Berichten van 20 februari 2017 tot 26 februari 2017

 Hiernaast een afbeelding van de Duits-Joodse schilder Felix Nussbaum, de haven van Oostende . De  Vlaamse auteur , Mark Schaevers schreef er een schitterend boek over: Orgelman ( 1915 - Bezige Bij Amsterdam). We konden het niet laten om er iets over te schrijven vooral voor de lezers die vaak een goed boek ter hand willen nemen...Wel, Orgelman is zo'n boek. Moet je gelezen hebben...! Vele lezers zullen Mark Schaevers als ex-hoofdredacteur van Humo herinneren al dient gezegd dat ie Guy Mortier niet kon doen vergeten! Hij schreef ook nog meer leuke dingen als bv " De Wolken uit de geheime laden van Claus (2011), maar met Orgelman maakte ie een schot in de roos, dan ook niet te verwonderen dat ie daarmee de gouden Boekenuil won...Felix Nussbaum werd in Osnabrück op 11.11. 1904 geboren en stierf op 9.8.44 in Auschwitz-Birkenau al weten ze het niet met zekerheid. Schaevers volgt de schilder als het ware stap per  stap: zijn opleiding in Hamburg, Berlijn, Parijs, Rome en alles overladen met de saus van het opkomende nazisme.Zo komt Nussbaum in Oostende terecht  , want hij was niet alleen een bewonderaar van Van Gogh, maar ook van Ensor. In 1937 trekt hij naar Brussel in de hoop daar beter als schilder tot zijn recht te komen en hij huwt er met zijn jeugdvriendin Felka Platek, een Poolse schilderes. Nu volgt een bittere periode en in 1940 wordt hij als staatsgevaarlijk ( want Duits staatsburger) op last van de Belgische overheid naar zuid Frankrijk gedeporteerd en komt er terecht in het notoire kamp SaintCyprien waar hij aangrijpende werken borstelt...Hij kan toch terug naar Brussel keren en moet er onderduiken en ze vermoeden dat hij in juni 1944 verraden  werd en opgesloten werd in de Desain kazerne in Mechelen...Met het laatste konvooi uit Mechelen werd hij naar Auschwitz getransporteerd...een paar weken voor Brussel werd bevrijd...Schaevers schreef een formidabel boek over deze schilder, die nu volledig in eer hersteld werd...Hij wordt tot één van de beste surrealistische schilders gerekend. Het boek leest als een roman, echt waar, dus doen!  

Hoe  langer hoe meer stellen we vast dat we steeds in herhaling vallen...al vinden we dit nogal straf uitgedrukt en eigenlijk willen we zeggen dat we steeds op dezelfde manier iets beginnen. Vroeger begonnen we de krant steeds met de strips, maar sedert Marc Sleen en Nero er niet meer zijn  starten we nog met de laatste pagina, maar  met de weersvoorspelling...Sedert enige tijd is er nu ook een rubriekje dat de records, of hoe moet je het noemen (?), uit het verleden aanhaalt...We weten niet of we het leuk vinden, maar het zet ons vaak, om niet te schrijven, steeds, aan het denken . We vinden dan vaak dat al het geschrijf over de opwarming van de aarde larie is, want ook in de  19de eeuw hadden we warme winterdagen...dus, maar we voegen er meteen aan toe dat we zondag naar Reizen Waes keken en van larie omtrent de opwarming zijn we niet meer zo zeker. Verleden week was het record op 16 februari ( we vermoeden het, kan ook een dag vroeger of later zijn geweest) in 1956 - 16° en in 1961 +18°...Wat is er daar nu zo biezonder aan, vraagt de lezer zich af? Wel  we herinnerden ons dat terdege, wat meer is we kunnen ons  nog bepaalde activiteiten  in detail voorstellen. In 1956 begon het op 1 februari steenhard te vriezen en die koude periode duurde tot in maart...Hoe we het zo precies weten...? Wel we hadden in septemer 1955 de humaniora beëindigd en het eerste wat we deden was ons inschrijven bij een voetbalclub...Je gelooft het nooit, want het reglement van de kostschool was duidelijk: " leerlingen zijn geen lid van een buitenschoolse vereniging ." Dat door de felle winterprik de competitie stil lag kwam hard aan. Daarbij zaten we in ons eerste jaar in Leuven en zo'n koude was alles behalve prettig , want een potkacheltje was beven op kot...We zien ons nog staan op de Grote Markt  te kijken hoe een vriend met zijn vespa demonstreerde  hoe hij manoeuvreerde op de spekgladde weg, want strooien was indertijd nog niet aan de orde. Gelukkig was er op diezelfde markt "Le Central", lokaal van de Oostkantonners , heerlijke warme wijn te krijgen...In 1961 waren we soldaat en op diezelfde dag waren we toch wel van wacht zeker, in Ludenscheid. Het was er heerlijk warm zonnig weer zodat we alle meubilair uit het wachtlokaal buitenzetten en de boel grondig schoonmaakten...We kregen daarbij nog lof van de officier van wacht om zoveel intiatief...Zo zie je maar...Een paar dagen  later kregen we een brief van het thuisfront, en mijn lief schreef ( nu nog steeds mijn vrouw...) dat het zo'n mooi weer was en dat ze met een vriendin in een jurk met korte mouwen per fiets naar Damme was gereden    en er op een terras een koffietje had gedronken... Toch heerlijk die mooie herinneringen...het kunnen ook slechte herinneringen zijn, want mijn vrouw zei van 1956, " inderaad een bitter koude februari maand, want toen is mijn liefste tante gestorven en de familie kon niet mee naar het kerkhof...te koud...." Zo zie je maar en toch  vinden wij herinneringen leuk  en heeft de Engelse priester George Herbert gelijk... Jaren weten veel en dit houdt ons wellicht recht