9/9 Een enorm interstellair object schiet met extreme snelheid richting de aarde - een botsing is mogelijk - Stefan Burns

Interstellair object 3I/ATLAS vliegt nu door de asteroïdengordel – bevolkt door miljoenen grote objecten – met waanzinnige snelheden van ~60 km/s en steeds sneller. Zou het iets in de asteroïdengordel kunnen raken en vernietigd worden, of mogelijk van richting kunnen veranderen? Zou 3I/ATLAS de aarde kunnen raken? Is het mogelijk dat dit interstellaire object door de zwaartekracht "gevangen" raakt in de asteroïdengordel en een nieuw groot object wordt dat daar permanent verblijft? En weten we überhaupt wel wat de mysterieuze asteroïdengordel werkelijk is?

Het interstellaire object 3I/Atlas vliegt nu door de asteroïdengordel. Dit is iets waar de wetenschappelijke gemeenschap zich nog niet echt in verdiept voor wat dit betekent. Er is namelijk een kleine kans dat 3I/Atlas iets in de asteroïdengordel raakt, waardoor het van richting verandert in zijn baan, met zijn snelheid en zijn traject. Op dit moment komt het met een hyperbolische baan met een snelheid van ongeveer 60 km per seconde aan. Het object zou uit een ander sterrenstelsel kunnen komen.

Het kwam uit het sterrenbeeld Boogschutter, wat ongeveer het middelpunt van de Melkweg is. En er is wat interessant onderzoek van Avi Loe dat aantoont dat een rode dwergster dicht genoeg is om een ​​planeet te laten breken en ook objecten uit te stoten met snelheden die gelijk zijn aan die van wat we met 3I/Atlas waarnemen. Dus misschien is dat zijn oeroorsprong. Het was oorspronkelijk een soort protoplaneet rond een rode dwerg die brak en dit is daar een fragment van.

De kerngrootte van 3I/Atlas wordt geschat op ongeveer een kilometer in diameter, tot misschien wel 50 kilometer in diameter. Het hangt echt af van de stofomhulling. We weten dat de koolstofdioxiderijke coma, deze omhulling van stof en gas en een beetje plasma rond 3I/Atlas, ongeveer 700.000 kilometer in diameter is, wat de helft is van de diameter van de zon.

Dus 3I/Atlas is erg bizar. Het vormt nu een staart, zoals we hier zien in deze video, gemaakt door Gemini op 27/8. Het zal rond 21/10 een superieure conjunctie met de zon uitvoeren, gezien vanaf de aarde. Dit betekent dat het de aarde, de zon en dan 3I/Atlas aan de andere kant is.

Zodra het zich binnen ongeveer 15° van de zon bevindt vanuit ons geocentrische perspectief, zal het erg moeilijk zijn om 3I/Atlas te onderscheiden, maar deze reis door de asteroïdengordel is belangrijk. Het is zeer onwaarschijnlijk dat 3I/Atlas met iets zal interacteren. De kans is ongeveer 1 op de miljard dat wanneer we een ruimtesonde door de asteroïdengordel sturen, het met iets zal interacteren. En die kans is waarschijnlijk iets hoger omdat 3I/Atlas veel groter is, zijn eigen zwaartekracht heeft en er ook elektromagnetische krachten zijn. Maar desondanks is de kans zeer klein.

Er gebeuren momenteel veel interessante dingen met 3I/Atlas vanwege zijn zeer ongebruikelijke eigenschappen. Dit complexe stoffige plasma eromheen interageert met het algehele elektromagnetische systeem van de heliosfeer en er is in feite veel elektromagnetische dynamiek in het spel met de asteroïdengordel. 3I/Atlas, heeft een heel mooie grote coma dat begint uit te rekken tot een staart. Hoewel het niet zo duidelijk is als bij veel kometen.

Veel kometen hebben van die heel lange staarten met zeer complexe structuren. Ze vormen ionenstaarten, stofstaarten, specifieke elementen kunnen staarten vormen, zoals ijzer. Je kunt meerdere staarten hebben bij één komeet. 3I/Atlas staat nog niet zo dicht bij de zon. Hij vormt dus een staart, maar het is niet echt spectaculair op dit moment. Het wordt dus heel interessant om te zien hoe hij zich de komende maanden ontwikkelt, naarmate hij steeds dichter bij de zon komt.

Het is het perihelium. De dichtstbijzijnde nadering tot de zon zal rond 29/10 zijn. De dichtstbijzijnde nadering tot Mars is 3/10. Iets anders waar mensen het over hebben, is dat de asteroïdengordel bestaat uit miljarden objecten, variërend van zandkorrelgrootte tot seriegrootte. De dwergplaneet in de asteroïdengordel, die ongeveer 1/3 van de massa uitmaakt, heeft een diameter van ongeveer 900 km. Er is dus een enorme variatie en variabiliteit binnen de asteroïdengordel.

De asteroïdengordel is dus een opslagplaats van een heleboel verschillende objecten uit het hele zonnestelsel. In feite zijn er duizenden objecten in de asteroïdengordel met een diameter van meer dan 40 km. En de bovengrensschatting voor de diameter van 3I/Atlas, gebaseerd op recente gegevens, is 50 kilometer, veel, veel, veel groter dan de meeste objecten, kometen, asteroïden, enz.

Er is dus een mogelijkheid dat hij erin zou kunnen glippen, maar tenzij hij een botsing zou veroorzaken die hem vervolgens in een stabiele baan om de zon in de asteroïdengordel brengt, zal hij blijven vliegen. Maar laten we eens kijken naar zijn baan, want hij gaat daadwerkelijk dwars door de asteroïdengordel, terwijl veel kometen dat niet doen vanwege hun hoge orbitale inclinatie.

De asteroïdengordel bevat een enorme populatie objecten. Als je naar de baan van de aarde gaat, heb je de aarde, je hebt de maan, er zijn een paar asteroïden in de buurt van de aarde, maar er zijn er niet zoveel. Er zijn miljoenen miljarden objecten in de hoofdasteroïdengordel. We zien daar asteroïden in de buurt van de aarde in het blauw. Hier is de hoofdasteroïdengordel in deze oranje kleur.

En dan zijn er andere gebieden die zelfs daarbuiten gaan. Je hebt Trojanen, je hebt centauren. Er zijn een heleboel zeer interessante dingen met betrekking tot de asteroïdengordel. En het is een van onze belangrijkste bronnen voor hoe het zonnestelsel is ontstaan.