Ik ben Freddy, en gebruik soms ook wel de schuilnaam fritske.
Ik ben een man en woon in Rotselaar (Belgié) en mijn beroep is ex ambulancier GHB Leuven.
Ik ben geboren op 29/01/1945 en ben nu dus 79 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Af en toe ééns schilderen , oude pretkaarten verzamelen en bloggen ! Ben een man van weinig woorden maar van daden..
Indrukwekkend gebouw, Vlaamse renaissancestijl. Geschenk van het Amerikaanse volk. Ingehuldigd in 1928. Toren van 85 m. met Beiaard. Op gelijkvloerse verdieping museum de Spoelberch. ( Mgr. Ladeuzeplein ) Leuven
INSTITUUT DER DOCHTERS VAN MARIA OF INSTITUUT PARIDAENS
In de XVI de eeuw verhief zich op het huidige Sint - Antoniusplein het prachtige herenhuis der patriciérsfamilie Uiten Lieminge . Dit gebouw van 1511 kwam in 1613 in het bezit van S. Vosmeer, apostolische vicaris der Verenigde Provincién, en werd in 1617 het College der Hollanders, onder het voorzitterschap van Cornelius Jansenius . Van 1754 tot 1757 werd het college bijna gans herbouwd volgens de plannen van J.-A. Hustin . Door de Franse regering werd het openbaar verkocht in twee loten . Het eerste, dat de gebouwen omvatte, werd de 15 de September 1810 toegewezen aan de Fransmans Francis Huen, terwijl het tweede lot, d. w. z. de tuinen, een koper vond in Michiel - Jozef van Gindertaelen, een handelaar te Wilsele . De Naamse advocaat Willem de Laittre werd de 28 ste Januari 1812 eigenaar van het eerste lot en verhuurde het aan Mejuffrouw Paridaens. Deze juffrouw, afkomstig van Bergen, die door de Franse revolutie uit het klooster was gedreven , had in 1799, samen met Mejuffrouw B. van den Bosche, van Mechelen, nicht van de laatste bisschop van Antwerpen, Mgr de Nelis, het plan opgevat een instituut te stichten met het doel de opvoeding van jonge meisjes te verzorgen . Onder de directie van Jan Hubert de Venise, president van het college van Bergen te Leuven, openden deze beide vrouwen, samen met andere godvruchtige personen dit instituut in het begin van het jaar 1800 in een huis gelegen in de Sint - Martensstraat. Het jaar daarop werd de school overgebracht naar het klooster der Engelse Zusters, aan de Voer, om reeds de 15 de Augustus 1805 weer te verhuizen naar het oude klooster der Ierlandse Minderbroeders op het Sint - Antoniusplein, op de hoek van de Broekstraat. Het instituut van Mejuffrouw Paridaens bleef hier tot 1812 om dan difinitief bezit te nemen van het oud college der Hollanders, dat de 3 de April 1835 volledigin het bezit kwam van de school voor meisjes.
Het kunsthistorisch belangrijkste deel van het Kortrijkse centrum strekt zich uit langs de rechteroever van de Leie, net ten zuiden van de rivier. Daar bevinden zich de Grote Markt, die met fraaie panden is omzoomd, het belfort, het magnifieke stadhuis, de rijke Sint-Maartenskerk met daarnaast het bijzonder stemmige begijnhof en de Onze-Lieve-Vrouwekerk, het opmerkelijkste heiligdom van de stad. Op de Leieoevers zelf verrijzen de imposante Broeltorens - het kenteken van Kortrijk - die door een fotogenieke brug met elkaar zijn verbonden. Het ook al unieke Nationaal Vlasmuseum aan de E. Sabbelaan mag u evenmin missen. Het onlangs gerestaureerde Broelmuseum met zijn prachtige kunstcollecties kunt u dagelijks bezoeken. Een stuk minder bekend zijn het park en het museum van de Groeningeabdij. Van die in de 13de eeuw gestichte abdij rest nog het dormitorium, dat goed werd geretaureerd en tegenwoordig onderdak biedt aan een in alle opzichten boeiende historische collectie over Kortrijk. Een van de meest pittoreske plekjes van de stad is ontegenzeglijk het Baggaerthof: dertien huisjes die in de 17de eeuw voor behoeftige vrouwen werden gebouwd, en een tuin met meer dan tweehonderd verschillende kruiden.
Supergoei ! ! ! Er komt een hersencel aan in het nanne- lijk brein. Ok, dat is een héél zeldzame gebeurtenis, maar het kan ! Om kort te gaan : die hersencel merkt, dat hij heel alleen is in een grote lege zwarte ruimte . " Joehoe" roept de hersencel. Maar ocharme: er antwoordt niemand ! " Joehoeoeoeoeoe" roept hij nog eens . Maar het enige wat hij hoort is de echo van zijn eigen stem. Totaal ontredderd kruipt dat dapper en eenzaam celletje in een hoekje en begint te wenen . Plotseling komt er een andere hersencel toegesneld, totaal buiten adem, en roept naar de wenende hersencel : " Hey zot , wa doede gij hier" ? " Wij zitten allemaal beneden "