Het is heel vervelend om verlegen te zijn. Je durft dit niet, je durft dat niet, je durft niet op te bellen of soms durf je niet aan te bellen.
Ik hoef je niet uit te leggen hoe dat is.
Het is echter niet moeilijk om er af te komen.
Het kost wel wat werk en tijd.
De methode heet De Spion Methode.
Ik neem maar even aan dat je op school zit en een meisje bent, maar voor iedereen is de methode hetzelfde.
Je doet alsof de regering je opdracht heeft gegeven om te spioneren op je omgeving. Je moet dat heel voorzichtig doen, niemand mag het weten. Anders denken ze dat je nieuwsgierig bent.
In de eerste plaats de mensen in je klas.
Je moet weten hun volle naam, voornaam en achternaam, eventueel bijnaam, hoe oud ze zijn, verjaardag (het wordt al moeilijker), adres, telefoonnummer, mobilenummer, e-mailadres.
Ook de namen van broertjes en zusjes, hun leeftijd.
Zijn hun ouders gescheiden of niet.
De regering wil dit allemaal uitgebreid weten.
Je kunt een adreslijst maken in je agenda of op je computer, dat valt niet op.
Je kunt daar ook de verjaardagen kwijt en je weet dan ook hun sterrenbeeld.
Maar nu meer persoonlijke dingen. We nemen een voorbeeld. Dick. Heeft hij een horloge, aan welke arm draagt hij dit. Jas, lang of kort, merk, kleur, sportief?
Bril, schoenen sportief of wandel.
Wat voor een fiets. Laptop, welk merk.
Doet hij aan sport, welke club, waar is die club, welk elftal, welke plaats in het elftal, spelen ze goed in de competitie.
Speelt hij een instrument, welk, met wie, welke soort muziek.
Je kunt dit natuurlijk niet allemaal in één keer te weten komen, af en toe vang je wat op.
Ook als naar een feestje gaat moet je weten welke muziek er speelt; de namen van de nummers.
Je slaat dit allemaal in je hoofd op, want als de man van de regering komt moet veel kunnen vertellen.
Voor de meisjes van je hetzelfde. Kleur ogen, haar blond of donker, lang of kort.
Sieraden, kleding, make-up, ook schoenen, kleding, sportief of behoudend. Hobbys, adressen enz.
Wie valt op wie. Je moet al die kennis natuurlijk wel voor je houden anders vinden ze je een roddelaar en heel nieuwsgierig. Je moet als spion niet in de gaten lopen.
Als je bij iemand thuis komt moet je goed opletten, maar niet opvallend.
Staan er bloemen in huis, vaste planten of snijbloemen, welke.
Schilderijen aan de muur? Fotos? Van wie?
Televisie, welk merk, hoeveel computers, draadloze verbinding? Welke TV programmas staan er aan.
Wordt er lekker gegeten (Niet de koelkast open trekken, dat gaat te ver!)
Welke auto staat er voor de deur, merk kleur, kenteken, hebben meneer en mevrouw elk een auto?
Is het een vrijstaand huis, hebben ze een zwembad?
De leraren. Hun namen, kleding, adressen, hobbys, met welke andere leraren gaan ze om. Waar wonen ze?
De omgeving.
Als spion moet je weten hoe het openbaar vervoer werkt.
Welke lijn gaat naar het station, en hoe laat rijden de trams, bussen.
Hoe heten de straten bij jou in de buurt. Verken de fietspaden, zodat je de weg weet.
Hoe laat komt de postbode. Welke firmas leveren pakjes af.
Ook merknamen zijn belangrijk.
Autos, fietsen of brommers, horloges, kleding, schoenen, geurtjes .
Er valt heel wat op te merken.
Goed, je begrijpt wel waar ik naar toe wil.
Vergeet het spionnen verhaaltje maar.
Om van je verlegenheid af te komen moet je actief belangstellend zijn.
En daar horen namen, adressen, verjaardagen, voetbalclubs en auto merken bij.
En dat is best veel werk.
Probeer het maar en je zult zien dat je hersens zo bezig zijn dat er veel minder plaats is om verlegen te zijn.
Veel succes!