17/8 Profetieën van Hildegard van Bingen - Virgin Mary Prophecies

Pr Javier Luzon legt de Eindtijd uit

Kerklerares Hildegard van Bingen schrijft in haar werk Scrivias: ik zag 5 dieren die 5 historische periodes beschrijven. Felle periodes van tijdelijke regering, periodes van grote crisis, van hun effect op de Katholieke Kerk.

Dit waren de dieren: een vuurhond, een gele leeuw, een wit paard, een zrart varken en een grijze wolf. In elk van deze periodes is een zonde dat de anderen overheerst.

Vuurhond: periode van 1870 tot 1914: er waren 30 heersende koningen en toename van industrialisatie. Er was een gebrek aan rechtvaardigheid. De Kerk verliest de pauselijke staten en Paus Leo XIII publiceert Rerum Novarum wat sociale onrechtvaardigheid belicht met de introductie van de industriële maatschappij.

Gele leeuw: periode van de eerste en tweede Wereldoorlog, 1914 tot 1945. Hier gaat het over de zonde van moreel relativisme, de minachting voor Gods gerechtigheid. Het Lateraans pact zorgde voor de oprichting van het Vaticaan.

Wit paard: periode van 1945 tot het einde van de Koude Oorlog in 1991. Hier is de zonde van libertijnse ideologie overheersend en het gebrek aan deugd. In de Kerk verspreidt het modernisme zich na het Tweede Vaticaans Concilie. En er was de verdeeldheid door de encycliek Humanae vitae.

Zwart varken: huidige periode met libertijns gedachtengoed, onzuiverheid, ontucht, overspel en sodomie. De encyclieken van Johannes Paulus II, Veritatis splendor en Evangelium vitae waren exact tegen al deze immoraliteit.

En Benedictus XVI noemde dit dictatoraal relativisme. Gods geboden worden in de wind geslagen.

Grijze wolf: Dit is een tijd van conflicten, plundering, immoraliteit, economische onrust en van burgeroorlog. Het gaat hier over de grote Verdrukking, de tijd van de Antichrist, de tijd waarin de Nieuwe Wereldorde zijn ongerechtigheid oplegt. De overgang is nu.

In 1170 had St Hildegard een visioen over de hedendaagse Kerk. Ik zag een vrouw van zo’n schoonheid dat de mens het niet kan begrijpen. Ze verrees van de aarde naar de Hemel. Haar gezicht scheen met sublieme pracht. Haar ogen waren naar de Hemel gericht. Ze was gekleed in een gewaad van witte zijde en een mantel versierd met edelstenen. Ze droeg onyx schoenen.

Haar gezicht was bedekt met stof. Haar kleed was aan de rechterkant gescheurd. De mantel had haar pracht verloren en haar schoenen waren vuil. De goddelijke persoon weende en riep: Luister, O Hemel! Mijn gezicht is bevlekt; Rouw, O aarde! Mijn gewaad is gescheurd; Beef, O afgrond! Mijn schoenen zijn vuil.

Ik was verborgen in het hart van de Vader tot de Zoon, was verwekt en geboren in maagdelijkheid, Zijn Bloed vergoot. Met dit Bloed, als His bruidsschat, nam Hij me als Zijn Bruid. De stigmata van mijn Bruidegom blijven geopend zolang als de wonden van de zonden van de mens geopend zijn.

Het is precies deze geopende wonden van Christus die geopend blijven is de schuld van de Priesters. Ze scheuren mijn kleed, omdat ze de Wet overtreden, het Evangelie, en hun Priesterlijke plicht. Ze ontdoen Mij van de pracht van mijn gewaad omdat ze zich niet aan hun geloften houden.

En ze bevuilen Mijn schoenen omdat ze niet op het rechte pad van gerechtigheid blijven en het goede voorbeeld geven. Toch vind ik de pracht van de waarheid. Dit beeld vertegenwoordigt de Kerk. En voor de apostelen: Ga in de wereld en verkondig het Evangelie aan elke mens.