Waarom zouden we niet een klein beetje wild blijven.

mizar

Gissende vissen. 

We zijn als vissen in een grote zee, we kennen niets dan de zee. De vissen  welke  even uit het water wippen, kunnen vermoeden dat er nog iets anders betaat, maar weten toch niet echt wat er op het land allemaal gebeurt.  Zij die terug in het water belanden, hebben dus wel het felle zonlicht gezien, maar ook niet meer .

Zij die buiten het water belanden zullen zeker niet als vis verder bestaan. Misschien wel in een pan terrecht komen en worden opgegeten door een ander wezen. Waarbij ze een deel*  worden van een wezen dat op het land leeft en alleen maar zijn heelal kent. Tenzij dat wezen er toch even uitwipt en even een fel licht ziet.

We zullen allicht met ons menselijke verstand nooit echt weten wat er na ons sterven gebeurt. 

Ons bestaan (zijn) op zich is echter zo ongelofelijk maar toch een feit , dat voor mij alles mogelijk is.   Maar veel langer wil ik daar niet naar vissen. Wat komt dat komt.      


mizar

(*vis blijkt goed voor de hersenen te zijn )

Als je een buik moet meeslepen,
dan is dat niet zozeer zielig voor je imago,
dan wel voor je benen.

       
    

    mizar

Politiek is vechten voor je profijt.

mizar

Als je de kant van de zwakkeren kiest,
dan kan je tenminste jezelf blijven.

mizar

        Een dief laat zich duur betalen als hij aan huis komt.

mizar

Beste Mizar ,

Je weet dat ik het altijd al moeilijk heb gehad met een leeg blad.

t’ Is toch zonde van die eerste pennenstreek die het volmaakte stoort.

Vanaf nu ga ik je dan ook niet meer schrijven, maar ik kom je wel bezoeken.

Marc Zuinich

Wie dieren pijnigt, moesten ze in een mug veranderen.

mizar

Rust    part 3                                        

Ergens ver weg hoorde ik gehamer dat echter  niet in mijn droom paste. Verwonderd opende ik de ogen en keek in een verduisterde kamer.  Waar was ik ?   Droomde ik ?    Naast me werd er op de deur geklopt.   ‘Laat me slapen’ sufte ik en bleef nog even soezen. Opnieuw werd er  geklopt.  Nog loom kroop ik het bed uit, opende de deur en vroeg wat er gaande was.

Voor me stond een sjofele kerel in maatpak, met lederen aktetas en gelakte schoenen. De man bekeek me met de ogen van een uil, doch zei geen woord .  ‘Foert’ dacht ik , sloot de deur en stapte terug in het bed.  De bezoeker was het daar blijkbaar niet mee eens en bonkte nu in alle hevigheid.  Het leek wel een deurwaarder.  Het kaartje ‘Do not disturb’ viel ervan op de grond. 

Kwaad sprong ik recht en opende opnieuw de deur, maar kreeg nu geen kans om wat te zeggen.  De engelsman talmde niet langer en liep langs me de kamer in.  ‘You are in my room’ tierde hij . Ik stond perplex.  De woorden drongen echter niet onmiddellijk tot met door.  Ik wees nog naar het nummer op de openstaande deur, maar verstijfde omdat ik daar 334 ontwaarde.  Een verdiep te laag verdomme !

Met een ruk trok de man het beddengoed van het bed . Liep de badkamer in en keek daar gejaagd rond alsof ik wat van hem gestolen had. Door de deuropening zag ik wat vrouwenkleren op een kapstok hangen en ik begreep zijn commotie. De man bleef uitzinnig jammeren terwijl ik me verlegen, in mijn onderbroek, probeerde wit te wassen.  Maar hij negeerde mijn excuses  en bleef maar ijsberen.  

Hulpeloos nam ik de  telefoon en vroeg de receptie om de manager langs te sturen. Het lot stond echter niet aan mijn kant,  want ondertussen was ook daar de shift gewisseld en het werd nog een hele bedoening voor ik  te laat aan mijn eigen nachtshift kon beginnen.

einde.

Rust      part 2

Omdat ze me niet van de balie weg kregen, namen ze me mee naar het verdiep waar de hotelmanager zijn dienst deed. De man in maatpak met bijhorende secretaresse bekeek me alsof ik door het plafond kwam gevallen . Hoe dan ook, na veel vijven en zessen en wat getelefoneer, mocht ik drie kwartuur later de sleutel afhalen aan de receptie. 

Doodmoe stapte ik in de lift op weg naar een rustig bed. Doch die rust werd me nog niet direct gegund want bij de open deur stond het wagentje van de roomservice . Het dienstmeisje stofzuigde het tapijt en het bleek dat ook de badkamer nog een beurt moest krijgen. Er zat me niets anders op dan te wachten.   

Licht geïrriteerd ging ik dan maar aan de tafel zitten en keek wat doelloos rond. Mijn ogen vielen op drie sloffen Gauloise die op de vensterbank lagen gestapeld. Eddy rookte wel heel erg veel en kwam met zo'n  stapel amper twee weken rond.  Toen ik ook de playboy  zag liggen,  gniffelde ik om mijn collega, een verstokte vrijgezel.  Terwijl ik  wat aandachtiger keek, kwam het kamermeisje uit de badkamer.  Ze  knipoogde even ondeugend en vertrok met haar borstels en dweilen. Als een weerlicht flitste ik uit de kleren en dook met een paar dichtvallende ogen , het bed in voor de hoogst nodige rust.   

wordt vervolgd

Rust                                                                  Londen city  1972

Het lawaai op de binnenplaats was niet te luchten. De drilboor leek wel op mijn hoofd te hameren en het schriele geschreeuw van een slijpschijf probeerde me volledig gek te krijgen. Steeds weer opnieuw striemden ze mijn zenuwen met hun zweepslagen. En ik had mijn rust zo nodig na een zware nacht werken.  De collega’s losten ons te laat af en we hadden er een monstershift van bijna zestien uur opzitten. We werkten toen zeven op zeven dagen in een nachtshift van twaalf uur om een telefooncentrale tijdig in dienst te krijgen. Soms voelden we ons als moderne slaven. Slechts om de drie weken namen we het vliegtuig naar huis om een weekend bij ons gezin te zijn en daar in alle rust wat extra slaap te pikken.

Hier op de middag in die hete hotelkamer kon ik de slaap niet vinden. Mijn hoofd leek wel een boksbal ,die zodanig murw werd geslagen dat mijn gedachten van ergens ver leken te komen. Ik hield de hel van de bouwwerf daar beneden niet langer uit. Er zat niets anders op dan de collega’s van de dagploeg op te bellen met de vraag of ik op iemand zijn kamer mocht slapen. Op een kamer langs de straatkant was het immers frisser en rustiger.

Wat later aan de balie aanhoorde de receptionist  mijn probleem en fronste zijn gespannen wenkbrauwen toen ik om de sleutel van kamer 434 vroeg. Hij mompelde wat en wenkte een collega , die me mijn verhaal nogmaals liet overdoen. Ook deze houterige man bekeek me argwanend.  Demonstratief schudde hij zijn hoofd en haalde geveinsd verontschuldigend zijn schouders op. Ik kreeg de sleutel niet . Hoe dan ook ik moest die hebben want ik kon elk moment van frustratie openbarsten.

wordt vervolgd

 Sex is heerlijk, maar absoluut onvoldoende. 
 

mizar

Het nadeel om nar te zijn, is dat er met je gelachen wordt.
Het voordeel is dat je jezelf kan blijven. 



mizar

 

We zijn reizigers door de tijd

komen uit het onbekende

gaan naar het onbekende

Heel even ‘wij’ op deze stip

in de oneindigheid.

Om elkaar te horen , te zien

aan te raken en lief te hebben.

mizar

 

De steen.

 

 

Ik heb me moe naast je neergezet .

Praat met je. Maar je luistert niet.

Koppig hard als je bent.

Al weet ik dat je iets moois verbergt.

Angstvallig voor me omklemt.

 

Toch wil ik weten.

Die bolster breken.

Ik hamer, ik tik 
Hoor nu hoe je klinkt .

Slag na slag met me zingt.

Tot ik tenslotte mezelf in je vind.  

 

 

Uit het dagboek

Beeldhouwen in Toscane.

 

 

Tom

 

 

Ik heb Tom begraven, mijn ganzerik.

Een stukje van me werd mee begraven.

Een stille vriendschap van vele jaren.

De tuin voelt nu een beetje leeg .

Ik vul een glas.

‘Tom, het is fijn geweest’

  

  
           uit het dagboek