Groots en meeslepend leven

Stuur dit bericht door

Je stuurt In het leven...en ook in de taal zijn nuances alles.(Louis Couperus) naar een vriend of vriendin. Die krijgt een mail met een link naar het bericht.

Meer van Het zwarte Schaap

Aan de rechterkant kan je het Egidiuslied lezen van Jan Moritoen. Jan overleed te Brugge eind l416 of begin 1417 als lid van de gilde van de bontverwerkende lamwerkers. Hij was zelfs een bepaald moment schepen van de stad Brugge. In het Egidiuslied spreekt hij zijn overleden vriend en rivaal in de liefde lyrisch toe. Egidius en Jan Moritoen waren beiden verliefd op Mergriete. Na Egidius' dood trad zij in het klooster en liet de liefde van Jan Moritoen onbeantwoord.

P.S. Egidius was een gewaardeerd zanger en musicus. Egidius is het latijn voor Gillis.

De Archaelogische Vondst
door Marnix Gijsen

Jacqemijne Bolats werd te Leuven begraven
in 1520
naast haar man en haar kind.
Ze had bei met dezelfde liefde bemind,
al haar dagen.

Ik heb haar zerksteen gevonden,
op een regennoen,
onder wat mos en veel gele blaren.
Kinderen spelen er rond,
en bij zomernacht paren geliefden
hier hun bevenden mond.

Zij werd in Antwerpen geboren,
- o mijn sterke stad, -
wie voerde haar de Brabantse heuvelen over?
Daar vond zij een man en won zij een kind,
en de rust, onder mos en wat herfstig lover.

Want, toen God zag
hoe volmaakt deze drie stonden
in 't licht van rustig geluk,
het jubelende kind,en dees vredige beiden,
toen was hij als David, die wenend zijn zoon
overwint.
Hij kon deze kalme zielen niet scheiden
en brak alle drie hun hulzen stuk.

Zie, zo lange tijd is aan elk mens gegeven,
dat zijn woord rijpe tot lied
voor Gods aangezicht.
Hoe vaak het hernomen , geaarzeld, getracht,
tot duidlijk en klaar
klinke het rhytme dat door elk leven vleit;
God luistert en wacht,
de zanger verdwijnt,
maar het zingen ruist uit in Gods wezenheid.

Vader
door Michel van der Plas

Vader, wat zou ik ervoor willen geven
als je er af en toe nog eens kon zijn
en een zondag kwam zitten in mijn leven
bij mijn werk en mijn boeken en mijn wijn.

Soms zie ik mannen van vijfentachtig
(je weet wel waar) met een gezicht vol zon
en zin, en dan denk ik godallemachtig
als ik hem zo nog eens meenemen kon.

Want op de een of de andere manier
leeft ik toch ook nog steeds voor lou: louw ogen
wil ik, met hun aandacht, pret en mededogen
bij mijn geploeter, mijn huis en mijn hier:
en ik zag ze zo graag en keer genieten
van al wat ze vol tranen achterlieten

Gij wast aan mij gelijk de winde...
door Karel van de Woestijne

Gij wast aan mij gelijk de winde
die wentelt om een koren-aar;
dra zal ik aan mijn wang bevinden
de zomer streling van uw haar.

Dra zult gij 't glanzend voorhoofd beuren
tot waar mijn slapen komm'rend staan:
zo ziet men, wild, een winde geuren
naast 't wegend rijpen van het graan.

o, 'k Ben geen sterke: moe-gedragen,
verzwaart vaak de angst mijn levens-last;
maar 't is mij waar 'k uw wasdom schrage,
of blijde een échte steun me omwast

Zo reikt de liefde, o mijn beminde,
verrijkt me uw liefde in vreze en vaar,
- gelijk een geur'ge wentel-winde
die sterkt en loont heur koren-aar.

Paradise Regained
door
Hendrik Marsman

De zon en de zee springen fonteinen bliksemend open:
waaiers van vuur en zij;
langs blauwe bergen van den morgen
scheert de wind als een antilope
voorbij

zwervende tussen fonteinen van licht
en langs de stralende pleinen van 't water,
voer ik een blonde vrouw aan mijn zij,
die zorgeloos zingt langs het eeuwige water

een held're, verruk'lijke wijs:

'het schip van den wind ligt gereed voor de reis,
de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen,
de morgen en nacht twee blauwe matrozen -
wij gaan terug naar 't Paradijs'

De Zwerver
door Jan van Nijlen

Ik ben vermoeid. Toch ben ik nog gestegen
Tot op de heuveltop in het late licht,
en voor mij kronkelen de duistere wegen
Van 't avonddorp, dat daar verlaten ligt.

Is nu de wereld zoveel eeuwen ouder?
Alles lijkt mij zo vreemd en toch bekend.
Ik mis alleen een vriendelijken schouder,
Een lichaam, dat mijn lust voelt en herkent.

Ik ben alleen voor gans mijn verder leven,
Er is niets meer dat me aan deze aarde bindt.
En toch, ik voel mijn hart onstuimig beven:
Dààr staat een boom, dààr speelde ik als kind.

Jan van Nijlen
(1908-1975)

Egidius waer bestu bleven...

Egidius, waer bestu bleven?
Mi lanct na di, gheselle mijn.
Du coors die doot, du liets mi tleven.

Dat was gheselescap goet ende fijn,
Het sceen teen moeste ghestorven sijn.
Nu bestu in den troon verheven
Claerre dan der zonnen scijn,
Alle vruecht es di ghegheven.

Egidius, waer bestu bleven?
Mi lanct na di, gheselle mijn.
Du coors de doot, du liets mi tleven.

Nu bidt voor mi: ic moet nog sneven
Ende in de weerelt liden pijn.
Verware mijn stede di beneven:
Ic moet noch zinghen een liedekijn .
Nochtan moet emmer ghestorven sijn.

Egidius, waer bestu bleven?
Mi lanct na di, gheselle mijn.
Du coors die doot, du liets mi tleven.

Jan Moritoen

Een vrucht die valt
door Karel van de Woestijne

Een vrucht, die valt...
-- waar 'k wijle in 't onontwijde zwijgen,

buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt. De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen
haar paarlen aan 't stramien der roereloze twijgen.
En geen gerucht, dan deze vrucht die valt

Een vrucht.
-- En waar ik sta, ten zatten levens-zome,
vol als de nacht maar even stil; blind als de lucht
hoe rijk ook aan 't verholen van mijne dromen,
voel 'k -- lomer dan in 't loof der luideloeze bomen
een vrucht die valt, -- mijn hart, gelijk een vrucht
die valt...

In memoriam amici J. Campert
door Louis de Bourbon

In de open dromen van den wreden dag
heb ik jouw pijn gevoeld, jouw brandend leed,
soms hoor ik in den nacht jouw stervenskreet
en ik zie een blik die breekt, jouw laatste oogopslag.

Ik hef het glas. Ik zie den roden gloed
van 't heulsap dat ons beiden heeft verheugd
in vroegere nachten luid en licht van jeugd,
maar sinds jouw dood smaakt alle wijn naar bloed.

En sinds jouw dood is alle licht te schel,
elk vuur te heet, alle genot doet pijn
en ik hoor in ieder lied dit bittere refrein:
o, hart, jouw hart, o bloedrode rebel.

Over mijzelf

Ik ben Willy Beernaerts, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Wim van Oostveld .
Ik ben een man en woon in Mariakerke-Oostende (Vlaanderen ) en mijn beroep is leraar Nederlands - geschiedenis aan het VTI in Oostende en freelance journalist bij de Zeewacht .
Ik ben geboren op 26/4/1936 en ben nu dus 90 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Lezen en schrijven.

Schreef een roman " Het zwarte Schaap" die spijtig genoeg al uitverkocht is. Het vervolg staat op mijn Blog " De Tocht terug" Nu schrijf ik voor het Jaarboek " Bos en Beverveld" van de heemkundige kring van Beernem-Oedelem-St.-Joris .

↑ Terug naar de berichten