A. K. Emmerich over de Grote Verdrukking en de Rozenkrans, wapen van de Eschatologische Strijd (1822)

Ze (modernisten) hadden elk oordeel verworpen over het legitieme gezag van de Kerk, die als enige haar macht van God heeft ontvangen, die als enige de missie heeft om te beslissen over de waarheid of onwaarheid van dit soort innerlijke manifestaties. Ze hadden zich boven de regels van het geloof en de goddelijke geboden gesteld en daarmee elke barrière verwijderd die deze ongelukkigen had kunnen beschermen tegen dit kwaad, waarvan ze de desastreuze invloed als een zaad van vloek lieten groeien, waar ze ook kwamen. Jezus sprak over verschillende religieuze sekten die toen bestonden, en Hij beschreef ze als witgekalkte graven vol met de meest vreselijke verdorvenheid.

De tijd van de Antichrist is niet zo nabij als sommigen geloven. Er zullen nog steeds voorlopers zijn. Ik heb in twee steden professoren gezien, uit wiens school deze voorlopers zouden kunnen voortkomen. Ze zag het einde van het Misoffer in de tijd van de Antichrist. Ik had een pijnlijke taak te vervullen in een kerk waar, uit angst voor profanatie, het Allerheiligste Sacrament gesloten en in een pilaar ingemetseld was, en waar de mis in het geheim werd opgedragen in een kelder onder de sacristie. Ik kan niet zeggen waar dit gebeurde: de kerk was erg oud en ik was doodsbang dat het sacrament aan enig gevaar was blootgesteld.

Toen spoorde mijn gids me opnieuw aan om te bidden en met al mijn kennis te vragen om gebeden voor de bekering van zondaars en vooral om Priesters om een ​​vast geloof te hebben: want er komen zeer moeilijke tijden aan: niet-katholieken willen met alle mogelijke middelen de Kerk betwisten en alles wat tot haar domein behoort, afnemen. De verwarring zal steeds groter worden. Er werd gezwegen over het kruis, over offer en genoegdoening, over verdienste en zonde, waar de daden, wonderen en mysteries van de geschiedenis van onze verlossing plaats moesten maken voor diepgaande theorieën over openbaring.

Waar de God-mens, die getolereerd moest worden, slechts gepresenteerd moest worden als vriend van mensen, van kinderen, van vissers, waar zijn leven alleen waarde had als onderricht, zijn lijden als voorbeeld van deugd, zijn dood als liefdadigheid zonder doel. Waar de gelovigen werden ontdaan van de oude catechismus, die werd vervangen door bijbelverhalen, waar het totale gebrek aan leer moest worden verhuld onder een naïeve taal die voor alle intelligenties toegankelijk was. Waar de gelovigen gedwongen werden al hun vrome boeken, hun oude gebedsformulesen hun oude gezangen te vervangen door moderne fabrieksproducten, even slecht en goddeloos als die waarmee ze het missaal, het brevier en het ritueel probeerden te vervangen.

Het kruis was niet alleen voor de ongelovigen en vijanden van God, die de heilige Kerk met alle wapens van geweld en list bestreden, dwaasheid en een schandaal. Maar onder de mannen die het geloof in Jezus Christus niet wilden afzweren, was er een verontrusting over het aantal mensen dat het getuigenis van Christus nog wel begreep. Weet dat u niet verlost bent door goud en zilver, vergankelijke dingen, maar door het Kostbaar Bloed van Christus, als door dat van een smetteloos lam.

Ik had nog een visioen over de grote verdrukking, hetzij in ons land, hetzij in verre landen. Het leek me dat er een concessie van de geestelijkheid werd geëist die ze niet konden doen. Ik zag veel oudere Priesters en enkele oude Franciscanen, die niet langer het habijt van hun orde droegen, en bovenal een zeer oude geestelijke, die bitter huilde. Ik zag ook enkele jongeren met hen meehuilen. Ik zag anderen, van wie allen lauw waren, gewillig gehoorzamen aan wat er van hen werd gevraagd. Ik zag de ouderen, die trouw waren gebleven, zich met grote droefheid onderwerpen aan de verdediging en hun kerken sluiten. Ik zag vele anderen, vrome mensen, boeren en stadsbewoners, hen naderen: het was alsof ze in tweeën werden gedeeld, goede en slechte.

Omdat de lichtverspreiders een bijzondere hekel hadden aan de devotie van de rozenkrans, werd het belang van deze devotie mij duidelijk gemaakt in een visioen met een zeer diepe betekenis. Hierna, na het visioen van de lichtverspreiders, vijanden van de rozenkrans, beschreef A. K. de rozenkrans; maar het was onmogelijk voor Brentano, de overschrijver van haar visioenen, om haar woorden te reproduceren; zijzelf kon, in wakende toestand, niet adequaat uitdrukken wat ze had gezien.

De verschillende Weesgegroetjes waren sterren gevormd door honderden edelstenen, waarop de Aartsvaders en voorouders van Maria werden afgebeeld in taferelen die verband hielden met de voorbereiding op de Menswording en de Verlossing. Zo omvatte deze rozenkrans Hemel en aarde, God, de natuur, de geschiedenis, het herstel van alle dingen en van de mens door de Verlosser geboren uit Maria; en elke figuur, elk materiaal, elke kleur, volgens zijn essentiële betekenis, werd gebruikt voor de realisatie van dit goddelijke kunstwerk.

Ik arriveerde bij het huis van de H. Petrus en H. Paulus in Rome en zag een duistere wereld vol angst, verwarring en corruptie. Ik zag de Heilige Vader in grote beproeving en grote angst met betrekking tot de Kerk. Ik zag de Sint-Pietersbasiliek, die een kleine man op zijn schouders droeg; hij had iets Joods in zijn gelaatstrekken. De zaak leek erg gevaarlijk. Maria stond op de kerk aan de noordkant en strekte haar mantel uit om die te beschermen. Die kleine man leek te bezwijken. Hij leek nog steeds een leek te zijn, en ik kende hem. De twaalf mannen die ik altijd als nieuwe apostelen zie, moesten hem helpen zijn last te dragen: maar ze kwamen te langzaam.

Het leek erop dat hij zou bezwijken onder het gewicht van de last, maar uiteindelijk arriveerden ze allemaal, ze klommen eronder, en talloze engelen kwamen hen te hulp. Alleen het fundament en het achterste deel van de kerk, het koor en het altaar, al het andere was door de sekte en door de dienaren van de Kerk zelf verwoest. Ze droegen de kerk naar een andere plaats, en het lijkt me dat verschillende paleizen voor hen instortten als tarwevelden die geoogst werden. Toen er zelfs maar één Katholieke christen overbleef, kon de Kerk weer triomferen.

Toen ik de Sint-Pietersbasiliek in haar vervallen staat zag en hoe zoveel geestelijken aan het werk waren, ook zij, aan het vernietigen, zonder dat iemand van hen het openlijk voor de anderen deed, voelde ik zo'n droefheid dat ik met al mijn kracht tot Jezus riep en Zijn genade afsmeekte. Toen zag ik voor mij mijn hemelse Bruidegom in de gedaante van een jongeman, en Hij sprak lange tijd tot mij. Hij zei onder andere dat deze verplaatsing van de kerk van de ene plaats naar de andere betekende dat ze in volledige neergang was, maar dat ze rustte op die dragers en met hun hulp zou worden geopenbaard.

Zelfs toen er nog maar één Katholieke christen overbleef, kon de Kerk opnieuw triomferen, omdat ze haar fundament niet heeft in de intelligentie en de raadgevingen van mensen. Hij liet me vervolgens zien hoe er nooit een gebrek was geweest aan mensen die voor de Kerk baden en leden. Hij liet me zien wat Hij Zelf voor haar had geleden, welke deugd Hij had gegeven aan de verdiensten en de arbeid van de martelaren, en hoe Hij opnieuw al het onvoorstelbare lijden zou ondergaan als het Hem mogelijk was om opnieuw te lijden.

Hij toonde me ook in talloze taferelen het betreurenswaardige gedrag van Christenen en geestelijken, in steeds wijdere sferen, die zich uitstrekten over de hele wereld, inclusief mijn land. Vervolgens spoorde Hij me aan om te volharden in gebed en lijden. Het was een immens en onbeschrijfelijk treurig tafereel dat onmogelijk te beschrijven is. Het werd me ook duidelijk gemaakt dat er nauwelijks nog Christenen over zijn in de oude betekenis van het woord, net zoals alle Joden die er vandaag de dag zijn slechts Farizeeën zijn, alleen meer gehard dan de ouden: alleen het volk van Judith in Afrika is vergelijkbaar met de Joden van vroeger. Dit beeld vervulde me met verdriet.