Ik ben Chantal maar ben tevens fier op mijn totemnaam ' De blijmoedige HINDE' En elk jaar opnieuw op 8 september vier ik mijn verjaardag. Ik ben mama van 2 prachtige kinderen Els en Carlo en sinds 17 november 2005 omaatje geworden van kleindochter Kiyoko. Sinds 15 augustus is de familie nog uitgebreid met een tweeling Isao en Nao, dus ben ik 3x oma en meter van Isao. Ik ben fier op mijn geboortestad Gent maar woon in Nevele. Het Meetjesland. Hobby: tekenen, schilderen, tuinieren, schrijven, kalligrafie en natuurlijk genieten van de goede dingen van het leven. Studeren is blijkbaar ook een stuk van mijn leven geworden. En u... u bent altijd welkom op mijn blog.
Augustus Keizelijke maand met recht als oogstmaand wat verwaand. Het wuiven van jouw gouden aren zacht tokkelend op dunne snaren verblindt ons oog verrast ons oor. Jou hebben wij nog steeds niet door Jac Linders
natuurlijk
19-05-2006
bad in
Na mijn badje, wordt ik altijd gemasseerd met amandelolie. Heerlijk is dat
Benny was dus niet komen opdagen op het werk. Waar was hij dan? Samen met een broer ging ik naar Eine waar mijn broer woonde. Niemand thuis te vinden. Raar. Maar ik dacht, we moeten niet zo direct zorgen maken. Als Benny niet de volgende dag zou opdagen, dan moesten we ons ongerust maken. En ja, Benny kwam nog steeds niet opdagen op zijn werk. Ik nam contact op met zijn baas en er bleek geen probleem te zijn. Ze wisten van niets. Ik geloofde het niet. Uiteindelijk ben ik overal waar ik maar informatie kon krijgen gaan aanbellen. Eventuele vrienden, kennissen. maar zonder resultaat. Ik begon me dus we degelijk ongerust te maken. Ik besloot om samen met mijn broer naar de politie van Oudenaarde te gaan. Daar gaven we hem als vermist op. Aangezien het al lang geleden was dat ik hem nog had gezien, was het moeilijk een juiste beschrijving te geven van hem. Ondanks we halfbroers en halfzussen zijn (5) hebben we allemaal iets van moeder dat ons gelijk stemt. Vooral het haar. Donker en krullen. Ik ben toch terug gegaan naar zijn werkgever om eens te informeren wat er eigenlijk aan de hand was. Als hij al 17 jaar onafgebroken bij hen werkte, altijd op tijd was, moest er toch iets geweest zijn. Natuurlijk was er iets, hij had zijn ontslag gekregen. Dat had hem zodanig getroffen dat hij in paniek is weggerend. Hij voelde hem voor de zoveelste keer in de steek gelaten, het vertrouwen was weer geschonden, de vaste band doorbroken, zijn houvast kwijt. Ik was kwaad op die baas maar probeerde eerst en vooral in samenwerking met de politie om mijn broer terug te vinden. Ik wil hiermee ook zeggen dat de politie mij altijd te woord heeft gestaan als ik er stond met vragen. Ze stelden me gerust. Ik vroeg of we het niet als onrustwekkende verdwijning konden opgeven op tv aangezien hij toch licht mentaal gehandicapt is. Maar hun onderzoek wees nog altijd in de richting dat het niet zo onrustwekkende diende gezien te worden. Waar was hij? Voor mij was het wel onrustwekkend, maar ik vertrouwde op hun onderzoek. 3 weken leefde ik in spanning, sliep slecht, ging regelmatig naar zijn huis om toch maar zeker te zijn dat hij er niet was teruggekeerd. Zocht samen met de politie naar mogelijke aanknooppunten. De buren hadden wel eens gehoord en gezien dat er iemand met een wagen gerief van mijn broer was komen ophalen. Er was een dame bij met hoge hakken. Wat er dan in mijn hoofd omging kan ik niet echt beschrijven. Ik moest nuchter blijven denken. De dag dat we een foto zouden verspreiden op de televisie voor een onrustwekkende verdwijning, kreeg ik een telefoontje van een vrouw. Ze beweerde dat ik haar moest kennen, ze was een nicht. Maar ik kende geen nicht, had ook geen nicht in Gent wonen. Mijn broer was bij haar en ze vroeg of ik wou langskomen. Onmiddellijk heb ik de politie verwittigd zodat ze zijn verdwijning 's avonds niet zouden aankondigen op de VRT,. Ik reed naar die zogenaamde nicht. Hij zat verslagen in elkaar gedoken in de zetel toen ik binnenkwam. Hij huilde als een klein kind en ik kon zelf niet huilen, ik was zo bezig geweest met de praktische zaken te regelen, nuchter denken. In moeilijke perioden als kind mocht ik van moeder ook niet wenen, dat zat er blijkbaar nog altijd ingebakken. Ik kon hem enkel troosten, hem tot rust proberen brengen. Hem zeggen dat ik er voor hem was, ik voor hem zou zorgen. Ik die dacht om geen verantwoordelijkheden meer op mij te nemen als het om broers of zussen ging. Maar in deze situatie kon ik hem toch niet aan zijn lot overlaten. Hij stond alleen, wist ook niet waar en hoe hij de zaken moest aanpakken. Hij was zo al in de war dat er niet meer denkwerk aan te pas moest komen voor hem. Hij was naar Gent gefietst en had enkele dagen in de buurt van die zogenaamde nicht rondgehangen, had op een bank aan het water geslapen, had zelfs overwogen om zelfmoord te plegen. 3 weken alleen, zo dicht in mijn buurt en ik maar zoeken in Eine en omstreken. Hij was compleet van de kaart. Hij wou niet meer terug naar zijn woonst. Hij was bang, als hij de naam van zijn werkgever hoorde panikeerde hij. Dit kon toch niet normaal zijn. Vervolg binnenkort.
Mijn broer Benny werd vorige maand als cursist van de maand vernoemd bij Leerpunt. Door een auto-ongeluk is mijn jongste halfbroer mentaal gehandicapt gebleven. Hij woonde in verschillende pleeggezinnen om dan in het MPI instituut in Zwijnaarde te belanden. Daar leerde hij voor schoenmaker maar oefende het beroep nooit uit. Hij werd lang begeleid op het moment dat hij naar Oudenaarde ging wonen in een instelling om van daaruit zelfstandig te gaan wonen. Van dan af werkte hij gedurende 18 jaar bij een bieruitzetter. Hij voelde zich daar goed bij. De contacten tussen ons waren zo goed als onbestaande doordat wij niet op de hoogte gebracht werden door sociale diensten als wij als jongeren verhuisden van instelling. Je weet wel dat er ergens in het land familie woont, maar waar? Tot op een moment dat de baas van mijn broer in een soort paniek contact zocht met de familie om te melden dat Benny niet was komen opdagen om te werken. Dat waren ze van hem niet gewoon. Het vervolg lees je in een volgend bericht. Nu gaat het er om dat Benny in Gent woont en zich bijschoolt en het goed stelt. Hij is trots op zijn prestaties en ik zijn zus die hem begeleid in allerhande zaken ben even trots. Dus op de foto mijn halbroer Benny die letterlijk straalt van trots.
Naar bad gaan was wel wat meer verhuizen met materiaal vroeger. Of is dit maar een gedacht? Of misschien lag het aan mij dat ik niet wist dat er veel handiger dingen op de markt waren. Het was telkens weer met het badje sleuren, alles bij de hand hebben voor de verschoning van de kinderen. In de badkamer was er geen wastafel voorzien. Dan werd de eetplaats maar even een stukje badkamer. En gegarandeerd dat er wel wat geplets bij kwam kijken. Dolle waterpret natuurlijk. En Carlo zat graag in het water.
In tegenstelling tot Kiyoko at haar mama Els niet graag spinazie. Soms zaten we beiden onder de groene sproetjes. Dat heeft wel wat geduld gevraagd. Maar dan wisselde ik al eens af met potjesvoeding. Dat luste ze dan wel, maar ik vond dit verschrikkelijk smaken en verkoos toch de verse voeding.
En dit is mijn Els, toen ze heel graag alleen wilde leren eten. Ze was gek op platte kaas. Er mocht af en toe wel een banaan of stukjes appel in. Ik bleef wel in haar nabijheid bij dit experiment. Af en toe vloog er wel eens wat kaas in het rond. Probeer dan maar niet te lachen als je dat snuitje vol onschuld ziet glimlachen.
Het is volgens mij nog maar een kwestie van een paar dagen. Kiyoko wringt haar in alle bochten om een speeltje of haar tuutje te pakken. Maar op haar buikje draait ze nog niet. Ze ontdekt een heleboel doordat ze zeer nieuwsgierig is. Ze kijkt naar alles wat maar beweegt. Ze herkent heel goed de meest vertrouwde stemmen, zelfs als ze in een andere kamer aanwezig zijn. Het rechtzitten zal ook niet zo lang meer uitblijven. Ik kan er niet genoeg naar kijken en blijven denken, Een kind is een wonder !!!
Een boeket (deze verwelken zeker niet) speciaal voor alle bezoekers Geniet er van. Bloemen verwelken scheepjes vergaan maar mijn blogje blijft wel bestaan.