7/9 Preek van Paus Leo XIV - Antoine Mekary - Aleteia

Beste broeders en zusters,

In de eerste lezing hoorden we een vraag: [Heer,] "Wie heeft uw raad geleerd, als u geen wijsheid hebt gegeven en uw heilige Geest niet uit de hoogte hebt gezonden?" (Wijsheid 9:17). Deze vraag komt nadat twee jonge zaligen, Pier Giorgio Frassati en Carlo Acutis, heilig zijn verklaard, en dit is voorzienigheid, want in het Boek der Wijsheid wordt deze vraag toegeschreven aan een jongeman zoals zij: koning Salomo. Na de dood van zijn vader David besefte hij dat hij veel had: macht, rijkdom, gezondheid, jeugd, schoonheid en het hele koninkrijk.

Juist deze overvloed aan middelen deed een vraag in zijn hart opkomen: "Wat moet ik doen om niets te verliezen?" Salomo begreep dat de enige manier om een ​​antwoord te vinden was God om een ​​nog grotere gave te vragen, namelijk zijn wijsheid, zodat hij Gods plannen kon kennen en ze trouw kon volgen. Hij besefte namelijk dat alleen op deze manier alles zijn plaats zou vinden in het grote plan van de Heer. Ja, want het grootste risico in het leven is het te verspillen buiten Gods plan.

Ook Jezus spreekt in het Evangelie over een plan waaraan we ons met heel ons hart moeten wijden. Hij zegt: "Wie het kruis niet draagt ​​en Mij niet volgt, kan mijn leerling niet zijn" (Lc. 14,27); en opnieuw: "niemand van jullie kan mijn leerling worden als je niet afstand doet van al je bezittingen" (v. 33). Hij roept ons op om ons zonder aarzeling over te geven aan het avontuur dat Hij ons biedt, met de intelligentie en de kracht die voortkomen uit zijn Geest, die we kunnen ontvangen in de mate waarin we ons ontdoen van de dingen en ideeën waaraan we gehecht zijn, om naar zijn woord te luisteren.

Veel jongeren hebben door de eeuwen heen dit kruispunt in hun leven moeten trotseren. Denk aan St Franciscus van Assisi, net als Salomo was ook hij jong en rijk, dorstend naar glorie en roem. Daarom trok hij ten strijde, in de hoop tot ridder geslagen en met eerbewijzen gesierd te worden. Maar Jezus verscheen hem onderweg en vroeg hem na te denken over wat hij deed. Toen hij tot bezinning kwam, stelde hij God een eenvoudige vraag: "Heer, wat wilt U dat ik doe?" (Legende van de Drie Gezellen, hoofdstuk II: Fonti Francescane, 1401).

Van daaruit veranderde hij zijn leven en begon hij een ander verhaal te schrijven: het wonderlijke verhaal van heiligheid dat we allemaal kennen, waarin hij zich van alles ontdeed om de Heer te volgen (vgl. Lucas 14:33), in armoede leefde en de liefde van zijn broeders en zusters, vooral de zwaksten en kleinsten, verkoos boven het goud, zilver en de kostbare stoffen van zijn vader. Hoeveel soortgelijke heiligen zouden we ons niet kunnen herinneren! Soms portretteren we hen als grote figuren, waarbij we vergeten dat het voor hen allemaal begon toen ze, nog jong, "ja" zeiden tegen God en zich volledig aan Hem gaven, zonder iets voor zichzelf te houden.

St Augustinus vertelt dat, in de "kronkelige en verwarrende knoop" van zijn leven, een stem diep in hem zei: "Ik wil jou" (Belijdenissen, II, 10,18). God gaf hem een ​​nieuwe richting, een nieuw pad, een nieuwe reden, waarin niets van zijn leven verloren ging. In deze context kijken we vandaag naar St Pier Giorgio Frassati en St Carlo Acutis: een jongeman uit het begin van de 20e eeuw en een tiener uit onze eigen tijd, beiden verliefd op Jezus en bereid alles voor hem te geven. Pier Giorgio ontmoette de Heer via school- en kerkgemeenschappen – Katholieke Actie, de Conferenties van Sint-Vincentius, de FUCI (Italiaanse Katholieke Universitaire Federatie), de Derde Orde van de Dominicaanse Kerk – en hij getuigde van God met zijn levensvreugde en zijn christen-zijn in gebed, vriendschap en naastenliefde.

Dit was zo duidelijk dat zijn vrienden hem, toen ze hem door de straten van Turijn zagen lopen met karren vol goederen voor de armen, omdoopten tot "Frassati Impresa Trasporti" (Vervoersbedrijf van Frassati)! Ook vandaag de dag is Pier Giorgio's leven een baken van lekenspiritualiteit. Voor hem was het geloof geen privédevotie, maar werd het gedreven door de kracht van het Evangelie en zijn lidmaatschap van kerkelijke verenigingen.

Hij was ook royaal betrokken bij de maatschappij, droeg bij aan het politieke leven en wijdde zich vurig aan de dienst aan de armen. Carlo van zijn kant ontmoette Jezus in zijn familie, dankzij zijn ouders, Andrea en Antonia – die hier vandaag aanwezig zijn met zijn twee zussen, Francesca en Michele – en vervolgens op school, en vooral tijdens de sacramenten die in de parochiegemeenschap werden gevierd. Hij groeide op met een natuurlijke integratie van gebed, sport, studie en naastenliefde in zijn dagen als kind en jongeman.

Zowel Pier Giorgio als Carlo koesterden hun liefde voor God en voor hun broeders en zusters door middel van eenvoudige handelingen, die voor iedereen toegankelijk waren: de dagelijkse mis, gebed en vooral de Eucharistische Aanbidding. Carlo zei altijd: "In de zon word je bruin. In de Eucharistie Aanbidding word je een heilige!" En nogmaals: "Verdriet is naar jezelf kijken; geluk is naar God kijken. Bekering is niets anders dan je blik van beneden naar boven verplaatsen; een simpele oogbeweging is voldoende." Een andere essentiële oefening voor hen was frequente biecht.

Carlo schreef: "Het enige waar we echt bang voor hoeven te zijn, is zonde", en hij verwonderde zich erover dat – in zijn eigen woorden – "mensen zo begaan zijn met de schoonheid van hun lichaam en zich niet bekommeren om de schoonheid van hun ziel." Ten slotte hadden beiden een grote devotie voor de heiligen en voor de Maagd Maria, en beoefenden ze royaal de naastenliefde. Pier Giorgio zei: "Rond de armen en zieken zie ik een licht dat wij niet hebben" (Nicola Gori, Al prezzo della vita: L’Osservatore romano, 11 februari 2021). Hij noemde naastenliefde "de basis van onze religie" en, net als Carlo, beoefende hij die vooral door middel van kleine, concrete gebaren, vaak verborgen, levend naar wat paus Franciscus "een heiligheid die we vinden in onze buren" noemde (Apostolische Exhortatie Gaudete et Exsultate, 7).

Zelfs toen ziekte hen trof en hun jonge leven bekortte, hield zelfs dit hen niet tegen om lief te hebben, zich aan God op te offeren, Hem te zegenen en tot Hem te bidden voor zichzelf en voor iedereen. Op een dag zei Pier Giorgio: "De dag van mijn dood zal de mooiste dag van mijn leven zijn" (Irene Funghi, I giovani assieme a Frassati: un compagno nei nostri cammini tortuosi: Avvenire, 2 agosto 2025). Op zijn laatste foto, waarop hij een berg beklimt in de Val di Lanzo, met zijn gezicht naar zijn doel gekeerd, schreef hij: "Omhoog" (Ibid).

Bovendien zei Carlo, die nog jonger was dan Pier Giorgio, graag dat de Hemel altijd op ons heeft gewacht, en dat liefhebben van morgen betekent dat je vandaag het beste van je vruchten geeft. Beste vrienden, de Heiligen Pier Giorgio Frassati en Carlo Acutis nodigen ons allen, vooral jongeren, uit om ons leven niet te verspillen, maar het naar boven te richten en er meesterwerken van te maken.

Ze moedigen ons aan met hun woorden: "Niet ik, maar God", zoals Carlo placht te zeggen. En Pier Giorgio: "Als je God centraal stelt in al je daden, dan zul je het einde bereiken." Dit is de eenvoudige maar overtuigende formule van hun heiligheid. Het is ook het soort getuigenis waartoe we geroepen zijn, om ten volle van het leven te genieten en de Heer te ontmoeten op het feest van de Hemel.