15/6 Kom vandaag en elke dag dicht bij God de Vader - Tom Hoopes

De Hemelse Vader spoort ons, als Zijn kinderen, aan om te bidden om het Hemels brood.

Soms vergeten we dicht bij God de Vader te zijn. Kerstmis en Pasen leren ons dicht bij God de Zoon te zijn, Pinksteren leert ons dicht bij God de Heilige Geest te zijn, maar op de ene of andere manier kan God de Vader afstandelijker voor ons lijken.

Door de heilsgeschiedenis heen hebben degenen die dicht bij God de Vader stonden, "met God gewandeld", zoals Noach, Abraham, Mozes en David. Hij wil ook dicht bij ons zijn – maar wij hebben de neiging om in de voetsporen te treden van Adam en Eva, die zich voor hun Vader verborgen toen Hij ernaar verlangde met hen te wandelen.

Hij is "Onze Vader die in de Hemel zijt" – maar dat betekent dat Hij dichtbij is, niet ver weg.

Elke dag bidden we tot "Onze Vader die in de Hemel zijt", maar herhalen dat Hij "in de Hemel" is, kan een verkeerde indruk wekken. "In de Hemel" zijn betekent dat Hij in de eeuwigheid is, buiten tijd en ruimte. Dat maakt Hem niet ver van ons; het betekent dat Hij bij ons is, vlak achter de sluier van de geschapen wereld, en bij alle mensen, te allen tijde en op alle plaatsen.

Zoals Psalm 68 het zegt: "God is in zijn heilige plaats een vader van wezen en een verdediger van weduwen. Hij geeft eenzamen een thuis om in te wonen."

Sterker nog, de Vader haast zich naar ons toe, om dichtbij te zijn.

Jezus vertelde het verhaal van de verloren zoon om te beschrijven hoe de Vader van ons houdt.

We zijn allen in meer of mindere mate van God weggelopen, en Hij wacht op onze terugkeer. Jezus beschrijft de vreugde van onze Vader bij onze terugkeer als die van de verloren zoon: "Toen hij nog ver weg was, zag zijn vader hem en was met medelijden bewogen, hij snelde naar hem toe, omhelsde hem en kuste hem."

We kunnen ons zelfs voorstellen dat de Vader ons tegemoet komt in de Kruisweg.

Op de avond voor zijn dood zei Jezus tegen Zijn apostelen: "Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien." De volgende dag zagen de apostelen Jezus Zijn Kruis naar Golgotha dragen.

In dat zien kunnen we de Vader naar ons toe zien komen, ons tegemoet komen in onze zondigheid, zoals de Vader van de verloren zoon, verlangend om ons te omhelzen, ons in koninklijke gewaden te kleden en ons te verwelkomen in ons Hemelse thuis.

Feit is dat we niet alleen Jezus' offer aan het Kruis zien, we zien dat van de Vader.

We maken een vergissing met betrekking tot de kruisiging als we denken aan een bloedoffer dat bedoeld is om de woede van de Vader te stillen. Dit is een van de redenen waarom de Heilige Geest het verhaal van Abraham en Isaak inspireerde: om ons te helpen inzien dat zo'n offer voor een vader net zo kostbaar is als voor een zoon. We weten in feite dat de werkelijke beschrijving van het offer van de Vader is dat "God de wereld zo liefhad dat Hij Zijn enige Zoon gaf, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft."

De Vader past deze woorden op ieder van ons persoonlijk toe.

De mooiste woorden op aarde beginnen met: "God, de Vader van barmhartigheid, heeft door de dood en de verrijzenis van Zijn Zoon de wereld met zich verzoend en de Heilige Geest onder ons gezonden tot vergeving van de zonden..." en ze eindigen: "Ik verlos u van uw zonden, in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest."

Met deze woorden van absolutie in de biecht wekt God de Vader, met zijn Zoon en Heilige Geest, ons weer tot leven, vervult ons met hoop en geeft ons ons geluk terug.

En de Vader krijgt eindelijk de kans om met ons mee te lopen - al is het maar kort - tijdens de mis.

In elk Onze Vader-gebed zeggen we: "Geef ons heden ons dagelijks brood." De Catechismus legt uit: "De Eucharistie is ons dagelijks brood. ... De Hemelse Vader spoort ons aan, als kinderen, om het Hemels brood te vragen.

Zoals de Catechismus zegt: "Nadat Hij uit deze wereld naar de Vader is overgegaan, geeft Christus ons in de Eucharistie" en de Mis "verenigt ons nu al met de Kerk in de Hemel."

Wanneer wij het Lichaam en Bloed van Christus ontvangen, doorbreken wij de sluier tussen Hemel en aarde en, wanneer wij na de communie terugkeren naar onze kerkbanken, wandelen wij uiteindelijk met onze Vader.