Een meedelijdende chyrurgijn maeckt stinckende wonden (Spreekwoordenboek 1550)
De Vlaamse jeugd laat het afweten bij het " begrijpend lezen"...Waar ze vroeger bij de top van de wereld hoorden , zijn ze ver weggezakt en moeten ze zelf Nederland voor laten gaan. Een magere troost, de Walen en de Brusselaars doen het nog slechter. Zoals het past in Vlaanderen zullen er weer werkgroepen opgericht worden en alleen al van het woord werkgroep krijgen we het vliegend schijt om Brusselmans te citeren! TV kon niet achterwege blijven en zondag jl. was het van dat: een panel "wijzen" met minister van onderwijs, Hilde Crevits, ging de zaak eens bekijken. We keken er naar uit en eerlijk, we hadden het zelfs niet durven verwachten, het werd één grote ontgoocheling...Twee zinnen uit de hele discussie waren het noteren waard...:1) De leerkracht zit vaak met zo'n niet-homogene groep dat het moeilijk werken is en 2) een leerkracht moet zelf van boeken bezeten zijn om de leerlingen te kunnen bezielen...Voor de rest rond de potdraaierij en de meesten van de panelleden benaderen wellicht een boek zoals Johan Willen Frederik Werumeus Buning schreef in de inleiding bij de eerste druk van zijn "Maria Lecina, een gedicht in HONDERD strofen...:" Een criticus had de strofen nageteld en kwam aan 99 en schreef dit in zijn recensie...en vond het gedicht maar niets"...Buning had honderd strofen geschreven...en de criticus in het oog hebbende de laatste strofe weggelaten. Hij kreeg gelijk en voegde de 100ste strofe later toe...Wellicht kan het verhaal over hoe wij tot het fervent lezen gekomen zijn helpen...We zaten nog in de kleuterklas toen we ooit eens zegden: " Ik zou graag kunnen lezen om al die boeken uit vaders bibliotheek te kunnen lezen"...Zo veel waren het er niet, maar vader was lid van het Davdsfonds en bovendien ook lid van de Jeugdreeks van het Davidsfonds. We zouden nu nog " De geheimzinnig Hand" van Staf Weyts kunnen navertellen!! Bovendien was de onderwijzer van de dorpsschool wellicht ook overtuigd dat boeken lezen belangrijk was, want elke vrijdag na de speeltijd van drie uur las ie voor ( als we braaf waren en soms was dat wel een probleem...maar voor één keer, nietwaar...!): F.R. Boschvogel, Staf Weyts, maar vooral de Vlaamse Filmkes van John Flanders . Zelf begonnen we dan ook te lezen en dat was dan nog in de tijd dat boeken een leesnummer kregen: een V was voor allen, een IV voor reeds gevorderde lezers...etc...een II was gevaarlijk en daar vielen de werken van Graham Green onder , maar hij was katholiek en dat maakte veel goed...Moeder vond dat lezen niet goed was, want na school spurtten we naar huis om in de krant te lezen ( "Het Vrije Volksblad" dat dan later weer "Het Nieuwsblad" werd) in plaats van de tafel te dekken. " Is al dat lezen wel goed voor zo'n kleine snotter..." zei ze. Vader zweeg. Later zei een vrouw van een collega ons ook eens " Je leest te veel boeken", maar dat was toen we ontdekt hadden dat de christen democraten wel de redding niet zouden brengen, de nationalisten te eng dachten...en het socialisme wellicht de meest rechtvaardige gedachte was...Je moet niet vragen hoe de graaisocialisten vandaag de dag op ons hart getrapt hebben...We zijn blijven lezen maar bezielden blijkbaar de leerlingen...We zijn daar pas later achter gekomen...Elk jaar opnieuw kwamen ex- leerlingen voor de boekenlijst voor hun eindexamen ons om een boek vragen, want we hadden er zo enthoesiast over verteld: "Vergeten straat" van LP Boon," Het recht van de sterkste" van C. Buysse, "Grut" van Piet van Aken, "Adriaan Brouwer" van F. Timmermans, "Leven en Dood in den Ast" van S. Streuvels... Stel dat ze ons raad zouden vragen, dan zouden we zeggen het ligt aan de leerling zelf of ie wil lezen, maar help hem om boeken ter beschikking te stellen en zijn leeshonger voeden door enthoesiast te zijn... In het panel zaten allemaal droogstoppels geleerd te doen, ze hadden wellicht nog nooit een werk van Brusselmans gelezen...! Om te eindigen. Het boek dat me het meest "gepakt" heeft: "Bob Vredeveld wordt man" van Jan Kruysman. De politiek correcten kraken het boek nu af wegens de manier waarop hij het probleem masturbatie bij jongeren aanpakte, maar zijn heerlijke taal, rijke woordenschat en spankracht in het verhaal vergeten ze. Ze tellen dus ook het aantal strofen. " Het rijke Vlaamse Wielerleven" van Karel van Wijnendaele lazen we wel 20 keer als 't niet meer is...Dus niet wanhopen, nietwaar!
PS Wellicht zou het goed zijn bepaalde ouders het zwijgen op te leggen, want wij werden vaak ter orde geroepen over ons te enthoesiast zijn omtrent Buysse, Boon, Van Aken, Claus de Hartog, zelfs Van Schendel ( " een Zwerver verliefd, een Zwever verdwaald"). Onze leraar Retorica las voor uit het werk van Flaubert,Elsschot, Van Deyssel... en dus Maria Lecina van Buning: " Zij rees van hem op als een glanzend boegbeeld, het zweet stond haar op iedere borst. Toen vroeg hij Maria Pepita Lécina, of zij haar ogen niet openen dorst? Porqué, Maria? Toen ie dat las schreven we 1955...gelukkig moeiden vaders zich toen niet met lesgeven...want nu weten ze alles beter