halle. kunstenares lieve bollaert verrast iedereen met nieuwe initiatieven, projecten, tentoonstellingen. een unicum hier in halle, waar tot nu toe heren kunstenaars de plak zwaaiden. ik stelde haar deze pertinente vraag: of zij zichzelf zag als een vrolijke kunstenares. na enige momenten van aarzeling vertelde ze me, dat zij wou uitdrukken hoe een vrouw zich voelt in deze samenleving. net wat ik enkele jaren geleden zelf ook zou hebben gezegd. alhoewel ik nu in woestijnmeisje, zelfbedacht runenspel beweer:

ach liefje, luister niet naar zijn gefluister. je alfabet, je namen,
het is niets. je liefdes, het is niets. je schaamte, je bedrog, je verraad, het is niets.

sweetheart, it’s nothing....

ik kom dus in opstand, schud het juk van me af, op weg naar de vrijheid, het licht...

dichteres annemarie estor, winnares van de herman de coninckprijs 2013 voor haar bundel de oksels van de bok* worstelt blijkbaar met hetzelfde gedachtengoed: het leven van de vrouw is een nachtmerrie-achtig avontuur, de man (die symbool staat voor de samenleving), laat haar voelen dat hij haar nekje ook kan doen knakken:

Soms sprak
hij of hij messen klemde met zijn tanden. Dan legde hij
zijn spieren op mijn appel, liet hij voelen dat mijn nek
ook knakken kon

maar annemarie kiest voor de overgave. zij wil opgaan in iets groters, iets goddelijks. zij kruipt door de modder omdat ze dat zelf wil en incasseert de blutsen en de builen. zij denkt, voelt en handelt zonder gêne*.

lieve bollaert handelt ook zonder gêne, maar is een dame die het emancipatie-gedachtengoed omzet in daden. geen gezwets over overgave, vrijheid, het licht enz... daarbij geeft zij ook andere kunstenaars een plek in haar atelier... waw!

 

Het moet je maar overkomen, dat je grootvader Lieven Colardyn heette. Dat deze man, een architect, in het interbellum een excentrieke kubistische villa ontwierp, een der stoutmoedigste bouwkundige kunstenaarsidealen in België.

Het moet je maar overkomen, dat je grootvader stierf enkele maanden vóór je geboorte.
 

Het moet je maar overkomen, dat je zussen voor je vijftigste verjaardag in datzelfde huis in Tiegem een feestje organiseerden, waarbij je schliderijen en beeldhouwwerken zouden worden tentoongesteld naast kunstwerken van je grootvader. Dat je daar gedichten zou voordragen en je oudste zus de gedichten van Lieven Colardyn…

Het moet je maar overkomen, dat het op die bewuste dag, 13 oktober 2013, pijpenstelen regende. Dat het stormde. Bomen en struiken zwiepten gevaarljk van links naar rechts, bladeren en takken zwabberden door de lucht, de tuin van Villa Zonnekracht* was gevaarlijk gebied...

*

Toch reisde ik stoutmoedig naar Tiegem, want het hele verhaal rond de familie van kunstenaar Hans Claus intrigeerde me en de affiche op de uitnodiging (ontworpen door Ilse Kerkove) prikkelde mijn verbeelding...

De Tiegemberg in Tiegem, waar Villa Zonnekracht werd gebouwd, is bijna de Vlaamse Ardennen, op de grens tussen Oost- en Westvlaanderen. ik slaagde erin door het grote raam toch een foto van de tuin te nemen, met een doorkijkje: een glooiende heuvel, een stormhemel die geen spatje zon toeliet, de einders mistig. Toch een mooi fotooke, vind ik.



Dit is de vreemd kubistische (?) ingangsdeur van de villa. Deze foto leende ik van de nieuwssite van Anzegem.* 



Alsook deze foto. Villa Zonnekracht is nu een permanent museum, waar schilderijen en beeldhouwwerken van Lieven Colardyn worden tentoongesteld. Eigenlijk had ik graag een foto van de villa zelf gepu, maar de enige foto die ik heb gevonden op internet is beschermd.

Een eigen foto. Beelden van Hans Claus vormden een mini-zuilengang aan het begin.

Soms was het moeilijk het onderscheid te malen tussen de kunstwerken van Hans en de kunstwerken van Lieven. Maar dit is duidelijk geen schilderij van Hans. Oeps! koestert deze mooie dame met het lange haar daadwerkelijk een doodskop?

In een apart zaaltje hingen 'politieke kunstwerken', waaronder een dubbelportret van Osama Bin Laden. Mooie baard!

Aan de muur een monumentaal wandtapijt waarop een massa donker gekleurde mensen in de rij staan, hoogstwaarschijnlijk bij een voedselbedeling. Opeengepakt als sardienen in een blikje. Een aanklacht.

Detail.

Hans Claus heeft 4 zussen. Hij is de jongste (niet van de zussen, wel van het gezin). Deze leuke zus (in zwart en rood) zong een liedje van George Brassens, Elle est à toi cette chanson...

En deze dame droeg krachtig gedichten voor van haar grootvader Lieven Colardyn.
Ik was helemaal weg van haar cognackleurige ribfluwelen pantalon!

Het koor met de mooie naam Acantus fleurde het (natte) gezelschap op met een keur aan Vlaamse, Italiaanse en Engelse liedjes. De jongeman in het midden en de jongedame aan de piano zongen samen If I needed you, een track uit de film The broken circle breakdown. Zo mooi, ik kreeg er zowaar kippenvel van.

Lieven Colardyn maakte dit beeld en droeg het op aan Vlaanderen, dat in zijn tijd nog worstelde met zijn 'profilering'. Een mooie vrouw als symbool voor Vlaanderen... Tof! Ineens moest ik denken aan het schilderij De Vrijheid leidt het volk (La Liberté guidant le peuple) van de  Franse schilder Eugène Delacroix, waarbij ook een naakte dame symbool staat voor heropstanding. Maar de Française is wel wat dynamischer....

Nog een prachtig beeld en een mooie foto, al zeg ik het zelf. Dit lijkt me dan weer Egyptisch, zo mysterieus en statig. Alhoewel Egyptische beelden in de verte staren en niet naar de hemel.

Dit is Hans Claus, de feesteling. Hans publiceerde reeds 7 dichtbundels.
Het supersterkgedicht Wolf hieronder komt uit de bundel Overwicht, opgedragen aan zijn moeder.


Wolf

Op het einde lacht een wolf je toe.
En heel het bos krijgt rillingen
omwille van het sprookje dat verstilt.

Dat het van harige monsters zou afhangen
dat de wereld moegedraaid een laatste wending neemt,
zo van ik om jou en jij om mij, wie had dat gedacht?

Och, het draait op het einde hoe dan ook om een vruchteloze
poging lief te hebben, grootmoeder zijn voor een gulzig beest
dat loert naar alles wat in ons aan liefs beweegt, het is een beeld

goed aan mij besteed. Met klasse,
in een laatste blijk van eerbied voor het leven
lach ik, wolf geworden grootmoeder zijnde, de jager in the face


Tegelijk wil ik hier ook vermelden dat Hans zich engageert voor het lot van de gevangenen. Hij is directeur van de gevangenis van Oudenaarde en wil het gevangeniswezen hervormen naar Scandinaafs model. Bewonderenswaardig!

*

Een vriendelijke meneer gaf ons achteraf een lift naar Oudenaarde. Hij bleek een operazanger te zijn. Hij vertelde ons over een operazanger die oefende in kopstand: kwestie van zijn hele lichaam te betrekken in de muziek!

Leuk verhaal.

Nog een kiekje van het prachtige Gothische stadhuis....

En met deze foto wil ik dit bericht afsluiten. In Oudenaarde helpen ze de mensen zo een gasboete te ontwijken...


* Deze villa, Tiegemberg 56,  werd ontworpen in enge samenspraak tussen bouwheer Lieven Colardyn (1894-1962) maar ook beeldhouwer en kunstschilder én de jonge architect Lucien De Munnynck. De werken duurden, in twee bouwfases, toch vijf jaar. In de villa, die nu onbewoond is, zijn veel beeldhouwwerken en schilderijen tentoongesteld van Colardyn. Een enig museum !

* http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BLPCO_20120916_001

je zou het niet zeggen: al meer dan 15 dagen herfst! in mijn tuin bloeit (nog steeds) een crèmekleurige met zachtroze-hartjes hibiscus, struiken en bomen beginnen nu maar pas te verkleuren. ondanks mistige ochtenden en avondkilte loop ik in zomerkleren rond. zwarte winterjassen en dikke pulls, bweeeeeek! moet er niet aan denken! ik wil kleur, kleur en nog eens kleur!

omdat het zo fijn nazomert, wandelen we graag in parken en tuinen. eeuwigdurend vakantiegevoel, heerlijk! en een weelde aan plantjes en bloemen om te ontdekken...



deze boom heeft toch al een kleurig randje....




maar het schattig ezeltje in de wei trekt er zich niks van aan en graast onverstoorbaar verder...



deze zachtglooiende plek is pas gemaaid...



dit lijken wel krokusjes! maar ik vrees dat dit de uiterst giftige herfsttijlloos is.

de herfsttijloos bevat op basis van drooggewicht zowel in de knol als in de bloemen en zaden 0,3-1,2 % colchicine, een sterk vergif.  

op wikipedia vind ik dit:

'Er was een tijd dat kinderspeelgoed vooral door de natuur werd aangereikt. In de zaaddozen van de herfsttijloos rammelen de zaden. Kinderen plukten deze zaaddozen wel. Het werd dan een levensgevaarlijk rammelaartje. Sommige kinderen aten de zaden en overschreden de dodelijke dosis colchicine. De dodelijke dosis wordt geschat op circa 20mg. Eén zaad bevat ongeveer 4 mg colchicine.'

toch een supermooi bloemke...



kamperfoelie wordt ook wel 'geitenblad' genoemd. dat komt overeen met het franse 'chèvre-feuille', het duitse 'geißblatt' en het italiaanse 'caprifoglio'.  de bloemen hebben vooral 's avonds een sterke zoete geur.



en dit is waarempel het bergamotkruid, het plantje wiens etherische olie aan earl grey tea zijn typische smaak geeft.



 we vonden ook chocoreiplantjes...



en de warmgele goudsbloem, een wondehelend en ontstekingsremmend kruid.



tja, het is dan toch herfst. we struikelden bijna over de stekelige bolsters van de paardekastanje!


zo. dus toch weer herbegonnen met bloggen.

dit is een vrolijk bericht, want na deze prachtzomer wil ik de hele winter opgewekt zijn.

alsof ik in het zonnetje loop, op de kade van een kleine vissershaven aan de adriatische rivièra...

Een mantra is een korte zin die steeds herhaald wordt tijdens meditaties.

De mantra is van boeddhistische herkomst en is bedoeld om de aandacht van onszelf af te wenden en op die manier los te komen van onze gedachten en zorgen.

helende gezangen, dus.

toen ik thuis kwam, beluisterde ik voor het slapengaan onderstaand liedje.

het is een liefdeslied, deels in het arabisch en deels in het hindoe.

niets is helender dan de liefde....