28/10 Het zal niet lang meer duren voordat wij troepen naar het Oostfront sturen - Niburu

Wat er ook gebeurt in Europa, je kunt er van verzekerd zijn dat wij trouw zullen blijven aan Oekraïne en desnoods zullen sneuvelen voor dat land.
Die tijd komt sneller dan we denken want honderdduizenden Oekraïense soldaten hebben genoeg van de oorlog en vluchten weg van het front.

Zo langzamerhand heeft zelfs de grootste slaapkop in het land door dat men in de achtergrond van alles uitspookt om de oorlog in Oekraïne niet alleen te laten voortduren, maar vooral om deze te laten escaleren tot een volledige oorlog met Rusland.

Het is een stap voor stap opbouw naar deze oorlog, ongeveer vergelijkbaar met de jaren dertig uit de vorige eeuw toen iedereen de oorlog zag aankomen en het is slechts een kwestie was van: wanneer.

Om nu de oorlog in Oekraïne te laten voortduren zijn soldaten nodig en voorlopig zijn deze Oekraïens.
Echter het aantal Oekraïense soldaten wordt rap minder, niet alleen door het aantal gesneuvelden, maar vooral ook de vele deserteurs.

Het artikel uit de Berliner Zeitung bespreekt de groeiende problematiek van desertie en ongeoorloofde afwezigheid (AWOL) onder Oekraïense soldaten tijdens de oorlog met Rusland. Er wordt een beeld geschetst van een leger dat aan zijn grenzen raakt door uitputting, corruptie en gedwongen rekrutering, wat leidt tot honderdduizenden soldaten die hun posten verlaten. 

Sinds het begin van de oorlog in 2022 zijn er in Oekraïne ongeveer 290.000 strafprocedures gestart tegen militairen die hun posten hebben verlaten. Dit aantal komt overeen met de gehele sterkte van het Duitse leger (Bundeswehr). Van deze gevallen betreft bijna 60.000 pure desertie (waarbij soldaten zonder intentie om terug te keren vertrekken), terwijl de rest wordt geclassificeerd als AWOL (tijdelijke afwezigheid, zoals een kort bezoek aan familie). De grens tussen beide is vaag en hangt af van de intentie van de soldaat.

Dit cijfer is waarschijnlijk een onderschatting. Veel commandanten melden deserties niet, uit vrees dat het als persoonlijk falen wordt gezien. Dit leidt tot een verborgen crisis binnen het leger, waar de werkelijke aantallen nog hoger kunnen liggen.

Eind vorig jaar nam het aantal ongeoorloofde afwezigheden sterk toe, waarop de regering-Zelensky reageerde met een vereenvoudigd terugkeerprogramma – een soort amnestie om soldaten aan te moedigen terug te keren zonder zware straffen. Dit aaanbod was bedoeld om deserteurs te lokken met de belofte van overplaatsing naar betere eenheden. Echter, het resultaat viel tegen: slechts 29.000 soldaten maakten er gebruik van.

Als reactie schakelt de regering nu over op de "peitsche" (zweep): er wordt gewerkt aan strengere straffen voor AWOL-gevallen. Commandanten waarschuwen echter dat dit het probleem niet oplost, omdat de diepere oorzaken niet worden aangepakt.

Veel soldaten zijn uitgeput door de continue strijd. Vrijwilligers voelen zich als "slaven" gevangen in een onbepaalde diensttijd onder de noodtoestand. De onzekerheid over wanneer ze naar huis kunnen, leidt tot demoralisatie en gevoelens van onrechtvaardigheid.

Maandelijks worden tienduizenden mannen gedwongen gerekruteerd, vaak zonder adequate training. Velen worden bijna ongetraind naar het front gestuurd. Volgens de militaire ombudsvrouw Olha Reschetylova vluchten veel nieuwelingen al vroeg: uit trainingskampen, tijdens transport of bij het horen van hun frontbestemming. Dit is niet alleen uit angst, maar ook als protest tegen het systeem.

Corruptie speelt een grote rol; rijke of mannen die beschikken over een goed netwerk kunnen de dienstplicht ontlopen via omkoping. Miljoenen leiden een normaal leven terwijl anderen gedwongen vechten, wat leidt tot bitterheid en een verlies aan vertrouwen in de leiding.

Slechte opleiding, lage salarissen, gebrek aan voorraden, zwakke militaire leiding en riskante bevelen die tot hoge verliezen leiden, dragen bij aan de desillusie. Soldaten verliezen vertrouwen in hun superieuren, wat de motivatie verder aantast.

De problematiek veroorzaakt groeiende spanningen in de samenleving. Er is een beweging ontstaan genaamd "Klare Dienstzeiten" (Duidelijke Diensttijden), geleid door vrouwen en moeders van soldaten. Zij eisen dat hun mannen na een bepaalde periode naar huis mogen en dat de last van de oorlog eerlijker wordt verdeeld over alle dienstplichtigen. Dit weerspiegelt een bredere onvrede over de oneerlijke verdeling van offers.

De conclusie van de Berliner is dat de massale desertie en ontwijking van mobilisatie een schaduw werpt over Zelensky's bewering dat Oekraïne alleen wapens nodig heeft, geen NAVO-troepen. Zonder oplossing voor de mankrachtcrisis – zoals betere motivatie, eerlijke rekrutering en duidelijke diensttermijnen – zal zelfs het grootste wapenarsenaal uit het Westen weinig uithalen.

Er zou simpelweg niemand overblijven om de wapens te bedienen. De gedwongen mobilisatie is een "levensader" voor het leger, maar tegelijk een bron van instabiliteit.

En dan komt het moment dat de Europese bondgenoten hun lievelingsproject niet in de steek zullen laten en blijkt dat ze bereid zijn om hun eigen kinderen naar het Oostfront te sturen om er maar voor te zorgen dat die akelige Poetin ook niet ons gaat aanvallen.