Sneeuw in mei...

Het was me wat...de kranten stonden er bol van: het had gesneeuwd in mei en dat terwijl de scholieren weer aan het staken waren. Misschien wel omdat op de laatste stakingsdag er slechts 500 waren komen opdagen. Maar goed, sneeuw in mei. We keken ook op, want we waren nog volgelingen van : " Een nieuwe lente en een nieuw geluid: Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit, -Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht In eeen oud stadje, langs de watergracht - " Dat soort mei, bedoelen we, van Herman Gorter, de grote Nederlandse dichter, die later communist werd en dat werd hem nooit vergeven. Hij stierf wel in België in St.-Joost-ten-Node (15 september 1927) en er zijn er daar niet veel die Nederlandse poëten bovendien communisten kennen. Je kan het niet geloven, maar met sneeuw in mei hadden we ervaring. Echt. Het was op het einde van de jaren veertig van de vorige eeuw. We haaden een draak van een pastoor...We schreven, "we" omdat we toen misdienaar waren en dus de pastoor een beetje van "ons" was. Het was een pastoor waarvan we nu zeggen, zij zorgden er voor dat de kerken leeg liepen. Het was een zondag diep in mei, want de mensen zegden ..." de rogge stond al in de aar..."Sylvère en ik dienden de eerste zondagsmis en ze liep naar het einde . In een moment van verstrooidheid goot Sylvère op het einde van de mis , zoals gewoonlijk, een slokje water in de kelk en nadat de pastoor het water een beetje in de kelk had gewalst dronk ie het water op...Plotser dan plots schreeuwde de pastoor, terwijl ie rood aanliep ( en dat kon ie): " Wat nu?" , terwijl hij Sylvère een muilpeer verkocht. Vooraleer we een beetje uitleg verstrekken dienen we ook nog te schrijven dat de pastoor niet gewoon was zachthandig op te treden, want wie de roede spaart...Nu de uitleg...Op ons dorp was er maar één pastoor ( gelukkig...) . Dus moest ie twee missen celebreren op zondag, maar om tijdens de tweede mis de Heilige Hostie te kunnen nuttigen diende ie nuchter te zijn ...en dat slokje water was er te veel aan. Begrijp je wat soort individu het was...Had ie van krommen haas gebaard, nietwaar . Maar neen, hij draaide zich om, naar de gelovigen en zei:" Er zal vandaag geen tweede mis zijn...!" Verbazing en geschuifel, maar de pastoor ging verder: " We vragen de gelovigen naar de naburige parochies een mis bij te wonen of gewoon een poosje te komen bidden in onze kerk". Toen de eerste mis een kwartier gedaan was begon het te sneeuwen, we herinneren ons niet ooit zo'n sneeuwvlaag te hebben meegemaakt er was zelf veel schade, want we schreven het al, de rogge stond al in de aar, was dus van hoogte en de vele sneeuw drukte het koren plat en vond de kracht niet meer om zich te rechten en het oogsten ging moeilijk...Sneeuw in mei, het kan, zelfs voor de opwarming van de aard en met een pastoor die de pedalen verloor. Lter in de dorpscafés werden we er nog over aangesproken dat we hen een mooiste zondag van hun leven hadden bezorgd, want als de wijn is in de man, de wijsheid is in de kan...of gaan ze overdrijven. Na de middag was de sneeuw reeds verdwenen en mochten we nog naar de vespers. Ze hebben ons wat aangedaan, nietwaar!









