De eerste Sneeuw van het Jaar (Hubert Lampo)
Toen we vanmorgen de gordijnen opentrokken dachten we aan roman van Hubert Lampo uit 19!5 : " De eerste Sneeuw van het Jaar" We schrijven één van de laatse romans, want hij was al 64 en 20 jaar later stierf de bewonderaar van het magisch realisme. Hubert beschrijft in de roman hoe een belangrijke gebeurtenis in het leven van het hoofdpersonage, Hans Verstraten, samenvalt met de eerste sneeuw van het jaar.... Het is al lang zo dat de mensen vaak verwijzen naar een natuurfenomeen om een gebeurtenis in te kleden...Het was in die strenge winter van 63...toen de zee bervroren was. Vader zei vaak, "'t Zal vriezen vannacht, want het is nieuwe maan". Als ie juist geraden had, was ie fier, als ie er naast zat zweeg ie wijselijk.De Indianen, een heerlijk volk, deelden hun jaar in naar wat er gebeurde in de natuur: de tijd dat de ganzen gaan leggen, de tijd dat de prairie in bloei staat, de tijd dat de bladeren vallen. Mooi en wat meer is, al leven we in de 21ste eeuw, we hadden nooit gedacht dat we er zouden raken, toch laten we ons nog steeds door de natuur een beetje leiden. Het eerste wat we elke morgen doen is de krant uit de brievenbus halen en op de laatste pagina bij het weerbericht kijken wat er vroeger gebeurd was: zoals vandaag: op 22 januari was het in 1942 minimum - 17,9° en in 1943 maximum + 13,7 °. Dat we een vreemd klimaat met gekke sprongen hadden, was toen ook al duidelijk. In 1942 waren we zes jaar en we herinneren ons nog die winter. Koud en veel sneeuw...Op de klompen naar school en wie een wit voetje wou bracht sprokkelhout mee, want brandstof was zeldzaam en vooral duur en schlamm (1) ook niet alles. We herinneren ons dat we tijdens de kerstvakantie met vader, de inwonende meester en broer een sneeuwman rolden, meer dan twee meters hoog , hij werd mooi aangekleed..en stond er in februari nog. Vaak reden de mensen op de schaatsen naar naburige dorpen of naar het gemeentehuis, want de wegen waren allesbehalve ijsvrij...Het was een heerlijke kindertijd...en het was nochtans oorlog. Hoe alles toch zo relatief kan zijn, maar we trokken ons op aan kleine dingen, moeder bakte pannenkoeken, des zondagsmiddags, terwijl de mannen kaarten bakte ze spekken met vliersiroop. De stroop werd in lange slierten gerold op de watersteen en dan met de schaar in stukken geknipt.Hoe zou je zo'n winter kunnen vergeten...?Dat het in 1943 warm was, dat zijn we vergeten, maar we deden op Witte Donderdag ( 22 april) van dat jaar wel onze eerste communie. We schrijven het niet graag, maar wat ze er toen ook over zegden, dat het één van de mooie dagen van ons leven zou zijn, dat vonden we niet. Het was een gewone donderdag met zelfs school , dus. Of toch een beetje anders, want na de mis zaten we alleen met een bevriende boerin, tevens nicht van vader, in de beste plaats ( het woord zegt het zelf, een plaats waarin we nooit kwamen) koekenboterhammen , door vader gebakken, te eten. Dat was het dan...Zo zie jaar maar dat we wel met de natuur verbonden zijn. We moesten daarvoor niet spijbelen, want we horen hoe langer hoe meer van ouders dat al die spijbelaars , soms minder natuur-enthoesiast zijn als de vliegvakantie zou geschrapt worden, als de festivalbezoeken zouden wegvallen en het voedsel weer meer inheems zou worden: appelen, pruimen, kersen, persen, wortelen, kool, in plaats van alle exoten...Of met andere woorden: het klimaat is slechts interessant om niet naar school te moeten...Waar hebben we dat nog gehoord!
(1) Schlamm ( Duits voor slijk) was een residu van steenkool. De bezetter noemde het Schlamm, de bevolking ook
