Vol 2 - 1/11/1899: Zuivering van de Kerk - Haar steun: offerzielen

Omdat ik in mijn gebruikelijke toestand was, bevond ik me buiten mezelf, in een kerk, waar een Priester het Goddelijk Offer aan het opdragen was, en terwijl hij dit deed, huilde hij bitter en zei: De pijler van mijn Kerk heeft geen plek om te leunen!

In de handeling waarin Hij dit zei, zag ik een pilaar; de top raakte de Hemel, en aan de onderkant van deze pilaar waren Priesters, Bisschoppen, Kardinalen en alle andere hoogwaardigheidsbekleders die deze pilaar ondersteunden. Maar tot mijn verbazing ging ik kijken en zag ik dat sommigen erg zwak waren, sommigen half verrot, sommigen zwak, sommigen vol modder. Het aantal van degenen die in staat waren om het vol te houden waren zeer schaars. Deze arme pilaar bleef dus wankelen, niet in staat om stil te blijven staan, zo veel waren de bevingen die de pilaar van op de grond ontving. Bovenaan deze pilaar stond de Paus die, met gouden kettingen en met stralen die uit zijn hele persoon straalden, zoveel mogelijk deed om de pilaar te ondersteunen, en om de mensen die zich op de grond bevonden te binden en te verlichten, hoewel sommigen van hen vluchtten om zich meer op hun gemak te voelen door verrot en bedekt met modder te blijven. En niet alleen dit, maar hij deed zoveel als hij kon om de hele wereld te binden en te verlichten.

Terwijl ik dit zag, riep die Priester die de Mis opdroeg (ik weet niet zeker of hij een Priester was of Onze Heer) mij dicht bij zich en zei: Mijn dochter, kijk eens in wat voor een hartverscheurende toestand Mijn Kerk verkeert. Juist degenen van wie werd verondersteld dat ze Haar zouden onderhouden, trekken zich terug, en met hun werken slaan ze Haar neer, ze slaan Haar en komen op het punt Haar te kleineren. De enige remedie is dat Ik zoveel bloed laat vergieten dat er een bad ontstaat om die rotte modder weg te spoelen en hun diepe wonden te helen, zodat ze, genezen, versterkt en verfraaid in dat bloed, instrumenten kunnen worden die in staat zijn om Haar stabiel en stevig te maken. Toen voegde Hij eraan toe: Ik heb je geroepen om je te vertellen: 'Wil je offerziel zijn, en daarom als steunpilaar zijn om deze pilaar in deze onverbeterlijke tijden te ondersteunen?’

Eerst voelde ik een rilling door me heen gaan uit angst dat ik de kracht niet zou hebben, maar toen bood ik me meteen aan en sprak ik het Fiat uit. Op dat moment bevond ik me omringd door vele Heiligen, Engelen en zuiverende zielen, die me kwelden met geselingen en andere instrumenten. Eerst voelde ik een zekere angst, maar toen, hoe meer ik leed, hoe meer ik wilde lijden, en ik genoot van het lijden als een zeer zoete nectar; meer nog, omdat een gedachte me raakte: ‘Wie weet of die pijnen het middel zouden kunnen zijn om mijn leven te verteren, zodat ik vleugels zou kunnen nemen in de laatste vlucht naar mijn hoogste en enige Goed?’ Maar tot mijn grootste verdriet, na het lijden van bittere pijnen, zag ik dat die pijnen mijn leven niet zouden verteren. God, wat een pijn! – dat dit breekbare vlees mij verhindert mij te verenigen met mijn Eeuwig Goed!

Hierna zag ik de bloedige slachting van mensen die zich onderaan de pilaar bevonden. Wat een verschrikkelijke catastrofe! Zo erg schaars was het aantal van degenen die geen slachtoffer zouden worden; ze bereikten zo'n durf dat ze probeerden de Paus te doden. Maar toen leek het mij dat dat bloed dat vergoten was en die bloedig gekwelde slachtoffers de middelen waren om degenen die overbleven sterk te maken, om de pilaar te ondersteunen zonder hem nog meer te laten wankelen. O, wat een gelukkige dagen! Hierna zouden er dagen van triomf en vrede aanbreken; het oppervlak van de aarde leek te worden vernieuwd en de pilaar zou zijn oorspronkelijke prestige en pracht terugkrijgen. O, fijne dagen! - Ik groet jullie van verre, dagen die grote glorie zullen geven aan mijn Kerk, en grote eer aan God die haar Hoofd is!