29/7 Is dit nu toeval, of toch niet? - Niburu

Er verschijnen nu toch wel alarmerende berichten dat we deze herfst en winter te maken kunnen krijgen met een tekort aan antibiotica.

En dan met name antibiotica voor infecties van de luchtwegen. In een normale wereld zou bovenstaand bericht misschien wel wat zorgen baren bij een aantal mensen, maar men zou er verder niets van vinden.

Problemen gebeuren nu eenmaal en dit is dan één van die vele.

Maar, wij leven niet in normale tijden, niets is wat het lijkt en alle berichten uit de mainstream media en/of afkomstig van officiële bronnen kan je niet vertrouwen.

De Telegraaf komt vanmorgen met een uitgebreid artikel over hoe er zich de komende herfst en winter tekorten kunnen voordoen voor wat betreft antibiotica voor luchtweginfecties. Dat niet alleen in Nederland, maar in heel Europa.

Verder dat men nu in Brussel al bezig is om te kijken of de inkoop en controle van dit middel niet door Brussel zelf moet worden gedaan, net zoals ze dat deden met de 'coronavaccins'.

Als reden voor die tekorten wordt door de Telegraaf genoemd: grotere vraag en logisitieke problemen.

Wanneer de herfst aanbreekt gaat men uiteraard ook weer beginnen met de volgende ronde 'coronavaccins' voor kwetsbare groepen. Die groep wordt in ons land steeds groter en daarbij horen ook de ouderen.

We weten dat hoe meer 'coronavaccins' mensen krijgen ingespoten, des te slechter hun natuurlijke immuunsysteem gaat werken. Dit is geen 'wappie theorie', maar duidelijk geworden uit recent wetenschappelijk onderzoek.

 Afgezien van alle andere akelige ziektes waar deze groep te maken mee kan krijgen, zullen ze ook heel erg kwetsbaar zijn voor luchtweginfecties, simpelweg omdat het eigen immuunsysteem nog nauwelijks functioneert.

Is het dan toeval dat er tegen de herfst en winter juist een tekort wordt verwacht voor wat betreft antibiotica bestemd voor infecties van de luchtwegen?

Wij hebben in eerdere artikelen uitgebreid aangetoonc dat men systematisch begon met het slopen van de zorg nadat in 2010 het zogenaamde Lockstep Scenario van de Rockefeller Foundation werd gelanceerd. Het Lockstep Scenario is de stap voor stap blauwdruk voor de latere nep coronapandemie.

Net op het moment dat de nep coronapandemie begint bevindt de zorgcapaciteit zich op een record dieptepunt.

Het punt is dat ze bepaalde dingen soms (lang) van te voren plannen.

Een koment tekort aan antibiotica voor luchtweginfecties zou dan ook grote gevolgen kunnen hebben. Mensen met een al verzwakt eigen immuunsysteem zouden zomaar kunnen sterven en dat zou wederom een hoop problemen oplossen.

Want, zoals het beruchte sektelid Attali al verkondigde:  

"In de toekomst zal het een kwestie worden om een manier te vinden om de wereldbevolking te reduceren. Wij zullen beginnen met de ouderen, want zodra ze boven een leeftijd van 60-65 komen, dan leeft een mens langer dan hij produceert en wordt een dure kostenpost voor de maatschappij".

Het zijn natuurlijk niet alleen de kwetsbare groepen die getroffen zullen worden door de medicijntekorten. Iedereen zal ermee te maken krijgen.

Uit de predictive programming blijkt dat het tekort aan medicijnen één van de grootste problemen zal worden als onverhoopt de maatschappij in elkaar zal storten.

In de serie The Collapse wordt dat ook heel duidelijk. Het laat in 8 afleveringen zien wat er gebeurt met de mensen als de maatschappij stopt met functioneren zoals het dat altijd heeft gedaan.

Velen zullen misschien nog wel in toeval geloven, wij doen dat inmiddels niet meer. Dit, omdat keer op keer later blijkt dat bepaalde situaties lang van te voren worden gepland.

Als dan alles wijst op komende medicijntekorten, dan is er gelukkig ook iets dat je kunt doen. 

Afgezien van een misschien komend tekort is er nog een ander probleem met antibiotica.

Wat bijna niemand weet is dat er in het jaar 2019 meer mensen dood gingen aan bacteriële infecties dan er stierven aan malaria of AIDS. Maar liefst 1,2 miljoen mensen gingen dood omdat ze een infectie opliepen met een bacterie die resistent was tegen antibiotica. In de reguliere geneeskunde is dit eigenlijk het enige beschikbare medicijn en als dit niet werkt, dan is er een gerede kans dat de patiënt overlijdt.

En toch is er een middel dat beschikbaar is als alle aanvoerlijnen stoppen en dat bacteriële infecties bestrijdt, zelfs de bacteriën die volkomen resistent zijn tegen antibiotica. Dat middel heet colloïdaal zilver. Een middel dat op een dag zomaar je leven zou kunnen redden als de nood aan de man komt.

“Er zijn op een groot aantal mensen verbazingwekkende resultaten behaald met het toedienen van colloïdaal zilver. Het middel heeft het grote voordeel dat het snel fataal is voor microben zonder toxische acties richting haar gast (het menselijk lichaam). Het is aardig stabiel. Het beschermt konijnen tegen tien keer de dodelijke dosis tetanus of difterie”.

In een onderzoek dat in de jaren zeventig werd uitgevoerd aan de Medische Universiteit van Syracuse door Dr. Robert O. Becker werden ook bijzondere resultaten geboekt. Hij ontdekte dat colloïdaal zilver niet alleen bacteriën doodt, maar dat het zelfs die aanpakte die resistent waren voor de bestaande antibiotica, zonder noemenswaardige bijwerkingen.

Een ander groot voordeel van colloïdaal zilver is dat ook na verloop van tijd bacteriën niet resistent worden zoals bij antibiotica en dat de darmflora niet kapot wordt gemaakt. Dit schijnt te komen omdat de werking anders is dan bij antibiotica. Colloïdaal zilver vergiftigd de bacteriën niet zoals antibiotica doet, maar wurgt deze als het ware door aan de celwanden te kleven en daardoor de productie van enzymen te verhinderen.

Met de alarmerende berichten van de WHO in het achterhoofd hoort ieder huishouden eigenlijk wel wat colloïdaal zilver in huis te hebben.

Enige kanttekeningen:

Dat het colloïdaal zilver werkt, is wel zeker, waar nog wel discussie over bestaat is of het toch ook niet wat goede bacteriën doodt. Het is daarom raadzaam om na gebruik van colloïdaal zilver de darmflora weer wat aan te vullen met pro-biotica voor de zekerheid.

Formeel valt zilver in de categorie zware metalen, echter het schijnt in tegenstelling tot haar gevaarlijke soortgenoten wel veilig te zijn en geleidelijk weer door het lichaam te worden uitgescheiden.

Bekende toxische zware metalen zijn onder andere lood, cadmium, kwik, barium en thallium. Ook koper, mangaan en zink, hoewel essentiële sporenelementen die alleen in overdosering toxisch zijn en niet erg zwaar, worden wel tot de zware metalen gerekend. De radioactieve actiniden (uranium, thorium, plutonium etc.) worden er meestal niet toe gerekend omdat de stralingstoxiciteit daarvan over het algemeen belangrijker is dan de chemische toxiciteit (verarmd uranium is hierop misschien een uitzondering).