Tjongol (bij Tjibaroesa) T.R.I. geeft zich hier over
klimmen en klauteren
Typhus op een stokje was de bijnaam van de ijslollies, welke ondanks het verbod gretig aftrek vond.
Aankomst Tandjong Priok
Neptunes aan boord
Vertrek uit Rotterdam
Hieronder een aantal schepen die de manschappen en materieel vervoerde naar zowel Indonesië als naar Nederland en tussen de eilanden onderling, Het zijn lang niet alle schepen, er waren er nog veel meer,Kunt u zich voorstellen wat die operatie ons land gekost moet hebben.
ms. Aldabi
ss.Bloemfontein
ms. Boissevain
dms. Indrapoera
ss. Johan de Witt
ms. Johan van Oldenbarneveld
ms. Klipfontein
ms. Kota Agoeng
ms. Kota Baroe
ms. Kota Gede
ms. Kota Inten
tss. Nieuw Amsterdam
tss. Nieuw Holland
ms. Noordam
ms. Oranje
ms. Poeloe Laut
ms. Ruys
ss. Saparoea
ms. Sibajak
ms. Sloterdijk
ss. Stuyvesant
ms. Sumatra
ms. Tabinta
ms. Tarakan
ms. Tjisadane
tss. Volendam
ms. Weltevreden
ms. Willem Ruys
tss. Zuiderkruis
De Nelly
Lucifers
Het TNI insigne
Poelau Bras
Surabaja in brand
bevoorading vanuit de lucht
Mitrallieursnest
De Hygiënische afdeling voerde een moeilijke strijd tegen de malaria. Dergelijke borden langs de weg moesten de mensen waarschuwen.....en hen herinneren aan de malaria-voorschriften.
APRA - actie van Westerling op Java -Bandoeng (1950)
Indonesië 1947 - 1950
Herinneringen aan mijn vader Herinneringen aan mijn vader 1946 - 1950 in het verre Indonesië.
Mijn vader,die helaas niet meer in ons midden is, heeft ook de politionele actie in Indonesië meegemaakt,hij was daar in de jaren 1946 -1950, met de 7-December-divisie, als huzaar bij het 1é verkennings Regiment, 1é Escadron Commandogroep. Legernr: 250829016. Huzaar D.van Roosmalen. Helaas heeft men in het leger zelfs zijn naam verkeerd geschreven namelijk L.Roosmalen,wat ik hun zeer kwalijk neem,en ook aantoont hoe onzorgvuldig zij met de manschappen omgingen in die tijd.
Bij mij weten heeft hij zijn opleiding genoten in de Prins Bernhardkazerne te Amersfoort bij het stafeskadron van het Eerste Verkennings Regiment.
Ik wil proberen hier zijn herinneringen vast te leggen,door middel van foto's en eventuele mijn bekende verhalen.
Alle onderstaande stukjes heb ik achterhaald uit mijn vaders herinneringen die hij heeft achtergelaten,en verhalen mijn toegestuurd door andere oud-strijders waaruit ik passages neerzet in mijn blog, waarvoor ik deze manschappen dankbaar ben, en nog steeds is alles welkom, alles wat met deze site te maken heeft wil ik graag hier plaatsen. Bij voorbaat al mijn grote dank.
Mochten er mensen zijn die mijn vader gekend hebben, hoor ik het graag van u.
"Als u in de middenkolom op de foto's klikt krijgt u sommige vergroot te zien"
PS: werkt alleen op de middenkolom.
Gegevens zoeken , slachtoffers/gesneuvelden, kerkhoven, etc.
Zoekt u namen, van slachtoffers/gesneuvelden of eventuele de plek/kerkhof waar ze zijn begraven, kunt u in de linkerkolom onder "Photo albums by idabagus en links" klikken op Oorlogsgravenstichting en als uw op de site bent linksboven op Slachtofferregister klikken. Bij sommige is ook een foto van het graf zichtbaar.
Dit gedicht is door een onbekende officier van de Britse 7é Gepantserde Divisie (woestijnratten), geschreven. En is vertaald door de Hr. Miel Beltgens, OVVer bij het 1é Verkenningspeleton Regiment Huzaren van Boreel
"Gedurende mijn tijd in West Java kreeg ik de Engelse versie van een gedicht in handen en heb nooit een Nederlandse vertaling gezien" schrijft hij "De naam van de Engelse officier was niet gegeven, dat was waarschijnlijk omdat hij toen bij de 'The Commision of Good Servies' was van de United Nations"
De heer Beltgens vond het gedicht zo goed,en het gaf de gevoelens an elke militair en de toestand in Indië zo goed weer, dat hij het altijd bewaard heeft.Hij vertaalde het gedicht, volgens zijn zeggen "hier en daar 'vrij', maar dat kon niet anders"
‘s-Hertogenbosch heeft er een heel mooi gedenk-teken bij. Aan de Zuiderparkweg is zaterdag 9 juli 2004 het indrukwekkende Indiëmonument onthuld. Indrukwekkend vanwege zijn betekenis voor nabestaanden van de 35 Bossche militairen die in voormalig Nederlands Indië het leven lieten, maar ook door de boodschap van vriend-schap en vrede die de Deurnese ontwerpster Saskia Vermeesch erin legde.
Wat is nu eigenlijk de symboliek achter het ontwerp, waarin twee hoge zuilen en een half-ronde gemetselde muur opvallen? “Ik heb een beeld van verzoening willen scheppen. In gesprekken met oud-Indiëstrijders is het mij opgevallen hoe verzoenend zij staan tegenover het Indonesische volk. En in Indonesië merkte ik hoe verzoenend mensen daar tegenover Neder-landers staan”.
Saskia Vermeesch is van Indische afkomst en opgegroeid met rituelen en gebruiken in Indonesië, en verwijst daar vaak naar in haar beeldhouwwerk.
“Ik heb een tempel willen maken, een plek voor bezinning, gedenken, rusten intimiteit.
Daarbij heb ik de sierlijke vormen van de Indonesische bouwkunst met de strakke lijnen van de West-Europese architectuur.”
Als grondvorm koos Saskia Vermeesch voor een cirkel, die half wordt omslotendoor een gemetselde muur in de vorm van een berg. “De muur maakt de plek intiem, maar niet gesloten. Voor de bergvorm heb ik gekozen omdat in Indonesie bergen heilige plaatsen zijn waar de goden wonen. De namen van de 35 overledenen zijn op bronzen plaatjes vereeuwigd in deze berg.”
Twee hoge bronzen zuilen fungeren als toegangspoort tot het binnenste deel van het monument. De vorm van deze zuilen wordt bepaald door een Indisch batikpatroon. “Deze toegangspoort is de overgang van de matriele wereld naar de immatriele wereld van goden en overledenen.”
Saskia Vermeesch legde zaterdag zelf een lotusbloem bij het monument. “De lotus wortelt heet diep in de aarde en wordt in verband gebracht met de cirkel van het leven, van geboorte tot dood. Het bronzen beeeld in het monument, dat is geinspireerd op de vorm van een altaar, draagt een lotus die op het punt staat open te gaan. De jonge Indiegangers waren in de vroege bloei van hun leven. De bladeren van de lotus wilden zich juist ontvouwen. Helaas hebben ze zich voor deze jongens nooit mogen openen.”
Rondom het altaar is plaats om bloemen te leggen. In het beeld zijn twee uitsparingen gemaakt als kommen warin men bij herden-kingen water kan schenken en bloemen zonder steel kan laten drijven als een offer.
Een hartstenen halve cirkel draagt de tekst: Met alle respect voor ALLE gevallenen herdenken wij hen die ons ontnomen zijn tijdens de strijd in en om Nederlands Oost Indië en Nieuw Guinea van 1941 tot 1962 en de woorden Laat ons bij jullie zijn.......wij moesten al zoveel missen
(dit artikel is ovegenomen uit het Brabants Dagblad van maandag 11 juli 2004)
Een mooie foto, gevonden tussen de verzameling foto's van mijn vader, een uitbarsting van de Krakatau. Wanneer die foto, gemaakt is weet ik niet. Maar is toch wel een bijzondere opname vind ik.
De Indië - veteraan, een stiefkind (oftewel hoe Nederland met zijn soldaten omging)
Vele Huzaren hadden in Indië hun versleten ondergoed, sokken etc. weggegooid. Op de laatste dag bij inlevering van hun uitrusting werden vermiste artikelen in rekening gebracht en werd het volle bedrag van het karige soldij afgetrokken. Dat was de dank voor 3 jaar Koningin en Vaderland in de tropen dienen.
zomaar een passage uit een verhaal van een Indië - veteraan
"Het is moeilijk de atmosfeer te beschrijven, de tegenstanders waren nummeriek in de meerderheid en het ontbrak hen niet aan fanatisme. Wij konden het niet bolwerken. Terwijl er in Den Haag door "koekebakkers en "kruideniers"eindeloos werd gezwamd over Indië en de oorlog, twee onderwerpen waarvan zij geen enkel opzicht de realiteit kenden. Jan soldaat werd in dit zinloze gevecht de dupe. De beleidsvoerders traceerden zich op "vakantie"vliegreizen naar Indië, waar zij niet verder durfden te gaan dan een zwaar bewaakt luxe hotel in Batavia. Onder het genot van een stevige borrel, nasi goreng en een Indische rijstafel werd er opnieuw met "oogkleppen" op strategie gepland dat altijd op niets uitliep.
Dergelijke toestanden maakte het gesloof van de soldaten achter de sawahdijkjes en nachtelijke patrouilles moeilijk en trok een zware wissel op moraal en prestatievermogen. Zij werden afgescheept met beschimmeld aardappelmeel en keiharde kakies waarvan zij lamme kaken kregen, plus 94 cent soldij per dag. Mijn persoonlijke ervaring is, dat ondanks de armoedige verzorging, dat plichtsbetrachting en saamhorigheidsgevoel van hoofdzakelijk dienstplichtig personeel het halfbakke militaire apparaat in West Java met veel pijn en moeite op gang hebben gehouden."
Ook deze foto's zijn waarschijnlijk van dezelfde onbekende, zijn genomen onderweg van het schip Sloterdijk in het Suezkanaal en de haven van Port Said in de maand Juli van 1947
Deze foto werdt gemaakt op 19 oktober 1947 in Bandoeng,net na een zwempartijtje in het zwembad aldaar. Misschien herkent iemand zich? of zijn er familieleden die er hun vader, broer,etc. er in herkennen.
Dit zijn Piet en Corry van Dulken, op hun trouwdag 16 Julie 1948, mijn vader was een van de getuigen bij hun huwelijk, helaas leven deze mensen niet meer,
Het huis van de familie van Dulken, waar mijn vader liefdevol werd ontvangen,en als een zoon werd behandeld.Graag had ik deze familie beter leren kennen,maar door allerlei oorzaken is het er nooit van gekomen.
Het voormalige passagiersschip "ss Tegelberg" werd ingezet als troepenschip. Om een beeld te schetsen hoe onze jongens vervoerd werden, als passagiersschip was het bestemd om 654 passagiers te vervoeren,als troepenschip stuwden men 2681 manschappen in het schip.
Tekst: P.Pruin 't Tropenpetje. I Voor de oorlog was in holland reeds het streven, Om aan Jan Soldaat een vlotter pak te geven, Toen kwam het Engelse model, Was bij de meisjes zeer in tel, Maar hier in Indië aangeland, Verdween meteen de charme, want...... Refrein: Inplaats van 't Engelse of Canadees baretje, Draag ik in 't apenland een lelijk hardgroen petje, Ik zet het schuin en dan weer recht, Maar het staat toch altijd even slecht, Ik draag het ook wel op één oor, En 't staat zo leuk achterste voor, Die zakken op mijn heup staan volgens mij niet net, Maar 't ergste van al vind ik die tropenpet. I I Een soldaat is steeds een grote vriend van kinderen, En of hij knap of lelijk is, mag 'm niet hinderen, Ik sprak laatst met zo'n aardig kind, Ze was me heel niet goed gezind, Want met zo'n tropenpetje op, Heb ik beslist een boevenkop. I I I Terwijl wij over onze petjes zitten kijven, Zijn er ook nog lui, die zich in de handen wrijven, Dat zijn de kleermakers, want, Ze zien in ons een goede klant, Er wordt de hele dag genaaid, Opdat ons aanzien wat verfraait.
onderstaande foto's is maar een greep uit de vele die daar achterbleven, om ze allemaal te plaatsen zou ondoenlijk zijn.U hoeft alleen maar met de cursor over de foto te gaan om te zien wie hij was,en waar en hoe hij is gestorven of gesneuveld.
Voor mijn vrouw (demobilisatie) Als op Gods dag ons leven herbegint, zal 't leven van voorheen niet zijn geschonden. Want, met eenzelfde band aan hem gebonden, zal Hij het zijn die ons weer samenbind. ******** Wanneer jouw hoofd zich naast het mijne nijgt, mijn handen om jouw smalle handen vouwen, dan zal de dank aan onze wimpers douwen, omdat de stem,te klein in 't danken, zwijgt. ******** Ik zal héél zacht uw ogen kussen en nóg zachter dan voorhéén uw wang beroeren. U aan mijn hand opnieuw ter bruiloft voeren, zo, dat ik iedere vreugde weer herkén. ******** D.v.Roosmalen Ergens in de tropen
Menteng Pulo (bij Jakarta), een van de vele erevelden in Azië hier zijn 4300 graven, er rusten zowel slachtoffers van de Burgerkampen als Nederlandse millitairen.
Wij werden geroepen van huis en van haard, te dienen ons volk en on land. Wij zijn jong en krachtig,vol moed onvervaard, en houden ons woord steeds gestand. Refrein Wij werken voor vrede,voor veiligheid en recht, en helpen een volk uit zijn nood. Begrippen waar iedere jongen voor vecht, en waar Neerlands kracht uit ontsproot. Refrein Eens wappert dan vredig het rood wit en blauw, te land ,in de lucht en ter zee. Wij kunnen dan juichen,en weten: Onze trouw, bracht Nederland ook weer de vree.
het refrein; Pak aan dan, o jongens, ons volk ziet ons aan, verwacht dat wij doen onze plicht. Zeven December, dat is onze naam, vooruit, want de taak is niet licht: De naam van ons corps voor déer van ons land ! Zeven December, dat is onze band.
't Sprookje is uit, Een mooie droom is voorbij, Ik dacht dat jij op mij zou wachten, Maar jij nam een ander voor mij. *** 't Sprookje is uit, Het had zo mooi kunnen zijn, Ik zag zo vaak al in gedachten, Ons huisje zo knus en zo klein, Ik kan daar ginds in de vreemde niet weten, Dat jij voor de toekomst bevreest, Het mooie zo gauw zo vergeten, Dat tussen ons is geweest. *** 't Sprookje is uit, Een mooie droom is voorbij, Ik dacht dat jij op mij zou wachten, Maar jij nam een ander voor mij. *** Nooit heb ik gevoeld, Dat in jouw hart iets was bekoeld, Want in elke brief, Kwam steeds weer voor"Ik heb je lief" 't Sprookje is uit, 't Sprookje is uit.
Dit lied werd geschreven door een invalide geraakte soldaat
In Pengalengan hadden de Huzaren van Boreel een gezellige kantine in De Huzarenstal . Zondags na de kerk kon het druk zijn op het terras.........en ook op het parkeerterrein
"Tot over twee jaar......" was de afscheidsgroet van de kwartiermakers, die met de "Klipfontein"naar Indië vertrokken. Wat er verder te zeggen viel stond op de trein.
"De divisie moet eind november in Indië zijn", zei de toenmalige Minister van Oorlog, mr. J. Meynen, "het bestaan van het Koninkrijk is er mee gemoeid"
Hare Majesteit Koningin Wihelmina in een rede voor het front van de 1ste Divisie te Assen Donderdag 29 Augustus 1946
"Zeven December" zal de naam dezer divisie luiden,omdat in Mijn rede van 7 December 1942 de grondslagen zijn neergelegd voor een nieuwe verhouding tussen de delen des Rijks onderling en binnen die delen zelve. Deze grondslagen zijn: herstel van recht en veiligheid en vernieuwing in vrij overleg.
STAF ESKADRON VAN HET Amersfoort, 15 December 1946. EERSTE VERKENNINGS REGIMENT. Prins Bernhard Kazerne
Aan de Ouders, Vrouwen en verloofden van hen die behooren tot het Staf Eskadron
Na in het afgeloopen jaar tweemaal enkele mededeelingen te hebben gedaan aan de naaste familiebetrekkingen van de dienstplich- tigen Huzaren moge ik thans tot de naaste betrekkingen van alle offi - cieren , Onder - officieren , Korporaals en Huzaren behoorende tot het Staf Eskadron deze brief richten Mijn gedachten gaan terug naar de maand Mei van dit jaar toen enkele Officieren en Onderofficieren , door hun detacheering i Groot Britannie op de hoogte gesteld van de moderne Cavalerie Wape- nen , bijeen werden gebracht in het Staf Eskadron te samen met jonge kerels die een spoed - opleiding in Engeland in minder dan een jaar van burger tot kaderlid waren gevormd . Aan dit Officiers en Onder - officierskader werden begin Mei ongeveer 250 dienstplichtigen toever - trouwd . Deze dienstplichtigen zouden worden opgeleid tot goede Huzaren , Huzaren en Kader zouden samen moeten gaan vormen de verschillende oor - logsonderdelen , - Regiment Staf , Commando Groep , Verbindings Peloton , Mortier Peloton , Pag . Batterij en Verzorgings Peloton - , en deze eenhe - den zouden dan te samen zijn : " Het Staf Eskadron " . Het Staf Eskadron dat als een onderdeel van het I - Verkennings Regiment behoort tot de 7 December Divisie . De reden waarom mijn gedachten teruggaan naar dat eerste begin is het feit dat met de a . s . jaarswisseling ook ons Eskadron haar bestaan met een geheel nieuw verwisselt .
Tot op Vrijdag 6 December j . l . verkeerde ons Eskadron in een opleidingsstadium in Nederland , thans is dit zelfde Eskadron met in - schepingsverlof om bij aanvang van het Nieuwe Jaar ook een nieuw leven te beginnen door scheep te gaan naar Nederlandsch Oost - Indie . Daar wacht het Eskadron de taak om bij te mogen dragen aan het hand - haven van de orde , het herstel van het recht en het beschermen van hen die nog blootgesteld zijn aan de behandeling van diegene welke van de Japanners het systeem van terreur en onderdrukking overnamen . Dat wij zelf bij de uitoefening van die taak niet in machtsmisbruik zullen ver - vallen wordt U verzekerd door onze wettige Regeering . Maar meer zeker - heid nog zult Gij , naaste verwanten , vinden in de wetenschap dat het Uw Zoon , Uw man is die gaat naar dat warme , altijd groene deel van ons Ko - ninkrijk . Van hem kunt Gij U niet voorstellen dat hij tot machtsmis - bruik is te verleiden , van hem kunt en moogt Gij slechts verwachten dat hij met zich mee zal dragen onze Nederlandsche eigenschappen van vrij - heidszin , rechtvaardigheid en trouw , eigenschappen die hij ook in Indie nimmer zal verloochenen . Het was voor deze taak die ons nu wacht in het nieuwe jaar dat wij ons in 1946 hebben getraind en het is hierover dat ik U enkele woorden zou willen zeggen .
Deze voorbereiding heeft van het Kader een enorme inspanning gevergd , een hoeveelheid werk en een hoeveelheid te verrichten dien - sten waaraan geen einde scheen te komen . Maar deze moeite was niet te vergeefs want de Huzaren hebben telkens opnieuw bewezen uit het goede hout te zijn gesneeden . Daardoor zijn in de afgeloopen maanden de ge - noemde Oorlogsonderdelen geen namen meer gebleven maar zijn zij le - vende werkelijkheid geworden . Het zijn eenheden die in handen van de betrokken Officieren - Commandanten volledig berekend zijn voor hun taak . En dan moge U onder taak niet alleen verstaan de eigenlijke gevechts - handeling , maar niet minder de eischen van goede geest , tucht en zelf beheersching die voor al deze onderdeelen noodzakelijk zijn . Onmisbaar wil men de zoo wisselende omstandigheden , soms vol af - wisseling maar ook wel eentoonig en neerdrukkend , met eere doorstaan , willen de mannen onder al die omstandigheden hun zelfvertrouwen en zelfrespect nimmer verliezen . Ik schrijf u deze dingen omdat ik in de afgeloopen maanden ontel - bare bewijzen heb gekrgen hoe U zelf door Uw medeleven , door Uw be - langstelling en Uw zorg hebt mede geholpen om dit resultaat te bereik - ken . Gij hebt de afwezigheid van Uw zoon , van Uw man met opgewektheid tegenover hem gedragen en Gij waart hem dikwijls tot groote steun . Dit geeft mij het gevoel van dankbaarheid jegens U en het geeft vertrouwen voor de toekomst . Want ook daarginds in Indie kunnen wij geen van allen Uw steun missen en het is goed te weten , dat Gij ons dat ieder persoonlijk door Uw liefde en door Uw trouw geven zal .
Wij zijn in de laatste weken van 1946 , het Staf Eskadron is thuis met verlof . Moge U in deze dagen met Uw man , met Uw zoon de vrede van Kerstmis vinden in Uw eigen huis , moge deze dagen U sterken voor het Nieuwe Jaar dat ons allen wacht .
De familie van Dulken, waar mijn vader door werdt opgevangen tijdens zijn tijd in Indonesië, hij werd hier als een zoon geadopteerd.Later zijn veel van deze mensen ook naar Nederland gekomen,en hebben contact gehouden tot het overlijden van mijn vader.
werd schimpend gezegd tegen dit embleem van de Indië - gangers, omdat vele jongens niet meer terug kwamen.
E = Expeditionare M = Macht
Het embleem van de eerste divisie was in de oorlogsjaren ontworpen voor de op te richten expeditionaire macht voor de strijd tegen Japan,na de capitulatie van Japan op 15 augustus 1945 kwam het embleem te vervallen. Het werd overigens alleen gedragen door OVW ers,(oorlogsvrijwilligers) Op verzoek van de toekomstige commandant van de 1é Divisie, de toenmalige kolonel H.J.J.W. Dürst Britt, werd het embleem opnieuw ingevoerd en bij legerorder 1946/289 dwingend voorgeschreven.
Tijdens een patrouille wapens buitgemaakt, tevens een van onze jongens gevonden in rubberplantage geheel verminkt (geslachtsdeel afgesneden en in mond gestopt)
Dinsdag 18 januari 1949,
Veroordeeld tot 12 dagen streng, in verband met weigeren dienstbevel.
Dienstbevel hield in,het doodschieten van een ongewapende oude man in het veld.
Heb dit uiteraard geweigerd.
Heb tijdens de 12 dagen cel door clementie van aalmoezenier,mogen bouwen aan de cantine en de garage.
Na ontslag uit streng arrest, nog 19 dagen in cel moeten slapen wegens geen ruimte in de slaapzaal.
Vrijdag 4 maart 1949,
8.00 uur op patrouille,
9.30 uur aanval afgeslagen.
10.30 uur wederom een aanval afgeslagen, geen verliezen.
Zaterdag 5 maart 1949,
8.00 uur op patrouille
wegversperring opgeruimd, geen beschieting, alles rustig.
lijk verdwenen,waarschijnlijk door dieren weggehaald.
16.00 uur terug naar bivak.
Vrijdag 8 april 1949,
Naar tjibeberdessa, 4 daagse actie,
Zaterdag 9 april 1949,
van 06.00 uur tot 18.00 uur in de bergen in een hinderlaag gelegen, hebben veel kou geleden.
Belangrijk !!! Ik stel het op prijs als u hier uw serieuze mening geeft Dus geen tekstjes als "prettig weekend" etc. Hoe goed bedoeld ook, dit is een serieuze site bedoeld als een homage aan deze jongens, daar passen geen onzinnige teksten als prettig weekend etc. Deze groeten zullen dan ook zo snel mogelijk verwijderd worden.
In Tjewedé (Java)
De groeten uit Indië
