Is de BBC wel zo goed...?

De Unesco laat weer van zich spreken...Of we het moeten ernstig nemen , weten we niet. Laten we beginnen met te zeggen wat de Unesco eigenlijk is, want we vermoeden dat velen het niet precies weten. Het is een afdeling, zullen we maar schrijven , van de UNo die zich onledig houdt met vredesopbouw, armoedebestrijding, duurzame ontwikkelingen en onderwijs. De vele slimmen onder ons  hadden uiteraard het letterwoord dat Unesco is, al lang ontleed: United Nations Educational Scientific (and) Cultural Organization...Momenteel staat ene Bulgaarse mevrouw , Irina Bokava, sedert 2009 aan het hoofd van de zaak en we moeten eerlijk zijn, we hadden nog nooit van Irina gehoord. Ze zal wel de juiste madame op de juiste plaats zijn, want ze studeerde zowel in Rusland als USA...en dat scheelt, nietwaar.Sedert 1946, het begin, heeft  er nog nooit een  Belg, laat staan en Vlaming aan het hoofd gestaan. Vogels van verscheidene pluimage en zelfs al eens een Fransman, verder : een Brit, een Mexicaan, 2 Yanks, een Senegalees, een Spanjaard , een Japanner en nu een Bulgaarse. Hé...en waar bleven de Russen? We zijn er zeker van dat deze organisatie puik werk zou kunnen leveren, maar de laatste twee feiten die we ons herinneren doen ons toch de wenkbrauwen fronsen...Was het niet iemand van de Unesco die de figuur van Zwarte Piet in vraag stelde? Een van de pot gerukte zaak, want in de landen waar de Sint en zijn Piet populair waren/ zijn,  stond er nooit iemand stil dat het een racistisch gebeuren was, maar natuurlijk zijn er dan onbenullen, die ook eens in het nieuws willen komen en er plots een item van maken... en geen kindje dat er van wakker ligt maar de onbenullen wel . Alles is een beetje gekalmeerd, want de Sint zit weer in Madrid in de 5-decemberstraat ( ...geleend van Godfried Bomans...) , maar daar is de Unesco weer: het West-Vlaams is met uitsterven bedreigd... Zou Madame Irina ooit West-Vlaams horen spreken hebben, laat staan begrijpen? Nu het West-Vlaams hoe langer hoe meer populair  geworden is ( "Eigen Kweek", " Bevergem")  af komen dat het gaat verdwijnen  getuigt van onkunde, niet minder. We hebben een heel leven (...) gevochten om jonge mensen te doen inzien dat een Algemene Taal  belangrijk is...helaas en door de komst van de commerciële TV's  is het dialect spreken tot kunst verheven. Of zou Unesco toch gelijk hebben en gaan we bij onafzienbare tijd met zijn allen Antwerps gaan praten...dat is dan weer geen dialect, want Sinjoren  denken dat ze AN spreken ( Wai bieden voor het eten, ook als we vies eten) (1). Het wordt tijd dat de Unesco zich herpakt...

(1) Vertaling : " Wij bidden voor het eten ook als we vis eten...

In de Zevende dag van zondag jl. gingen ze weer heftig te keer...en als van der Steen ( zie titel) gelijk heeft, dan hadden wij alle moeite om ze (...) te geloven.Ene Alain Top en Koenraad Degroote zouden het eens gaan zeggen . Minister Jan Jambon vindt dat wie een ongeval veroorzaakt  voor de kosten dient op te draaien. Een beetje zoals bij het vervuilen, de vervuiler betaalt. Gezien Jambon van de N-VA is moest een SPa'er in de aanval gaan en wie kwam er: Alain Top. Wat zeg je: " Nooit van gehoord," , wij ook niet dus we staat quitte. We zijn even gaan kijken en Alain is burgemeester van Harelbeke en parlementair , want socialist en dus nooit genoeg, vandaar de cumul. Spijtig voor Alain, maar we lazen vandaag in de krant dat de SPa-burgervaders gezakt zijn en dat ze slechts dankzij Daniël Termond nog enigszins de boel konden redden. Alain spande zich wel in om de sjerp te omgorden, want hij sloot met allerlei partijtjes ( ook N-VA) een coalitie om de Tsjeven buitenspel te zetten . Koen, N-VA'er, is advocaat en woont in Wakken...Hij zette ooit een misstap want hij voerde het woord op een huldiging van Joris Van Severen, de notoire Verdinaso-leider, die in 1940 door zatte Franse militairen in Abbeville vermoord.We hoorden Wakken en we kunnen het niet laten, want een goeie vriend van ons werd in Wakken  in 1935 geboren... We zaten samen op kostschool en als we nu schrijven dat we de kostschool nog niet verteerd hebben, dan mogen we van Georges Van Vrekhem hetzelfde schrijven al is hij sedert 2012 gestorven en eigenlijk uit het lijden verlost..(1) Nu terug naar het debat en de lezer kent nu ook een beetje de "strijders"  en dat is toch leuk meegenomen. Alain opende het vuur en alweer op dezelfde vervelende toon: "N-VA klopt weer het geld uit de zakken van de minstbedeelden, want wie gaat er nu de weg op met de bedoeling  een ongeval te veroorzaken, waarom moet men dan opdraaien voor de kosten, want de gewone  man zal dat het hardst voelen..." Alain grijnsde, maar Koen was niet voor één   gat te vangen..." Ja, maar, ene Renaat Landuyt (SPa) heeft in een vorige legislatuur beslist dat de veroorzaker van een ongeval de sleepkosten moet betalen , ook de gewone man en nu komen daar nog de signalisatie kosten bij" Alain probeerde te winnen door steeds de tegenstrever te onderbreken, maar antwoordde nooit op de vraag: Mag de socialist de gewone man doen betalen ...en de anderen niet ? We vrezen dat Alain  samen met alle socialisten nog steeds niet door hebben dat het tijd wordt om te gaan werken en presteren zodat de goegemeente ziet dat ze het goed menen, maar niet steeds weer opnieuw alles wat de anderen, vooral de N-VA probeert door te drukken  belachelijk te maken en dan nog met zwakke argumenten ...de arme man verdedigen klinkt cynisch uit de mond van een cumulard... We hebben niet verder gekeken, want we waren  zoals steeds op zoek naar de waarheid..., want als je de waarheid vertelt, hoef je niet te onthouden, zei Mark Twain...vandaar dat politici zoveel medewerkers hebben wellicht...Om te sluiten: vreems dat partieen die samen een gemeente ebsturen , dan de zondagmorgen bekvechten in de Zevende Dag...ook goed voor de (on)waarheid

(1) Georges was een begenadigd schrijver. Hij won in 1968 de Visser Neerlandia-prijs met zijn toneelstuk: " Dood van 2 dames". Hij was lang artistiek adviseur van het NT Gent, maar kwam onder de invloed van de mythische figuur Mira Alfassa en ging er in de experimentele stad Auroville  (India)  wonen...als je meer wil weten googlet zijn naam 's. Hij was een zeer goeie vriend...!

Eigenlijk zouden alle politici een mooi ingekaderd beeld van de spreuk, de titel van onz-s stukje, in hun werkkamer moeten ophangen...Zoals gewone mensen spreuken van de Bond zonder Naam ophangen om tot een beter leven te komen...wellicht zouden de heren dan wel tot beter bestuur komen. Alhoewel...Vandaag de dag is er weer heelwat te doen. De minister van financiën  had nog maar even de naam Arco laten vallen of de hele christelijke zuil ging alweer op de achterste poten staan., want er dreigde gevaar. Nochtans zou dat goed zijn, want één van de kopstukken van die christelijk zuil, Marc Leemans , kan nogal te keer gaan als ie van leer trekt dat de regering het steeds bij de minst bedeelden zoekt. Zelf mag Marc niet klagen, want hij toucheert een aardig loon met gratis wagen als nationaal secretaris van het ACW ( nu  de beweging.net), maar Marc cumuleert ook ( bij Greg en de Nationale Arbeidsraad). Wellicht gratis of niet? We zijn zo vrij te vragen waarom we naar Marcs woorden dienen te luisteren als ie over de zwakken spreek tegenover de regering, maar niet naar zijn daden dienen te kijken als hij de Arcogedupeerden  moet helpen. Hoe zou dat dan alweer komen...?Nu iets helemaal anders...of toch niet. Ene Mevrouw Beata Szydio kwam in het Europees  parlement de beperking van de persvrijheid in Polen verklaren en/of verdedigen...Onze grote tafelspringer, Guy Verhofstadt , stond alweer op de achterste poten en was niet te houden, want de persvrijheid is heilig. Nu lazen we ooit het boek van Derk Jan Eppink, " De Avonturen van een Nederbelg" en daar leerden we dat "onze " ( alhoewel...) Guy een heel vreemd idee heeft over persvrijheid. Naar het schijnt weet de Ierse journalist Jamie Smyth daar ook over mee te spreken. Luc             van der Kelen, hoofdredacteur van "Het laatste Nieuws" ( toch een beetje liberaal)  heeft hard moeten echten, want de heren Verhofstadt en De Gucht haalden alles uit de kan ( verdachtmaking, dreiging,) om Luc tot zwijgen te brengen. Het is niet gelukt, maar er is toch een notoir iemand die schreef na deze gebeurtenissen  : " Als de heren Verhofstadt en De Gucht nu nog praten over democratie en persvrijheid dan krijg je een heel, heel vieze smaak in de mond..." Was Guy gisteren in het Europees parlement, toen ie de Polen de levieten las, de spreuk omtrent woorden en daden alweer vergeten...? Om te eindigen: John Crombez had tot gisteren al 34 eindejaarsreceptie "gedaan"... Vraag aan John, waar haalt ie nog de tijd voor het ernstige werk...Zoals die mensen die hoopten dat hij iets zou doen aan een slepende erfeniskwestier , zoals beloofd. Na maanden niets meer over gehoord ...toch alweer iets van woorden en daden...Hop naar de volgende receptie en is dat besturen en/of oppostie voeren? 

We stelden vast dat het niet alleen politici zijn die onzin vertellen, maar ook sommige brave burgers durven het wel eens, maar politici zijn wel de besten, dus zijn ze toch ergens goed in...Al dient gezegd dat sommige omhoog gevallen burgers ook aardig hun best doen...Vele politici van de oppositie trekken steeds van leer tegen de regering en verwijten die dat ze het geld gaan zoeken bij degenen die er geen hebben...Ze vergeten steeds te zeggen dat ze zelf voor de crisis ofte schuldberg hebben gezorgd, maar zoals een lid van de oppositie zei: " Dat is nu precies politiek..." Bedoelde ie : putten maken en de andere ze laten opvulen? Terloops begin januari inden we ons pensioen van december ( een uitvinding van de grote staatdman Guy "Keunetand" verhofstadt - géén hoofdletter uit minachting - ) en wat stelden we vast: het was gestegen met ca 30 euro...Als de regering op die manier bij ons geld komt halen...doe maar of m.a.w. waarover lult de oppositie?  We gaan verder...De zoon van de hulptrainer van de Rode Duivels zit in de bak...Eind november heeft ie met nog dertig andere helden ( ze noemen zich wel Clubsupporter)  op de Eiermarkt in Brugge 5 Italianen in mekaar geslagen . Komt de hulptrainer aan het woord: " Wat is dat voor een onzin, het was toch maar een vechtpartij ( met 5 tegen 30) het had toch niets met terrorisme te maken. Hij heeft zijn leven nu in handen, vroeger heeft ie drugs gedeald en ooit eens iemands  oogkas kapot geslagen, maar is dat nu een reden om hem manu militari  thuis op te pakken en zijn zwangere vriendin opzij te duwen..." We willen niet antwoorden, alleen zeggen waarom bleef ie die wonderennacht niet bij zijn zwangere vriendin...? Na de politici, de omhoog gevallen burger ...komt de gewone man...In de streek van Luik zaten ze uren, om niet te schrijven dagen zonder stroom. Het doet toch iets met een mens want wat zei een Luikenaar?: " Nu we zonder stroom zitten, konden we het toilet niet meer doorspoelen"...Wie zegt er nu dat Walen geen comfort hebben...? Ten slotte een Luikse Vlaming aan het woord: " Zo'n panne zou in de 29ste eeuw toch niet meer mogen gebeuren, nietwaar". Natuurlijk niet, maar dat een Vlaming denkt dat de Walen een voorsprong hebben van 8 eeuwen  is toch erg...Zal de  N-VA het  ooit nog goed krijgen, maar ja, Babyface De Croo zal het wel in orde brengen. Hij verweet de minister van landsverdediging dat het onnozel was raketten te kopen. Babyface heeft gelijk, wapens kopen vinden we steeds absurd...Maar dat een politicus het woord onnozel gebruikt, kan niet, want ooit kocht ene minister van Landsverdiging, Vreven ( notoir liberaal)  voor miljoenen obussen voor het Belgisch leger. Spijtig voor Vreven, maar het ABL had geen kanonnen noch tanks om de granaten af te vuren...Hoe zou De Croo jr. zo'n aankoop noemen? Terloops bij de aankoop werd dan nog gefoefeld en Vreven moest aftreden , maar daar bestaan dan wel weer woorden voor:  "...dat is politiek zeker..."  

P.S.Toppunt van cynisme? De reclamespot van Rabobank... Spaarboekjes brengen NIETS meer op, maar Rabobank zal wel voor onze spaarcenten zorgen...

Vooral tijdens het weekend dachten we vaak aan die "goeie " ouwe  Louis Quatorze, vooral toen we onze oh zo slimme politici bezig zagen en hoorden...Bovendien Louis is weer actueel dankzij de Frans-Canadese TV-reeks: "Versailles" Terloops, de tijden zijn wel veranderd, want in die Franse reeks spreken ze ENGELS. Dat  volgens Louis degenen die besturen, vooruit moeten kijken wisten we reeds, maar in de reeks leren we ook dat Louis toch niet zo'n "brave" kerel was. We weten het wel, brave is geen gave, want de boeren slaan een brave hond dood, maar toch... Dat onze politici niet steeds vooruit kijken hebben we nog maar eens geleerd...De beslissing om alle kinderen zo maar samen in een klas te deponeren moest slecht aflopen...Vandaag spuit  een juf die les geeft in het vijfde studiejaar  haar kritiek over het nieuwe systeem . Ze heeft dertig leerlingen in de klas, waarvan negentien een beperking hebben...Ga er maar tegenaan. Haar kreet: " Ik kan de leerlingen niet geven waar ze recht op hebben....!!!!" Ze heeft er het beste van gemaakt. Ze legt iets uit en daarna doet ze een schriftelijke test en volgens de resultaten deelt ze de klas in drie groepen: één: de groep die het begrepen heeft, twee: de groep die er nog niet mee weg is en extra aandacht nodig heeft en drie: de groep die het wellicht nooit zal begrijpen. Groep-1 krijgt aanvullende taken, groep-2 krijgt extra uitleg en groep-3 mag zich nuttig bezig houden ( bv tekenen...wat ze willen)...Wat stelt de juf vast dat er in de klas een soort wrevel ontstaan is, de slimmen tegen de dommen... en kinderen kunnen hard zijn voor mekaar. We herinneren ons nog uit onze prille jeugd. Vlak voor de kerstvakantie schreven we in het eerste studiejaar nieuwjaarsbrieven. De juf vooraan met de aanwijsstok woord per woord aanduidend, maar het liep zo traag, want steevast waren  er leerlingen die een fout schreven en de juf moest het komen corrigeren...en wij wilden verder...Dus we schreven verder, maar dat vond de juf dan weer niet goed...Het is toch nog allemaal goed gekomen, maar we willen slechts zeggen dat je weinig :" prévoir" hebt als je niet inziet dat kinderen volgens kwaliteiten  samen in de klas  horen. We zouden graag de dame die ooit een paar maanden geleden met verve in "de zevende Dag" dit project kwamen verdedigen  na het lezen van het artikel in de krant aan het woord horen...Ze zegde: " Ik het een onderwijsopleiding, wel nooit les gegeven, dus weet ik waarover ik spreek"...Je had moeten zwijgen madame, want je hebt inderdaad een beetje theorie over lesgeven gekregen, maar de praktijk is helemaal anders...Wij vermoeden dat je een kind hebt die naar BO moest, maar je wou het steevast in AO  krijgen..., want niets is te goed voor je kind. Al had je een onderwijsopleiding toch dwaalde je en dat had je moeten weten.Minsiter Crevits had gezegd dat er één "apart" kind in een klas zou komen, hier waren het er negentien...Hallo , mevrouw Crevits, werk aan de winkel, maar had je een beetje vooruit gekeken als Louis, dan was er geen vuiltje aan de lucht...Nog één vraag: wat gaat er van die derig leerlingen uit het vijfde studiejaar...worden? We vrezen, wellicht zal madame met de onderwijsopleiding het  redden...! 

We  hebben januari steeds een onaangename maand gevonden...Eigenlijk is ie er maar later bijgekomen, want aanvankelijk hadden de Romeinen maar tien maanden en het nieuwe jaar begon steeds met de maand maart...Het zou de tweede Romeinse Koning Numa Pomilius (716-673)( 1) geweest zijn die twee maanden aan de kalender toevoegde, maar het was wel wachten tot in 456 om januari als eerste en februari als tweede man  te kennen. Om het "makkelijk" te maken  veranderden de Romeinen de namen van de maaden niet en bleven ze spreken over de zevende  maand als september ( septem: zeven) en zo voort octo: acht, novem: negen en decem :tien... Januari zou afgeleid zijn van Janus   de bewaker van poorten en toegangen  en februari  komt dan weer van februa: het boete doen...Een zuivering als het ware na de donkere winter. Eigenlijk is januari de  officiële naam in de volksmond gebruikten ze andere namen: louwmaand, ijsmaand, wolfsmaan of harde maand.  Meest gebruikt was louwmaand...Louw komt van het middelnederlandse werkwoord louwen of te looien...De huiden van de gevelde dieren in de herfst waren in januri klaar om verder tot leer te worden bewerkt...Vandaag de dag is het echter vorstmaand geworden ...We weten niet welke geleerde het nodig vond om het mooie,oude woord te vervangen...Nu de aarde opwarmt  mag ie strakkies alweer een ander woord gaan zoeken...Al het voorgaande is uiteraard niet de reden waarom we de eerste maand minder leuk vonden om eens niets erger te schrijven...We vonden het steeds niet prettig als de feestdagen voorbij waren...Na kerst lukte het soms nog wel, want ouwejaar kwam er aan, maar na nieuwjaar was het hek van de dam...We werden overvallen met een soort "spleen" dat het niet mooi   meer was. Het werd alleen maar erger toen we op kostschool waren. Met Drie Koningen was het weer zo ver. Met een koffer vol vers ondergoed en een beetje snoep trokken we op weg. De dagen gingen met moeite open, het was bitter koud  en niets om de eenzaamheid en ongezelligheid te breken. Steevast werd in diezelfde januarimaand  een vier daagse retraite gehouden...en dat was helemaal niet leuk...Viermaal per dag zat vanop  de katheder in de studiezaal  een rood aanlopende Jezuiët  ons de levieten te lezen. We deden blijkbaar niets goeds en wij daarentegen vonden dat we niets verkeerds deden. Voeg daarbij dat we nog geregeld de kapel in moesten voor een gedialogeerde mis ( wat is me dat..) (2) en als er nog tijd over was, dan moest  er "geestelijk" gelezen worden.  Meestal biografieën  over heiligen: Pater Damiaan, pater Lievens, pater Verbiest, pater Desmedt...We lazen ooit het boek " De engel der Slaven". Een braaf meisken, dochter van een rijke vader, die zijn zwate slaven onheus behandelde, kwam de ongelukkigen ter hulp...etc...Het boek was zo krammikkig dat de kaft los liet en die losse kaft gebruikten we dan om de romans die we dan lazen veilig te maken. We lazen  dan Graham Greene, Elsschot, Walschap, Streuvels, Buysse...Toch bleef die lange maand januari duren...Met lichtmis kwam er klaarte in het leven en geen mens die zal geloven dat zo'n kerkelijk feest een invloed op ons had...en toch is het waar...Straks kwam de lente...en Gorter had gelijk: " Een nieuwe lente,een nieuw geluid..." Om te eindigen, de maand januari laat tot vandaag de dag nog een vies spoor in ons gemoed na...

(1) Hoewel we in de 5de latijnse "De Viris illustribus " van Cornelius Nepos ( geschiedschrijver uit de eerste eeuw en tijdgenoot van Caius Julii Caesar en Marcus Aurelius Cicero)  lazen weten we weinig over  Numa Pompilius

(2) Bij een gedialogeerde mis zegden alle aanwezigen alle gebeden luidop samen met de celebrant...Ze dialogeerden als het ware...

 Vandaag de dag dachten we vaak aan Herr Kammer...Wie  mag die Herr Kammer dan wel zijn? Via vrienden van de Bouworde hadden we zijn zoon Joseph leren kennen en zo kwam het dat vader en zoon in het gezegende jaar 1958 een week vakantie bij ons thuis kwamen doorbrengen...Terloops  de foto op onze Blog tijdens de rustpauze in de blokperiode nam Joseph Kammer...Kammer senior kon aardig vertellen en vooral de oorlog kwam aan bod: de jaren in Rusland, op tijd terug in het Westen om door de Amerikanen gepakt te worden  en zijn gruwelijke afkeer voor de oorlog en zijn mening: " "Religion Soldaten sind sehr gefärlich"..." Het is vooral deze uitspraak die ons vandaag  nog steeds bezig houdt en ons vooral vragen doet stellen...W e vragen ons af waarom de naam van God steeds misbruikt wordt...en zou die God dan wel bestaan...Wij moderne mensen denken dat de twee wereldoorlogen alle wreedheden overtroffen hebben, nochtans de Godsdienstoorlogen (16de eeuw) konden er ook wat van en daar deden de strijdende partijen ook een beroep op dezelfde God...Om even dichter bij huis te blijven, in Wereld Oorlog II stond op de koppelrien van de Amerikaanse GI :" In God we trust" en  bij de grijsgrauwe opponenten " Gott mit uns"..  Hoe zou dat geweest zijn in de Hemel , voor wie was God...? Het doet ons denken aan de Griekse Goden in de Trojaanse Oorlog. Wie herinnert zich niet de scène op de berg Olympos hoe de goden beslissen wie het duel tussen Hektor en Achilleus zal winnen...Ze waren met velen de Griekse goden en ze hadden allemaal partij gekozen , maar de grote chef, Zeus besliste en kkos van Achilleus...Hoe ging in WO II? God was alleen  en koos voorde geallieerden...omdat ze de besten waren? Ook de Russen...? Vandaag de dag is het even erg: vvogens de Islam is er maar één God en dat is ene Allah, maar er zijn de Soennieten en de Sjiieten. Beiden kunen mekaars bloed wel drinken en staan geregeld met messen of krom zwaarden desnoods tegebnover mekaar...Wat doet Allah; Voor wie kiest hij...voor de besten? Wie zijn dat, want naar onze bescheiden mening zijn geen van beiden lieve broertjes...Besluit: God heeft het reeds van in de Oudheid over de middeleeuwen naar de hedendaagse tijd lastig. Bestaat God eigenlijk wel? We weten het niet al deed prof Gerard Verbeke in de cursus Metafysica in onze eerste kan er alles aan om te bewijzen dat God bestaat...We herinneren ons niets meer van zijn colleges, aleen dat de Prof van West-Vlaamse origine overigens de hele aula op stang   joeg door de sch steeds als goede Kortrijkzaan als SK uit te spreken...

Meestal zijn juli en augustus de komkommertijd voor de  nieuwsgaarders, vandaag de dag echter niet: er zijn de Tour de Zwans, Egypte, Turkije, de zesde  staatshervorming ( waar geen mens een bal van begrijpt...!) en het Paleis ( waar zich dan geen mens iets van aan trekt...!)
We zijn dus gelukkig, want er is altijd wel iets om in te hakken...en niet altijd de Open VLD...Spijtig!
Neem nu de Tour de Zwans. Eén Brits spurtwonder kwakte een mederenner tegen de grond.  Roept zijn madam: " Mijn man doet zoiets niet...!" Liefde is toch mooi, nietwaar, zo mooi dat je begint door te drammen. Nog erger, ploegleider van het " spurtwonder" zegt: " Mark ( het wonder) deed niets verkeerd, want hij reed steeds rechtdoor. Het  is duidelijk te zien dat het slachtoffer naar links keek en elkeen weet dat wie naar links kijkt automatisch naar rechts helt en zodoende hinderde hij Mark..."  Wat blijkt...en duidelijk te zien op de foto: dat het slachtoffer naar rechts keek en dus naar links helde van Mark weg, maar dat Mark zeer duidelijk op het slachtoffer ging leunen!!! Waarom liegen ze altijd in de wielersport en waarom mogen ze liegen...omdat de mensen dat graag hebben, misschien?????
Er is ook nog Egypte...Reynders vindt dat de Belgen daar best wegblijven, maar Belgen zeggen  in de krant dat ze daar niet wegblijven...Als er dan iets gebeurt, dan zullen diezelfde Belgen wel vinden dat de staat hen moet komen evacueren...Wellicht kan ene Philippe dat wel met zijn straalvliegtuig of toch zijn helikopter. Strafste uitspraak van een Belg: " Omdat er in enkele achterlijke buurten iets gebeurt, moeten we toch onze vakantie niet opschorten. Caïro, Alexandrië, achterlijke buurten? De eerste stad heeft meer inwoners dan België. Wat is België dan? Wie doet zo'n uitspraak? Is de man dom of arrogant of alle twee...? Meelijwekkend alleszins...! 

De wet dient gehoorzaamd te worden, hoe hard ie ook is...Dat vinden we met zijn allen meer dan redelijk, maar er zijn echter een horde (...) afvocaten die daar vandaag de dag anders over gaan denken.Het gaat er niet meer om of een bepaald iemand al of niet de wet overtreden heeft, neen, heeft men geen fouten gemaakt bij het vaststellen van de wetsovertreding... Iemand die de hele bevolking in gevaar bracht door smeerlapperij te verkopen, dient niet gestraft, want één of andere politieagent heeft toevallig een telefoongesprek afgeluisterd...Vandaag de dag zijn er advocaten die zich daarin gespecialiseerd hebben en zijn dan ook peperdure vogels...Wat wij ons dan afvragen hoe het kan dat notoire wetsovertreders, die blijkbaar geen duit bezitten, want ze kunnen geen boete betalen, toch door die peperdure vogels   kunnen verdedigd worden...?De Franse gangster van Algerijnse afkomst was de goedheid zelve, althans volgens zijn familie in Frankrijk...Wapens heeft ie niet of misschien slechts een proppenschieter tegen spreeuwen...( De tv-beelden, gemanipuleerd, wat dacht je...) Zijn vrouw is nog  onschuldiger...Ze woonde in een huis  met wapens om Decrem jaloers te maken en ze vroeg : " Welke wapens...?"  We moeten toegeven het is mode , nietwaar, dat madammen niet weten wat hun vent uitspookt...De Gucht en zijn madamme, weet je nog...De groot verdieners van de advocaten staat al in rijen om de dode Algerijn te verdedigen...Wat is er hier te verdedigen? Eigenlijk is de vraag: " Wat is er hier te verdienen...."  We leven in de verkeerde wereld...Een treinbegeleider die zwartrijders van de trein zet, wordt met alle zonden van Israël beladen en afgemaakt in de kranten...De twaalf zwartrijders die een treinbegeleider molesteerden   konden in de kranten op begrip rekenen, want ze worden gediscrimeerd, hebben een moeilijke jeugd, geen werk, vader drinkt...Dezelfde horde staat alweer klaar...Wie betaalt dat allemaal? We walgen...!

Een vriend stuurde me per email een prachtge video over de winter van 1963...Dat was me nog 's een winter! Hoe we het allemaal zo goed weten...? We waren nog maar een paar maanden getrouwd en de barre winter zorgde voor heelwat problemen, die in het geheugen gegrift bleven...Reeds van midden december sloeg Koning Winter toe en we herinneren ons nog dat op 28 maart  1963 de reinigingsdienst van de stad Oostende de laatste sporen van de winter kwam wegwerken...Om 11 uur werd die dag de vice-directeur van het Oostendse VTI begraven en na de dienst kregen leraars en leerlingen vrij. We zaten voor het raam van de woonkamer te kijken naar de ruimingswerken...Het was me de winter geweest. De zee was bevroren wat veel kijklusigen meebracht en daar wij dus aan zee woonden vele gasten voor ons...De binnenscheepvaart lag stil, zelfs de spoorweg , want vele bovenleiding vroren stuk...en uiteraard het wegverkeer kende grote hinder...Steenkool was praktisch niet te krijgen bij gebrek aan aanvoer.We woonden nog maar pas in Oostende en waren dus nergens echt klant en de kolenhandelaars bedienden eerst de echte klanten...Vader en moeder voerden kolen aan vanuit het dorp...en dat was een hele klus. We waren met veel moeite in het dorp geraakt om de feestdagen te vieren en op zeker moment was het dorp van de wereld afgesloten, want vele leveranciers belden op dat ze het dorp vanuit St.-Joris of Beernem  niet binnenraakten...Ze zetten de waar dan maar af ergens in een café...en vader en ik tjoolden dan maar om de waar op te halen. Eigenlijk was dat wel best prettig! Toen kwam de dooi en we hoorden op de radio: de dooibarelen zijn gesloten. Wat zijn dooibarelen? Ze bestaan al een lange tijd, want op 28 februari 1839  werd ene Karel D'Hondt in Eeklo tot een boete van 50 frank veroordeeld omdat ie de dooibarelen niet gerespecteerd had...50 frank ,was toen veel geld want het dagloon bedroeg nauwelijks één frank..Dooibarelen zijn wegafsluitingen na een periode van vorst ( vooral van kasseiwegen). Tijdens de dooi na lange vorst smelt het ijs onder de kasseien , die dan los komen te liggen en bij het erover rijden ontstaan putten in de rijbaan...Vroeger werd effektief barelen gesloten, maar na de winter van 1963  werden slechts de wegen vermeld in kranten en op de radio waar de barelen gesloten waren...Had  Crevits  niet beter weer de dooibarelen gesloten, dan hadden ze geen putjes dienen te vullen... 

We zien er elk jaar naar uit: het Jaarboek van de Heemkundige kring  van mijn geboortedorp...Het is dus wel waar wat Marcus Valerius Martialis zei: het is zo leuk de herinneringen weer te beleven...al zit het soms wel vreemd met die herinneringen...! Ernest Claes schreef het reeds in "Jeugd" toen ie zich afvroeg hoe ver gaan eigenlijk de herinneringen? Zelf vond ie dat zijn verste herinnering liep naar een dag waarop zijn moeder hem een nieuw  hemd aanpaste. Nestje stond boven op tafel, moeder deed het paswerk en plots zwaaide de deur   open en een oom kwam binnen met een mooie blinkende pet op. Het was een zondag, schrijft Claes , maar wellicht heb ik dat later bij mijn herinnering toegevoegd, want moeder had in  de week geen tijd om te naaien en de oom kwam zeker niet op bezoek...Ook de het college " Historische kritiek" van Prof. Desmet in de eerste kandidatuur schoot me te binnen..." Je moet zo voorzichtig omspringen met bronnen en vooral met mondelinge overleveringen ". We hebben het dan vlug ondervonden toen we één of andere Vita van een heilige op het bord kregen...Daar durfden "de schrijvers" nogal 's vreemd uit de hoek komen...Zo zou Sint-Bavo reeds in de wieg de moederborst op vrijdag hebben  geweigerd. Zo vroom was ie al en daar kon de andere heiligen uit de streek een punt aan zuigen en zouden wellicht meer pelgrims naar de St.-Baafsabdij in Gent komen, wat  nu precies de bedoeling was.

We dwalen af, maar we willen alleen maar schrijven dat in het Jaarboek een prachtig stuk over de Vreselijke Meidagen van 1940 in mijn geboortestreek staat, maar we hebben wel vragen met mondelinge   verklaringen van personen  die jonger zijn dan ons en in die beroerde dagen slechts twee jaar oud waren...Waarschijnlijk vertelden ze wat hun ouders  steeds vertelden, maar dat moet er worden bijgezegd, want  een bron uit tweede hand is al iets minder geloofwaardig dan een bron uit eerste hand...Zelf ( we waren vier jaar) beleefden we die trieste dagen...We herinneren ons flitsen:, Belgische soldaten stelen de fiets van mijn vader, een Duits soldaat trapt de voordeur in, een Duits soldaat eist de fiets van mijn moeder op...Maar later hoorden we de aanvullingen. Zo herinneren we ons bitter weinig van de vlucht  naar veiliger oorden . Een flits: ik hoor iemand roepen: " ze schieten nog" , maar later komen de aanvullingen:  de hele weg heb ik geweend, we moesten door de sloten  lopen, want de Duitsers marcheerden op straat, overal lagen lijken van mensen en dieren, op de eerste boerderij  werden we geweigerd. 

We vonden het ontroerende verhalen, maar gaan dan twijfelen en dat is spijtig,vooral daar we de vertellers zo goed kennen en ze hun verhalen in der tijd nooit meedeelden...    

Afscheid van een vriend...

Dag Sneu, 't is hier gazette...

We weten het, beste familie en vrienden, het klinkt een beetje vreemd om niet te zeggen oneerbiedig, maar zo spraken wij, de twee boezemvrienden, mekaar steeds aan...Waarom zou het dan in dit ultieme moment niet mogen?

Het was op een frisse 11 november 1971 op het voetbalveld van camping de Kalkaart dat we mekaar de eerste keer ontmoetten, want we speelden onze maiden match bij S.K.Wagons-Lits. Er zouden er nog veel volgen met vooral zeer belangrijke en interessante après-matches... en we werden vrienden en we mogen wel stellen dat we desnoods voor mekaar door het vuur zouden gaan...We zouden de wereld verbeteren, de mensheid tot betere inzichten doen komen, de politici de les lezen en we zongen uiteraard vaak : “ Ontwaakt, verworpenen der aarde!”... Geef toe allemaal heerlijke doelstellingen, maar ja, tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren, nietwaar!

Het leven heeft Norbert niet gespaard, want als 16-jarige verloor hij zijn moeder , maar hij sloeg er zich doorheen. Hij engageerde zich in zijn werk en wat hij aanvatte deed hij goed...Hij verliet zijn geliefkoosde Mariakerke om met zijn Jeannine in Mechelen te gaan wonen...Neen, we verloren mekaar niet uit het oog...Bij de grote momenten des levens, zoals het zo mooi klinkt, waren we er steeds om mekaar te steunen, te troosten en ook wel 's om te vieren. We verkenden de Zwinvlakte en kregen een plensbui over ons heen tot woede van de vrouwen , maar tot vreugde van de kinderen, we reisden samen naar Monaco, naar Venetië, vierden geboortes van de kinderen en het liep soms wel uit de hand, maar rouwden ook samen bij het afsterven van geliefden, broer Roger, vader Louis, schoonvader Stan en Bonneke Cois

Hier sta ik nu, ik kan het nog niet begrijpen dat mijn beste vriend van mij heen gegaan is. Hij die groots en meeslepend wou leven, zoals Marsman, één van zijn lievelingsdichters uitriep. Ik weet het niet meer en daarom zal ik het zeggen met de woorden van Jan Moritoen, de 15 eeuwse Brugse schrijver van Egidius, van wie Norbert vond dat hij het mooiste liefdesgedicht in onze taal schreef...Ik ben zo vrij geweest om de tekst enigszins aan te passen en voor ons West-Vlamingen klinkt het als muziek in de oren

“ Norbert , waer bestu bleven

Mi lanct na di, gheselle mijn,

du coors die dood, du liets

my tleven,

je was gheselscap goet ende fijn...

Vaarwel, Sneu, ik zal je nooit vergeten. Jeannine, Sven, mijn petekind Vicky, Roger en Jana, veel sterkte in deze harde en kille dagen. Laten we 's luisteren naar de luidbruisende zee en we horen: “ Er is een Mariakerkenaar heengegaan, het was een onbeschrijfelijke goed mens...en het was mijn beste vriend!

Gazette

Hier eindt de tocht langs de verschroeide  stenen ( J.C. Bloem)

 Twee vrienden hebben hun eigen leven verteld, want ze waren op weg naar hun eigen, doch ander, paradijs...
Norbert, één van de vrienden, vocht verbeten tegen de ziekte -- een klein gevaar, dacht hij, -- dat hij nauwelijks achtte, maar hij stierf drie maanden later , hij was te jong, maar acht en vijftig jaar.


twee meeuwen hebebn in dat uur het nest verlaten... 

Hij had nog zoveel plannen in zijn hutje bij de zee. De kinderen hadden al het nest verlaten...Zij vlogen zeewaarts het leven tegemoet en ze konden niet meer keren en zijn hart, dat echter al zo moe was en altijd maar luider  sloeg, rust nu voor goed...!

Hoe langer hoe stiller werd het kind,
hoe langer hoe witter.
Het lachte soms omdat het werd bemind,
maar verder was het alles bitter.

Ik keek in de ogen die te groot
stonden in het ziek gelaat
en zag de schaduw van de dood
en dacht: het is misschien nog niet te laat.

Het kind liep langzaam door de tuin
en hoestte eens en bleef dan staan
en uit de verte woeien geur van duin
en zee en heel de wereld aan.

Des avonds, in het witte bed,
scheen het geheel verloren,
heel  even maar, dan hoestte het
en leefde als tevoren

Maurits Mok (Haarlem 7.11.1907-  Bergen 7.2.1989)

Ik ga op weg
en laat mijn huis
verdonkren
in het avondrood

-- o, ga niet weg
de nacht is groot --
ik kan niet blijven
lieveling,
de dood ontbood mij
tot zijn kring;

vergeef mij
dat ik achterlaat
wat ik zozeer
heb liefgehad:

mijn huis, mijn stad,
mijn kleine straat
en u
mijn eigen hart.

ik hoor een lied
een grote stem...

-- zijt gij dan niet
van mij?

           van hem...

o, vrouw die
eenzaam achterblijft
in het verwaaiend
avondrood

o dood, o, stem...

de nacht is groot
en sterk de stem
die tussen slaap
en morgenrood
roept uit  het
nieuw Jeruzalem.
(Hendrik Marsman)

Filip is begraven...op een koude, toch blauwe najaarsdag...de 17de november vlak voor zijn feesdag.Zijn vrienden zorgden voor een unieke afscheidsdienst, onvolgbaar mooi...hij duurde meer dan twee uur, want er was zoveel over Filip te vertellen en de rij van familie,  vrienden , collega's, kennissen was uitermate lang...Het bleef maar duren. Voor ons, zijn moeder en zijn vader was het ontroerend, soms hartverscheurend mooi. 
In de titel van dit stukje vinden we door Hendrik Marsman in zijn gedicht de Grijsaard en   de Jongeling de levensstijl van Filip, want hij wou groots en meeslepend leven, maar ie deed het ook.
De ziekte had Filip reeds in de greep, maar hij glimlachte nog naar het leven... 

Niet dat we de viering van Filip willen 'verbeteren' , maar er alleen een meer persoonlijke toets aan geven. De ijverige vingers had ie van zijn grootvader, hij heeft handen van goud placht men te zeggen. Bovendien was hij een echte verzetsgeld...die de Slag om de Moerbrugge in september 44 meemaakte.en Filip luisterde met open mond naar de verhalen! Van zijn moeder had Filip dan de feeling voor het fijne koken wat hij dan ook uitermate veel toegepast heeft. De vele boeken die hij in mijn bibliotheek aantrof, maakten hem warm voor de literatuur en geschiedenis. Hoewel hij een oprechte pacifist was , toch ging zijn aandacht naar  de twee Wereldoorlogen, maar ook de Griekse Oudheid met als voorkeur voor Sparta genoten zijn aandacht...
Filip was een zeer emotioneel mens. Zijn eerste cavia stierf toen ie nog bitter jong was en Filip lag er weken overhoop mee...
Een jaar heeft Filip gevochten voor HET LEVEN  en om met Marsman te eindigen, citeren we uit Lex Barbarorum: Geef mij een mes, ik wil deze zwarte zieke plek uit mijn lichaam wegsnijden. Filip wou nog zo graag leven, want er was nog zoveel te doen! We eindigen met een zin van een bevriend koppel dat ons het volgende mailde: " Je mag fier zijn zo'n kind te hebben gehad!" Inderdaad, maar is het verdriet dan niet des te groter er afscheid te moeten van nemen . Wellicht wel!
 

We herinneren het nog als vandaag de dag...Het was nochtans in september 1949, dus al een hele tijd geleden, dat we voor de eerste keer naar kostschool moesten. Moeder had voor ons een paar nieuwe sandalen gekocht...Vooraleer te vertrekken had den we  nog eens overal waar grote delen van 7onze jeugd hadden plaats gehad , " bezocht". Toen we voor de eerste keer met Allerheiligen ( twee nachten slapen...) naar huis kwamen, vertelde moeder dat vader  een paar dagen na ons vertrek had gezegd: " Hij is overal in de moestuin geweest!" Vader had de afdrukken van de zool van onze nieuwe sandalen achterna gelopen...De herinnering is mooier dan het ding wist Herman Gorter. 
We herinneren ons  nu dit voorval, nu onze zooon gestorven is. We spreken er met niemand over, want hoe kunnen anderen ons verdriet inschatten? 
Filip is niet meer en afdrukken van zijn sandalen vinden we niet meer in de tuin..., maar och zoveel andere dingen. Onbenulligheden, die we koesteren in onze herinneringen. Normaal? 
Op de deur tussen de garage en het washok is er een gele strook kleefband. Filip had het eraan gebracht om de lichten van zijn auto af te stellen voor hij de eerste keer naar de autoinspectie moest. In de prviandkast op de overloop  in de hoek is er nog een belknop...Daar moest Filips moeder drukken om hem te melden op zijn kamer dat het eten  klaar was, of dat ie een boodschap moest doen...
Kleine dingen, telkens als we erbij staan, denken we eraan, hoe heerlijk het was toen ie thuis was en van alles uitprobeerde, zijn treintjes in de garage, zijn speciale fietsverlichting...
Het is allemaal voorbij en morgen wordt Filip begraven en dan gecremmeerd. De streep op de deur en de belknop in de kast zullen er nog zijn...tot iemand na onze dood het huis zal slopen en zich geeneens zal afvraegn waartoe beiden dienden, maar wij weten het wel: de herinnering aan Filip!