7/11/2023 Dorre beenderen… 

We horen tegenwoordig veel over afval. Verminderen, hergebruiken en recycleren is de moderne mantra. Sommige dingen die we onnodig verspillen liggen voor de hand, zoals water en voedsel. Maar sommige verspilde dingen zijn minder voor de hand liggend, zoals lijden. Verspild lijden is al het lijden dat we God niet aanbieden voor een hoger doel.

Als kind als ik over een kleinigheid klaagde, zei mijn moeder (niet zonder een dosis medeleven): ‘Bied het aan voor de zielen in het vagevuur.’ Helaas is dat niet meer opgenomen in de opvoeding.

In het voorchristelijke tijdperk bestond het concept van het offeren van lijden niet. Het offeren van ons lijden is een uniek Christelijk concept, omdat het zonder het Kruis geen zin heeft. Lijden is een kwaad dat is verlost door Christus aan het Kruis, die er niet alleen betekenis maar ook waarde aan heeft gegeven. Deze waarheid wordt vandaag de dag vergeten. Vandaar de tragische afglijding naar de acceptatie van abortus en euthanasie.

Terwijl ik nadacht over verspild lijden, kwam er een beeld bij me op van een archeologische opgraving. Het viel me op dat het collectieve verspilde lijden van de menselijke geschiedenis lijkt op miljarden dorre beenderen begraven onder aarde en rotsen die zich al eeuwenlang hebben opgestapeld en die zich zullen blijven verzamelen totdat Christus aan het einde der tijden in glorie komt.

In De Maagd Maria in het Koninkrijk, dag 23, verwijst OLVrouw naar ons lijden als munten waarmee we de schulden van onze broeders en zusters kunnen afbetalen. 

[Maria:] [Door dit verdriet] verwierf ik naast het recht van Moeder dat ik over alles had, het recht van Moeder en Koningin van alle Smarten. Ach ja, met mijn verdriet heb ik het muntje verworven om de schulden van mijn kinderen te betalen, en ook die van de ondankbare kinderen.[…]

Luister nu naar je Moeder: verlies nooit de moed in je lijden, in de pijnlijke ontmoetingen die je niet ontbreken; maar laat de Goddelijke Wil met heroïsche liefde Zijn koninklijke plaats in je lijden innemen, zodat Hij deze kan omzetten in kleine muntjes van oneindige waarde, waarmee je de schulden van je broeders kunt betalen – om hen te bevrijden van de slavernij van de menselijke wil, en hen als vrije kinderen opnieuw het Koninkrijk van het goddelijke Fiat te laten binnengaan. 

OLVrouw verwijst naar ons eigen lijden. Maar zijn wij in de Goddelijke Wil niet geroepen om op te treden als eigenaren van alles wat van God is, inclusief de dorre beenderen van verspild lijden uit het verleden, het heden en de toekomst? Misschien worden we nu, als kleintjes die in de ballingschap leven in de Goddelijke Wil, geroepen om te profeteren over de dorre beenderen van verspild lijden om ze weer tot leven te brengen, om te worden versmolten met het lijden van Onze Heer in zijn Lijden en ze te gebruiken als kleine muntjes van oneindige waarde, om de schulden van onze broeders te betalen, zoals OLVrouw heeft gezegd.

Als je de Goddelijke Wil reeds een tijdje bestudeert, zul je zien hoe de Schrift volledig tot leven komt als je deze door de lens van de Goddelijke Wil bekijkt. 

Neem bijvoorbeeld Ezechiël 37:1-10, het verhaal van een dal vol beenderen:

Ik werd opnieuw door de hand van de Heer gegrepen. Zijn geest voerde mij mee en hij zette mij neer in een dal vol beenderen. Ik moest er aan alle kanten omheen lopen, en zo zag ik dat er verspreid over het dal heel veel beenderen lagen, die helemaal waren uitgedroogd. De Heer vroeg mij: ‚Mensenkind, kunnnen deze beenderen weer tot leven komen?’Ik antwoordde: ‚Heer, mijn God, dat weet U alleen.’ Toen zei hij: ‚Profeteer, en zeg tegen deze beenderen: „Dorre beenderen, luister naar de woorden van de Heer! Dit zegt God, de Heer: Beenderen, ik ga jullie adem geven zodat jullie tot leven komen. Ik zal jullie pezen geven, vlees op jullie laten groeien en jullie met huid overtrekken. Ik zal jullie adem geven zodat jullie tot leven komen, en jullie zullen beseffen dat ik de Heer ben.“ 

Ik profeteerde zoals mij was opgedragen. Zodra ik dat deed hoorde ik een geluid, er klonk een geruis van botten die naar elkaar toe bewogen en zich aaneen voegden. Ik zag pezen zich aanhechten en vlees groeien, ik zag hoe er huid over de botten heen trok, maar ademen deden ze nog niet. Toen zei hij tegen mij: ‚Profeteer tegen de wind, profeteer, mensenkind, en zeg tegen de wind: „Dit zegt God, de Heer: Kom uit de vier windstreken, wind, en blaas in deze doden, zodat ze weer gaan leven.“ Ik profeteerde zoals hij mij gezegd had, en de lichamen werden met adem gevuld. Ze kwamen tot leven en gingen op hun voeten staan: een onafzienbare menigte. 

Hoe zit het nu met die dorre beenderen van verspild lijden? Kunnen we niet versmelten met Jezus en die dorre beenderen weer tot leven brengen voor het welzijn van iedereen? We kunnen niet veranderen hoe mensen uit welk tijdperk dan ook hun lijden gebruiken of niet gebruiken, maar we kunnen het wel opnieuw doen in de goddelijke wil om God de glorie te geven die Hij zou hebben ontvangen als al het lijden was versmolten met het lijden van Christus. 

We kunnen ze aanbieden als eerherstel voor alle zonden van de vele zielen (inclusief wijzelf) die ooit hebben nagelaten of ooit zullen nalaten hun eigen lijden aan God op te dragen, om welke reden dan ook. We kunnen ze gebruiken om de losprijs voor zielen te betalen, vooral die zielen wier lijden ze in het leven hebben geleden, zodat ze in de tijdloosheid van de Goddelijke Wil de genade van uiteindelijke bekering zouden ontvangen. We kunnen die dorre beenderen weer tot leven brengen en ze aanbieden voor de glorie van de Kerk en de komst van het Koninkrijk van de Goddelijke Wil. 

Lijden was nooit Gods plan voor Zijn kinderen. Het is wat de zonde voor de gevallen mensheid heeft voortgebracht, en het grootste lijden is datgene wat mensen tegen mensen begaan, want meestal gaat daar zonde mee gepaard. Er is veel herstel nodig voor al het lijden aller tijden, zelfs voor de tijden die nog moeten komen. Het lijkt mij dat wij als kleine kinderen van de Goddelijke Wil in de Eindtijd geroepen worden om hen te rehabiliteren. 

Een van onze plichten in de Goddelijke Wil is om het Vagevuur te vullen met zielen die verloren zouden zijn gegaan zonder onze gebeden en offers, zodat we, ook in de Goddelijke Wil, het Vagevuur kunnen leegmaken met behulp van alle gebeden en offers aller tijden, zelfs degenen die sluimerend zijn en dor wachten om te worden hersteld naar hun rechtmatige plaats in de Goddelijke Orde. Op deze manier kunnen we het verspilde lijden dat nu hersteld is, gebruiken om de schepping te bevrijden van haar slavernij aan het verval [zodat allen] de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God kunnen verkrijgen.(vgl. Romeinen 8:19-23). 

Terwijl ik dit schrijf, ben ik onder de indruk van de enorme omvang hiervan. In zijn Goddelijke Wil Mysteries van de Rozenkrans, Het Derde Mysterie: het Fiat van de Heiliging, schrijft Pr. Iannuzzi: De Heilige Geest giet ‘grote’, ‘verbazingwekkende’, ‘ongehoorde’, ‘verrassende’ en ‘nieuwe’ genaden in de ziel in deze eindtijd. Ik denk dat profeteren over de dorre beenderen van verspild lijden daar één van zou kunnen zijn. Ze zijn een schat begraven in een veld. 

Nadat dit beeld van verspild lijden als dorre beenderen die dood onder de aarde lagen tot mij kwam, probeerde ik ze in gebed te gebruiken. Ik stelde me voor dat ik zorgvuldig een dor bot opgroef, het vuil eraf veegde, het waste onder de douche van liefde en barmhartigheid die uit de zijde van de gekruisigde Christus vloeide, het versmolt met Zijn lijden en het herstelde, nu gloeiend met het eeuwige licht van de Goddelijke Wil, naar zijn rechtmatige plaats in de Hemelse schatkamer. 

Beste vrienden, de hele Hemelse schatkamer wacht erop om gebruikt te worden door ons, de zonen van God waar de H. Paulus over sprak, die geroepen zijn om de schepping te bevrijden.

Luisa vertelt ons dat we in de Goddelijke Wil Zijn eigen dingen aan God kunnen aanbieden, omdat de armen van de rijken moeten ontvangen. Dus zodra de dorre beenderen opnieuw zijn gemaakt, hersteld en gerehabiliteerd in de Goddelijke Wil, kunnen we ze aan God aanbieden voor het welzijn van iedereen. Terwijl ik bad en God dit herstelde lijden aanbood, versmolten in zijn Lijden, dacht ik aan alle zonden tegen de onschuldigen in alle tijden en plaatsen. Ik voelde een sterke zalving van de Heilige Geest terwijl ik bad. Het leek goed en rechtvaardig. Fiat! 

Hier is hoe de passage uit Ezechiël eindigt. Lees het in het licht van het komende tijdperk, waarin Israël zowel de kinderen van God als het Nieuwe Jeruzalem vertegenwoordigt.​

Ezechiël 37:11-14: En hij zei tegen mij: ‚Mensenkind, deze beenderen zijn het volk van Israël. Het zegt: „Onze botten zijn verdord, onze hoop is vervlogen, onze levensdraad is afgesneden.“ Profeteer daarom en zeg tegen hen: „Dit zegt God, de Heer: Mijn volk, ik zal jullie graven openen, ik laat jullie uit je graven komen en ik zal jullie naar het land van Israël terugbrengen. Jullie zijn mijn volk, en jullie zullen beseffen dat ik de Heer ben als ik je graven open en jullie uit je graven laat komen. Ik zal jullie mijn adem geven zodat jullie weer tot leven komen, ik zal jullie terugbrengen naar je land, en jullie zullen beseffen dat ik de Heer ben. Wat ik gezegd heb, zal ik doen - so spreekt de Heer.‘“ 

Hij is nabij, zo nabij lieve vrienden.

Kom Goddelijke Wil, kom op aarde heersen! Fiat!