Eindelijk...? De lezer "zit" al een hele tijd op "zijn" honger ( alhoewel...), maar je zal het niet geloven...We hebben geen zin meer in schrijven..., want het wordt ons allemaal te veel. Als je leest dat je zelf niet meer moet slagen in je eerste jaar middelbaar om verer te gaan in je tweede jaar...wat moet je dan doen? Hoeveel pagina's moet je daar "vuil" aan maken...? We geven er ( na 19 jaar) de brui aan, maar het was wel leuk.  De  zin van Stef Bos aan zijn vader blijft: Na de dood komen we mekaar nooit tegen. Spijtig en eigenlijk verschieten we er zelf van dat we het zo lang uyithielden. Wat zong Brel alweer: " De oudjes sterven niet ... op een dag vallen ze in slaap..." Laat ons hopen 

WARM...WARMER...WARMST...LEKKER NIKS DOEN...!

Plots hoorden we op een TV-zender dat er een boek over Oostende verschenen was. We kijken behoorlijk veel TV en spijtig genoeg weten we dan geeneens waar we iets gezien of gehoord hebben. Gelukkig is ons geheugen echter nog behoorlijk bezig en als we de zender vergeten zijn, dan weten we meestal de inhoud te onthouden...en dat is dus goed. De heren Koen Peeters en Koen Broucke hebben een boek over Oostende geschreven; " Kamer in Oostende" Beide heren kwamen dan, waarschijnlijk om hun werk te promoten, behoorlijk de loftrompet over Oostende en haar bewoners  blazen. We moeten eerlijk zijn want dat ergerde ons een beetje, want we wonen al meer dan 57 jaar in Oostende en we hebben toch een eerder andere mening over de Stad aan Zee.... Peeters ( °1959) en Broucke (°1965) vinden Oostende nog steeds de Koninigin  der  Badsteden en haar inwoners joviaal, vriendlijk, toegankelijk  en nog een paar andere lovende adjectieven. Broucke is historicus en schilder en zou toch beter moeten weten.  In de 19de eeuw "maakte" Leopold II, bij de Oostendenaars steeds " de Krommen" geheten, van Oostende de Koningin der Badsteden: de Wellington renbaan, het Kursaal, de Gaanderijen, het theater, maar we dienen eraan toe te voegen dat de hele Vlaamse kust toen "in" was! Zo schreef Raymond Brulez (voor Peeters en Broucke wellicht geen onbekende) in zijn vierdelige romanreeks, "Mijn Woningen" dat toen op 28 juni 1914 ene Gavrilo Princip het noodlottige schot in Sarajevo loste bijna alle gekroonde hoven , die overigens allemaal familie van elkaar waren, want daar had Koningin Victoria voor gezorgd  , met vakantie aan de Belgische kust ...Ze maakten zich aanvankelijk weinig zorgen, maar moesten dan uiteindelijk toch terug naar huis om tegen mekaar te vechten. Na die wereldbrand bleef Oostende het goed doen, in de Belle Epoque dus, want de stad heeft er een wijk met die naam aang over- gehouden. Nog was het leed niet geleden, want toen kwam Wereldoorlog II en dat was andere koek. De meidagen 40 waren voor de stad een drama. Een vriend van ons moest ooit als opdracht in de eerste kandidatuur geschiedenis voor prof Hans Werveke opzoeken wat er in de meidagen 40 in Oostende was gebeurd en toen bleek dat meer dan 40 % van de huizen in de stad vernietigd of beschadigd was en de hele oorlog lang waren hele wijken onbewoond, want de bewoners door de Duitsers verjaagd...Toen begon de heropbouw...Na de oorlog bleek het bestuur van de stad in handen van enkele kruideniers, die vooral het eigenbelang nastreefden. Adolphe Van Glabbeke (1904-1959) bleek de enige echte staatsman te zijn en zorgde als minister voor de autoweg tot in Oostende en durfde het zelfs in 1958 tegen zijn partijadvies in de minderheidsregering van Gaston Eyskens te steuren , maar de rest. ..Lange Jan" ( Piers) deed aan afbraakpolitiek zelfs het theater moest er aan geloven, maar hij liet wel het lelijkste gebouw van de wereld optrekken: het Europacentrum. De opvolger van Jan, Goekint, zette zijn politiek van loopjongen van de bouwpromotoren voort totdat Oostende werd als de Berlijnse muur van lelijkheid...De beruchte 'ugly Belgian Houses' doen Oostende internationaal voorkomen als een cultstatus als lelijke stad. De lezers van de Standaard duidden Oostende en de kust aan als lelijkste stad in België'(1) We vragen ons af wat   beide Koenen dan zo mooi vinden in die lelijke stad?  Er was even hoop, toen Jean Vandecasteele het heft in handen nam, maar de Keizer van Oostende dacht er anders over en tot vandaag is geen mens die begrepen heeft waarom Vandelanotte plots vond dat een verkozen burgervader weg moest. Iedereen vond Jean de juiste man op de juiste plaats, maar de keizer niet dus. Dat ie de partij daardoor naar een smadelijke nederlaag   leidde deert hem niet, want bij de Saksen Coburgs staat  ie nog steeds hoog aangeschreven. Dat zegt veel over hen...In hun boek "Kamer in Oostende" bezingen ze dan ook nog de lof van de Oostedenaar. We zijn zo vrij alle lof met één gebaar van tafel te vegen. Al wat Peeters en Coucke over de Oostendernaar schrijft   is  precies het tegengestelde: hij is egoïstischs-jaloers,  steeds achterdochtig, laat nooit het achterste van de tong zien, toont weinig begrip voor de mening van de andere. We hebben voorbeelden zat om het te staven. Toen we in Oostende begonnen te werken reden  we de eerste dag met een nieuwe collega naar het werk. Hij vertelde dat ie krijgsgevangen was geweest in Duitsland.Allesbehalve leuk, maar ze hadden een goeie barak: elkeen hielp mekaar, deelde alles eerlijk, maar na een tijd  kwam een Oostendenaar in de barak en na een week lag   de    hele   barak met mekaar overhoop.We konden het moeilijk geloven, maar toen beleefden we het volgende.De zondag  na   de hoogmis gingen we zoals we deden thuis, met de kaarspelen op café. We hadden vier partijen gekaart en des maandags kwamen we terug van het werk en zagen een kaarter in de deur van zijn huis staan, we dachten een "klapke" te doen. Neen, meneer draaide zich om, zei NIETS en sloot de deur. De Oostendenaar. We zijn later in de voetballerij terecht gekomen, Interklub, Bedrijfsvoetbal...en onze mening   is NIET veranderd. Integendeel. We zullen "Kamer in Oostende" NIET kopen

(1) uit: " Rond de Noordzee" van Arnout Hauben en Lander Deweer. Uitgeverij Pelckmans, derde druk 2019 p.33

Vandaag was er weer groot nieuws: één of andere beroemde wielrenner (...) zou alsnog aan de Ronde van Frankrijk deelnemen...In België is de verkiezingsuitslag nog niet verteerd, laat staan begrepen, Trump blijft maar doordrammen, Rusland en China worden weer vrienden, in Denemarken  sluiten de socialisten de grenzen voor migranten ( hallo Politiek Correcten), maar in België was de opener van het middagjournaal : bovengenoemde tekst over die  wielrenner...Waar moet het heen? Bij onze buren zegden ze ooit eens over Vlaanderen: " Stel dat er twee racefietsen tegen een lantaarn paal staan, dan maakt Michel Wuyts daar een programma over . Wat is er met de pers gebeurd? Vroeger hadden de mensen de pijnbank, nu hebben zij de pers, zei Oscar Wilde ooit en ook de uitspraak van ene Napoleon Bonaparte snijdt geen hout meer: "Vier vijandige kranten zijn meer te vrezen dat duizend bajonetten..."     We zouden weer gaan dromen over de tijd van Kop van Eynde die in zijn Volksgazet van leer trok  tegen alle pastoors en vooral zijn artkels extra onderstreepte door heelder lijnen in kapitalen af te drukken. Toen we in Leuven studeerden behoorden we  in volle schoolstrijd bij het katholieke crapuul dat zo nodig de Paus verdedigde. De redenering hebben we nooit begrepen, maar we praatten er wel over. Een jaar later waren we dan weer de voorvechters van de westerse  vrijheid , want we liepen voorop in de betoging , " Hongarije Vrij" ,tegen Rusland. Dus Kop kon dus ook wispelturig zijn, want er wordt zelfs verteld dat ie ooit aan de Duitsers voorstelde de enige Vlaamse krant tijdens de oorlog te verzorgen. Na de weigering was ie minder mild voor de zwartzakken...Je ziet maar bij de pers is het altijd iets, maar vandaag de dag loopt het de spuitgaten uit en d'er is nog meer als je weet dat kookboeken  de top van de boekenlijsten uitmaken, dan begrijp je het wel. Een madam die tot haar twintigste met haar gat op de catwalk stond te schudden om dan vlug met een journalist te trouwen waarvan Jan Hoet zei dat ie immoreel bezig was heeft het voor het zeggen: wat en hoe we moeten eten. Als professoren zeggen dat ze gevaarlijk bezig is, dan haalt ze de schouders op en de verkoopcijfers gaan weer de hoogte in...De maatschappij wordt vandaag de dag gemanipuleerd door minus habens...Gevaarlijk, niet echt ware het niet dat ze meende de wijsheid in pacht te hebben en  nu vooral in alle mogelijk panels verschijnen om "hun wijsheid" te debuteren...Maar Jan Greshoff wist het wel " Al is het dagblad nog zo snel, de waarheid achterhaalt het wel. 

 Toen we in in de retorica "zaten" moesten we op bezoek bij de klastitularis, een man van net twee meter, die we dan ook zeer origineel " Duim" noemden,  om over onze toekomst te praten.Toen we zegden dat we journalist wilden worden zagen we de schrik op zijn gezicht verschijnen..." Journalist" stamelde hij..." Ja" antwoordden we. " Dat zal moeilijk gaan, want in Vlaanderen bestaat er geen school waar je voor journalist kan studeren ( we waren in 1955) en bovendien heb je een ziekelijke verbeelding", zei ie en wat het ene met het andere te maken heeft begrijpen we vandaag de dag nog niet. Hij kon ons dan overtuigen geschiedenis te gaan studeren, maar wel in Leuven, want ze hadden in Vlaanderen net de ziel van het kind in een bitsige schoolstrijd tegen minister Leo Collard gered.Daar werden we dan voor de eerste keer met de hypocrisie geconfronteerd , want de zonen van depolitieke kopstukken uit het procvinciestadje , waar de kostschool gevestigd was, gingen vrolijk aan de Rijksuniversiteit studeren, omdat het dichterbij, maar vooral VEEL goedkoper was ... Toen we aan de vader van de primus uit onze klas, die zoals gebruikelijk, een feestmaal aan de klasgenoten aanbood, vroeg waaom zoonlief naar Leuven ging zei ie: " Je zal dat later wel begrijpen"We hebben het nog nooit begrepen, of eigenlijk wel..." Luister naar onze woorden, maar kijk niet naar onze daden..." Dat bedoelen leiders, zowel religieuze of politieke. Je gelooft het niet, maar dat is allemaal waarop we peinsden na de verkiezingen en vooral bij het lezen van alle bedenkingen omtrent de uitslag. Vreemd, maar als steeds weten alle pennenridders waar het mis ging, maar, vragen we ons af, waarom schreven ze dan  vooral niet waar het zou misgaan. Ze  lullen vooral veel over racisme en als we het mogen geloven dan zijn wij Vlamingen racisten. Goed laten we even kijken. Francofonen zijn in België een beetje overal gaan, maar laten we het netjes houden en dus schrijven ze vertikten het zich aan te passen en de taal van de streek te leren. Waarom, laten we het weer netjes houden, omdat ze vinden dat zij  en hun taal hoger in te schatten zijn dan het Nederlands, want ze ene Mercier, kardinaal overigens (**), dat Nederlands GEEN taal was om aan wetenschap te doen. Volgens mij is dat de hoogste vorm van racisme en moeten ze ophouden met dat lullen over Vlamingen en racisme. Hoeveel jaren schoppen die echte Belgen reeds tegen onze schenen ( we houden het weer netjes, want  er zijn meerdere lichaamdelen, nietwaar...)  Daarom begrijpen we Beke, Rutten, Crombez niet waarom ze zo aan het heilige vaderland vasthouden? Het is te klein, zeer sterk argument, want ga het eens na in Europa waar het zo vlotjes verloopt...allemaal ministaatjes  en om het netjes te houden laten we Vaticaanstad buiten beschouwing. Besluit: we zouden graag van de bovengeciteerde politici de echte reden kennen, maar nooit zullen ze het achterste van de tond laten zien, want waarschijnlijk zouden ze in de Republiek Vlaanderen niets meer in de melk te brokkelen hebben.    

(*)Claude Helvétius( 1715-1771) werd als Schweitzer  geboren, maar wat velen deden hij verlatijnste de naam. Hij was een 18de eeuws Franse filosoof die aanleunde bij de Encyclopedisten. Zijn magnum opus van 1758 , " De l'Esprit"werd aan de Sorbonne in 1759 in het openbaar verbrand omdat het zo negatief handelde over kerk en staat wat toen we heel gevaarlijk was en daarom nam ie er ook afstand van...

(**) Vandaag de dag is dat geen winstpunt, nietwwaar als je  weet van Van 

Zondag waren er verkiezingen en eerlijk en tegen onze gewoonte in volgden we de raad -- en dit voor de allereerste keer -- de aanbeveling die op onze kiesbrief stond: " om lange rijen te vermijden zou U zich best tussen 14 en 15 uur  op het bureau aanmelden." Juist, we waren buiten de verplichte aanwezigen alleen in het bureau. Er was een lid van het bureau een appel aan het eten, iemand anders proefde een banaan en een juffrouw zat de nagels te lakken. Volgens een bepaalde partij zijn wij West-Vlamingen een provincie van "Doenders": Wat hier dan bewezen werd...! Nu we dit allemaal "reconstrueren" dachten we aan onze eerste stembusgang. We schreven 1 juni 1958 en dat waren nog 's tijden. De Koningskwestie was nog maar net voorbij en de schoolkwestie toch ook al opgelost. De Koningskwestie was wel leuk, want aan de voorgevel van het St.-Amandsgesticht in een buurtdorp ( in het volksmond het Zothuis genaamd...)  hing een prachtige grote foto van de verbannen koning, Leopold III, met als onderschrift: "We willen de Koning terug." Er werd wat afgelachten uiteraard en velen vroegen zich af " wanneer de koning daar wel "gezeten" had????". De schoolkweste was dan weer een ander verhaal, want we studeerden op dit moment in Leuven  en zeg nu zelf wat is er leuker dan een spelletje kat en muis met de pandoeren spelen?  Dus we gingen voor de eerste keer stemmen en vreemd genoeg we voelen vandaag de dag , na 61 jaar, nog precies hoe we ons voelden. Het zal misschien vreemd klinken  maar het is de waarheid : er stroomde als het ware een vreugde door ons lichaam, maar ook fierheid, want we hoorden er eindelijk bij, ons leven kon beginnen. Op weg naar de stembus vonden wij dat de mensen anders naar ons keken. In het stembureau zaten allemaal gekende vrolijke gezichten achter een lange tafel.De voorzitter was een gezette postman, want ie kon lezen en schrijven en was pintjes aan het uitdelen. "Neen", zeiden we en " Och ja sportmannen drinken niet", was het antwoord en hij ging verder met " de garde zal het wel soldaat maken"...Wat bewees dat ie veel over gardes wist, maar minder over sportlui...Nu was het dus allemaal anders, zelfs niet met poltlood en papier, maar digitaal...Ook de blijheid en fierheid waren er niet meer bij, maar eerder een bange gedachte: zullen we er in 2024 nog bij zijn? Nu denken we even aan moeder, die zou zeggen: als 't godblieft wel...Glimlach. We gaan niet  verklappen voor wie we stemden en ook niets zeggen over de uitslag alleen dit: we zijn in een ander tijdperk gekomen, de ouwe krokodillen hebben afgedaan. De kiezer doorziet hun leugen en beamen niet meer wat Vondel schreef ( zie titel)...Of het allemaal de fout is van de sociale media...natuurlijk niet, maar de kiezer is meer gaan nadenken en neemt het niet dat in één zin door een politicus tweemaal  gelogen wordt: " We luisteren naar de kiezer en gaan voor de democratie" en ze voegen er meteen aan toe " partijen  X en Z  kunnen niet mee regeren..." Vreemde democratie, nietwaar en dat hebben de kiezers vandaag de dag door. Gelukkig maar vandaar wellicht de ietwat bizarre uitslag. Toch nog één vraag: Hoe lag kan een land met twee  groepen met uitermate verschillende opinies nog verder blijven bestaan en waarom houden bepaalde heren (...) tegen beter weten in daar nog aan vast? Voor het postje? En dat heeft de kiezer nu ook doorzien. Joepie!

Straks zijn er weer verkiezingen in België, het land dat heet ons vaderland te zijn...Als we dit woord vaderland horen, dan denken we steevast aan René Dubois. Een vreemd figuur uit ons geboortedorp. Hij woonde met zijn moeder in een hutje ( wat ie liet ombouwen tot huis...) en werkte in de Waalse koolmijnen. Hij sprak dus keurig Frans en was bovendien communist. In de meidagen van 1940 weigerde ie naar  zijn legereenheid te trekken en de rijkswacht kwam hem halen met de woorden:  " Dubois je moet je vaderland verdedigen", maar René antwoordde: " Ik heb geen vader en mijn moeder heeft geen land!" Hij sprak de waarheid, want in het dorp werd verteld dat zijn moeder hem had gekocht aan de mosselkar en zelf had ze inderdaad geen land...De lezer zal dan wel de toenaam van René, Mossel, begrijpen. De communist is dan later rustig in een Brugs christelijk rusthuis gestorven. Zo zie je maar!!!! Maar eigenlijk stellen we nu vast dat we ook nooit zo hoog opgelopen hebben met de naam vaderland. De eerste keer dat we daarmee geconfronteerd werden was in 1947, want we "zaten" in het vijfde studiejaar Op een dag kwam de meester met het volgende verhaal, we moeten een nieuw vaderlands volkslied leren, want het oude was verkeerd. Inderdaad tot dan toe hadden we steeds gezongen. Juicht! Belgen ,Juicht in vreugdevolle akkoorden. Dat bleek een tekst te zijn van ene Victor Ceulemans, maar fout. Wat er fout aan was werd niet uitgelegd, maar we dienden wel de tekst van Frans Van Campenhout (1) te leren: O, Dierbaar België, o, heilig land der vaadren...Nu weten we nog héél goed dat we toen niet enthoesiast waren. Hoe zou dat gekomen zijn...? We pijnigen onze hersenen? Zouden we afstammen van een familie van Orangisten? We weten dat bij ons thuis veel naar Radio Hilversum werd geluisterd,  vooral voor het weerbericht, want daar gaven ze steevast de weersverwachting voor Vlissingen  en dat was dichtbij. Ook  " De dinsdag bonte avondtrein", " Negen heit de klok", "Arbeidsvitamienen" werden beluisterd. Door het steeds naar Hilversum te luisteren wouen  we op een dag niet naar school, want op het nieuws hadden we gehoord dat er een prinsesje (2)  was geboren en de kinderen vrijaf kregen...Het  kostte moeder veel overtuigingskracht om ons alsnog naar school te krijgen. Bovendien bestond die grens niet echt, want we hadden familie in Ede ( Djee in de taal van de streek), in Aardenburg en gingen daar zelfs naar de tandarts Nu stellen we vast dat we even goed de voetballers van Nederland uit die tijd ( Kraak, Terlouw, Lenstra, Wilkes) als de Belgen kunnen opsommen en bij de Belgen "zaten" er steeds een paar Walen die de selectie niet verdienden. De aanvaringen met Walen in Leuven en de botsing met Franstalige officieren in het leger zullen er wel geen goed aangedaan hebben . De lezer zal denken dat we dan voor een nationalistische partij zullen stemmen...Neen, misschien wel de PVDA...Om te eindigen we ergeren  ons weer aan de hetze omtrent Julie. Erg, heel erg, afschuwelijk, maar witte of stille marches helpen niets, maar programm's als "Temptation Island" ook  niet en is het dan niet te verwonderen dat psychopaten  toeslaan als ze zien hoe er lof wordt gestoken en de beste dekstieren heelder lovende pagina's krijgen in de kranten en bepaalde madammen geprezen worden naar het volume van de boezem...Dat ze daar 's iets aan doen...!

(1) In Oostende kwam er ooit eens een politicus op onder de naam "Marcel Velo" met als echte naam: Marcel Van Campenhout, familielid van de schrijver van de Brabançonne. Onze zoon was zelfs lijstduwer van die partij met nr 10...

(2) Prinses Marijke ( ° 1947) , jongste dochter van Koningin Juliana

Het was me wat...de kranten stonden er bol van: het had gesneeuwd in mei en dat terwijl de scholieren weer aan het staken waren. Misschien wel omdat op de laatste stakingsdag er slechts 500 waren komen opdagen. Maar goed, sneeuw in mei. We keken ook op, want we waren nog volgelingen van : " Een nieuwe lente en een nieuw geluid: Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit, -Dat ik vaak hoorde  voor een zomernacht In eeen oud stadje, langs de watergracht - " Dat soort mei, bedoelen we,  van Herman Gorter, de grote Nederlandse dichter, die later communist werd en dat werd hem nooit vergeven. Hij stierf wel in België in St.-Joost-ten-Node (15 september 1927) en er zijn er daar niet veel die Nederlandse poëten bovendien communisten kennen. Je kan het niet geloven, maar met sneeuw in mei hadden we ervaring. Echt. Het was op het einde van de jaren veertig van de vorige eeuw. We haaden een draak van een pastoor...We schreven, "we" omdat we toen misdienaar waren en dus de pastoor een beetje van "ons" was. Het was een pastoor waarvan we nu zeggen, zij zorgden er voor dat de kerken leeg  liepen. Het was een zondag diep in mei, want de mensen zegden ..." de rogge stond al in de aar..."Sylvère en ik dienden de eerste zondagsmis en ze liep naar het einde . In een moment van verstrooidheid goot Sylvère op het einde van de mis , zoals gewoonlijk,   een slokje water in de kelk en nadat de pastoor het water een beetje in de kelk had gewalst dronk ie het water op...Plotser dan plots schreeuwde de pastoor, terwijl ie rood aanliep ( en dat kon ie): " Wat nu?" , terwijl hij Sylvère een muilpeer verkocht. Vooraleer we een beetje uitleg verstrekken dienen we ook nog te schrijven dat de pastoor niet gewoon was zachthandig op te treden, want wie de roede spaart...Nu de uitleg...Op ons dorp was er maar één pastoor ( gelukkig...) . Dus moest ie twee missen celebreren op zondag, maar om tijdens de tweede mis de Heilige Hostie te kunnen nuttigen diende ie nuchter te zijn ...en dat slokje water was er te veel aan. Begrijp je wat soort individu het was...Had ie van krommen haas gebaard, nietwaar . Maar neen, hij draaide zich om, naar de gelovigen en zei:" Er zal vandaag geen tweede mis zijn...!" Verbazing en geschuifel, maar de pastoor ging verder: " We vragen de gelovigen naar de naburige parochies een mis bij te wonen of gewoon een poosje te komen bidden in onze kerk". Toen de eerste mis een kwartier gedaan was begon het te sneeuwen, we herinneren ons niet ooit zo'n sneeuwvlaag te hebben meegemaakt  er was zelf veel schade, want we schreven het al, de rogge stond al in de aar, was dus van hoogte en de vele sneeuw drukte het koren plat en vond de kracht niet meer om zich te rechten en het oogsten ging moeilijk...Sneeuw in mei, het kan, zelfs voor de opwarming van de aard en met een pastoor die de pedalen verloor. Lter in de dorpscafés werden we er nog over aangesproken  dat we hen een mooiste zondag van hun leven hadden bezorgd, want als de wijn is in de man, de wijsheid is in de kan...of gaan ze overdrijven. Na de middag was de sneeuw reeds verdwenen en mochten we nog naar de vespers. Ze hebben ons wat aangedaan, nietwaar! 

Naar het schijnt, het stond in de krant, zou president Trump al meer dan 10.000  keer gelogen hebben...en dit in een periode van 2 jaar ofwel de tijd dat ie reeds president was. Geef toe, niet slecht. Eén van zijn leugens was dat ie zei dat ie  Duitser is...Trump is echter in USA geboren ,dus, maar het is maar een klein leugentje , want zijn grootvader werd dan wel in Duitsland geboren. Als we eventjes nadenken dat was de opa van Trump een generatiegenoot van Dolf. Misschien kan dat iemand meedelen aan de heer Trump, dan kan ie dat kleine leugentje bijwerken...Het is wel verontrustend , niet alleen dat ie Duitser is, maar dat één van de machtigste mensen van de wereld zo durft te liegen. Bovendien staat er aan de andere kant ene Poetin en die kan er ook wat van, want ooit was ie medewerker van de dienst in de USSR die de leugens in de kranten voor waarheid moest doen doorgaan. Foto's waarop dissidenten op stonden  moesten weggezuiverd worden. Huiveringwekkend! Tijdens Wereldoorlog II waren ze alcoholicus, polio-patiënt en paranoicus en wellicht logen ze ook wel. We kunnen dat allemaal erg vinden, maar hoe zit het vandaag de dag met de waarheid...Trump liegt en hij is er  nog fier op ook, Poetin vindt liegen  bovendien ook normaal..., maar wij? Straks nadert 26 mei, je weet wel, de verkiezingen...Zijn we klaar voor de leugens te aanvaarden? Wellicht wel, want de grootste leugenaars zullen de verkiezingen winnen? Stel ( een oud gebruik) dat we alle kopstukken: Beke , Rutten, De Wever , Almaci, Crombez, Di Rupo, Michel in een zak stoppen, wie zou je er als niet leugenaar willen uithalen? Misschien die Vlaams-Waalse jongen, Raoul Hedebouw  uit Rudervoorde...?  Eigenlijk worden we dag in dag uit met leugens geconfronteerd ...beter zouden we schrijven halve waarheden. Wat bedoelen we? De media vertellen nooit de volledige waarheid, dus denken ze dat ze niet liegen. Neem de spijtge gebeurtenissen met Mawda...Ze deelden niets mee over de fouten die de chauffeur maakte, over de inzittenden van het busje die de chauffeur niet aanduidden zodat ie nu pas "gevonden" werd. De schietende agent kreeg alle schuld...Bij de moord op Daniël...Nooit vroegen de media zich af: Waarom vluchtte moeder uit Libanon, gaat het daar zo slecht? Hoe zit het met de verhouding tussen de families van de moeder en de vader, sjiieten en soennieten? De moeder mocht al de schuld op België steken, maar dat ze illegaal bezig was, vergeet ze en dat kinderen van 9 des avonds om 22 uur niet meer buiten fietsen   ook...We worden dus steeds voorgelogen, want de media willen steeds politiek correct zijn...Inderdaad, een  oude Turkse spreuk waarschuwt: Wie de waarheid spreekt, moet één voet in de stijgbeugel  hebben. 

(*)  Schrappen want niet past...

Na het lezen van het schitterend werk van Bart Van Loo "De Bourgondiërs, zijn we nu het oeuvre van Edward de  Maesschalck " De Graven van Vlaanderen 861-1384" aan het doorworstelen. Eigenlijk lazen we ze in verkeerde volgorde  want Van Loo begint waar de Maesschalck ophoudt. Hoe langer hoe meer zijn we er nog steeds meer van overtuigt dat de historici lange tijd het belang van Vlaanderen probeerden te minimaliseren. Als je kijkt hoe de Europese machthebbers reageerden na de dood van Karel de Goede ( Brugge 2 maart 1127) om alsnog "hun" kandidaat op de Vlaamse troon te krijgen, dan voel je het belang van Vlaanderen...het werd Diederik van de Elzas, voor de Franse koning en de Duitse keizer liever een notoire onbekende  dan een kandidaat van de andere...Veel later is ene Leopold aan "zijn" kolonie geraakt omdat toen dezelfde gedachte heerste tussen de sterke machten...Gelukkig voorVlaanderen, want de twee Elzassers, vader Diederik en zoon Filips, gaven Vlaanderen een zeer degelijke bestuursstructuur en maakten het klaar voor een stevige bloeiperiode. Het waren vreemd genoeg twee vrouwen die in de 13de eeuw voor de ongekende bloei van Vlaanderen zorgden. De dochters van Boudewijn IX van Constantinopel ( regeerde van 1194 tot 1206) zorgden niet alleen voor de rust in hun graafschap, maar ook voor een ongekende bloei . Steden werden opgericht, kloosters gesticht, de handel floreerde, maar ook de kunst, denkt maar aan " Van de Vos Reinaerde"...Johanna van Constantinopel was aan de macht van 1205 tot 1244 en haar jongere zus Margaretha van Constantinopel van 1244  tot 1278. Vooral de laatste deed vele kroniekschrijvers uit die tijd dagdromen en ze vergeleken haar zelfs  met  Helena van Troje...Dat deed ons nadenken, want wat stellen we vast: als mannen aan het roer stonden werd er meer gevochten dan wat anders  en na de twee dames was Dampierre aan de macht en was het weer van dat...! Het was wachten tot Maria Theresia  aan de macht kwam : 1740-1780...weer een periode van rust en bloei. Ze liet om haar land te ontsluiten door Ferraris kaarten van de wegen maken en die waren zo goed dat ene Napoleon ze gebruikte om zijn troepen te laten marcheren. Die wegen  waren zo goed en steeds kaarsrecht. In een deel van Maldegem, Groot Burkel,is er nog zo'n stuk kaarsrechte weg te bewonderen. Zelfs tot in de jaren vijftig was de weg afgesloten en moest er tot betaald worden om er temogen  passeren...Ook Catharina II, de Grote, tsarina van 1762 - 1796 in Rusland was indrukwekkend. Ze dweepte met Machiavelli en de aanhangers van de Verlichting, Voltaire en Montesquieu...en leidde haar land naar een bloeiperiode...De manier waarop is dan wel weer een ander verhaal...Maar het deed me toch een beetje dagdromen...moeten de vrouwen dan toch aan de macht...?