Wie van zijn herinneringen geniet, leeft tweemaal! (M.V. Martialis)
Terwijl de bonzen van de politieke partijen aan het vergaderen zijn ( politici zouden spreken over negotiëren...) over de hervormingen in het onderwijs, besliste de top van de katholieke zuil dat er dringend wat moet veranderen: het moet gedaan zijn met het opsteken van de vinger tijdens de lessen...Juist, de lezer heeft het goed gelezen, met dergelijke onzin houden ze zich vandaag de dag nog bezig. Waarschijnlijk hebben knappe koppen die koppen bij mekaar gestoken en eindelijk de oplossing gevonden. Ze vonden daarvoor een excuus dat eigenlijk lachwekkend overkomt...het zou bepaalde leerlingen discrimineren. Geef toe een heden veel gebruikt argument en er is nog er zo één: schending van de privacy. Misschien komt het hier ook wel in aanmerking. We zijn -- zoals gewoonlijk -- gaan mijmeren over deze lachwekkende -- voor ons althans -- beslissing. We stelden vast dat we nooit een vingeropsteker geweest zijn en we voelden ons nooit gediscrimineerd en ook niet gepakt in onze privacy, maar daarentegen rustig en op ons gemak...Eigenlijk gebruikten we hier het woord, nooit, zeer onterecht, want tweemaal staken we wel de vinger op en we weten nog precies wanneer en we voelen nu nog steeds een heerlijk gevoel door ons lichaam stromen. Het was in de derde latijnse en de inspecteur Versele (1), kwam zo maar binnenvallen tijdens de les latijn: Livius over de Punische oorlogen. Opeens vroeg ie, zo maar, " Waar spuwt Livius zijn afkeer voor de Carthagers uit?" en direct vloog de vinger omhoog en we zegden:" Met de woorden ' Fides Punica'( 2) " en de inspecteur zei dat het juist was en dat Livius met deze klanken de afkeer ten opzichte van de Carthagers uitspuwde...( De lezer moet de woorden maar eens fel uitspreken...en oordelen...) Het jaar nadien kwam diezelfde insprecteur binnen in de les Nederlands. Hij stelde enkele vragen over wat we al hadden geleerd over de Tachtigers en plots viel de naam Jacob Cats (3) , waar de Tachtigers zo hadden op afgegeven en toen vroeg ie: " Wat is de Catiaanse dreun?" Joep, daar ging onze vinger alweer: " Het zeurderige, eentonige ritme in zijn alexandrijnse verzen..." "Alweer juist"", zei de inspecteur precies of ie zich nog herinnerde dat we het jaar voordien ook juist hadden geantwoord. Maar goed, de vinger omhoog op het juist moment , wat is er verkeerd aan? Bovendien stonden we zelf lange tijd voor de klas, en we stellen nu vast dat we nooit één van de opgestoken vingers aanduidden...Na een tijdje kenden ze de knepen van het vak en als ze graag hadden willen antwoorden dan keken ze meestal dom en tuurden door het venster om te tonen wat kan het ons schelen...Besluit, zijn er geen ergere dingen in het leven, straks gaan ze de schoolbel nog afschaffen schreef er een lezer in de krant. Stilaan zijn ze ook gaan inzien dat alle leerlingen van welk niveau ook samen in de klas geen goed idee was, maar er zijn nu eenmaal ouders die niet willen aanvaarden dat zoon- en/of dochterlief niet superbegaafd zijn, maar hun stand laat niet toe dat ze de kinderen naar het beroepsonderwijs sturen...Daar nijpt het schoentje, maar daarom anderen benadelen is een grote stap te ver. In Leuven hadden we een prof die steeds zei: " Je moet doen wat je graag doet!" Juist, we kenden een kind dat door het biezonder lager onderwijs worstelde...maar steeds met moeder in de koopotten roerde...We zegden aan de vader : " Laat hem proberen in een kokschool"...Juist, hij is nu chefkok in een Centerpark...en hij stak nooit de vinger op.
(1) Fides Punica: Het vertrouwen in de Carthagers. Ironisch bedoeld door Livius, want volgens de Romeinen waren de Carthagers NIET te vertrouwen
(2) Kanunnik Versele was de bisschoppelijke inspecteur. Een forse kerel die door de scholieren niet al te eerbiedig " De Olifant" werd genaamd...
(3) Jacob Cats (1577-1660) Volksdichter, maar ook ambtenaar die niet onaardig boerde, want het Catshuys, woning van de huidige minister-president was de laatste residentie van vadertje Cats, zoals ie ook wel 's genoemd werd