12/11 Thomas van Aquino: hoe je Engel vecht voor je in het uur van je dood - Living Faith Daily

Heb je je ooit afgevraagd wat er gebeurt in de allerlaatste ademtocht van je leven? In dat uur begint een strijd. Thomas van Aquino schreef ooit dat ieder mens vanaf zijn geboorte tot aan zijn dood wordt bewaard door een engel. Maar weinigen begrijpen wat dat betekent. Hoe jouw engel voor je vecht wanneer de duisternis nadert. Sommigen geloven dat de dood een stil moment is. Dat is het niet.

Het is de luidste roep van de ziel en jouw beschermengel staat tussen jou en wanhoop. Thomas van Aquino noemde hen de laagste onder de engelen, niet omdat ze zwak zijn, maar omdat ze het dichtst bij ons zijn, het dichtst bij het stoffelijke, bij pijn, bij de lange nachten wanneer het geloof verwatert. De Kerk leert in catechismus nummer 336: Vanaf het begin tot aan de dood wordt het menselijk leven omgeven door hun waakzame zorg en voorspraak.

Omgeven: Dat betekent dat je zelfs nu, zelfs hier, niet alleen bent. Maar het is pijnlijk dat dee meeste zielen leven alsof hun engel slaapt. Ze spreken nooit met hem. Ze bedanken hem nooit. Ze vragen nooit om hulp wanneer de verleiding brandt. En daarom wacht de engel in stilte, in de hoop dat je je zult herinneren dat je nooit bedoeld bent om alleen te vechten. Als je hart vanavond moe is, als je te zware lasten hebt gedragen om ze te noemen, vertel het hem dan. Hij weet het reeds. Want degene die je bewaakt, zal op een dag naast je staan ​​in het uur dat je adem verstomt. Naar het uur dat licht en schaduw elkaar ontmoeten.

Thomas van Aquino leert dat de ziel de dood niet alleen onder ogen ziet. Ze betreedt een slagveld. Je beschermengel staat aan de ene kant, de gevallen geesten aan de andere kant. Elk strijdt voor dezelfde prijs: je ziel. Het is de realiteit achter elke hartslag. Wanneer het lichaam zwakt, wordt de vijand stoutmoedig. Hij fluistert wanhoop. Hij schildert je zonden af als groter dan genade zelf. Hij wil dat je gelooft dat het te laat is. Maar je engel, die vlucht niet. Hij roept je op tot hoop, tot een laatste daad van liefde, tot het fluisteren van Jezus‘ H. Naam, zelfs wanneer je lippen nauwelijks kunnen bewegen.

Eén woord, één ja, kan de eeuwigheid openen. En de engel die je je hele leven hebt genegeerd, is nu degene die je verdedigt voor het aangezicht van God. Houd die gedachte vast, want wat Thomas van Aquino openbaart over deze laatste strijd zal je laten zien dat genade nooit te laat is, zelfs niet aan de rand van het graf. Thomas van Aquino zei ooit dat geen enkele ziel onbewaakt blijft. Hij geloofde dat ieder mens een engel krijgt, niet om het lijden te stoppen, maar om hem erdoorheen te dragen. In het uur van de dood verandert die waarheid in vuur.

Aquino schreef dat de beschermengel naast de ziel staat en vecht om zijn blik op God te richten, terwijl demonen ernaar streven hem de wanhoop in te sleuren. Twee stemmen verheffen zich in die laatste stilte. De ene zegt: "Je bent te laat." De andere fluistert: "Genade wacht nog steeds." En de ziel moet kiezen welke stem ze gelooft. Je engel kan je hart niet dwingen. Hij kan je alleen herinneren aan het Kruis, aan het Bloed dat nog steeds om vergeving roept, aan de Redder die je naam niet is vergeten.

Aquino leerde dat de engel elke goede daad, elke daad van berouw voor de troon van God brengt, smekend dat goddelijke genade mag bedekken wat zonde heeft verbroken. Dezelfde engel die je eerste ademtocht gadesloeg, tilt nu je ziel naar het licht. Hij wijst niet op je waardigheid, maar op de wonden van Christus. Hij smeekt: "Deze is door jou.“ Als je die strijd kon zien, zou je nooit meer twijfelen dat de Hemel voor je strijdt zelfs nu. Luister, de strijd is niet alleen aan het einde. Hij begint in elke verleiding die je vandaag tegenkomt. En je engel staat reeds naast je. Wanneer het lichaam begint te falen, wordt de sluier dun.

Hemel en hel naderen. Elke hartslag wordt een gebed of een verleiding. In dat uur vecht je engel. Hij komt dichterbij. Hij verdedigt de ziel die hem ooit negeerde. Aquino beschreef die strijd met eerbied. Hij zei: "De engel smeekt om elke ongebruikte genade, zodat nog één druppel genade het stervende hart kan bereiken." Tegelijkertijd fluistert de vijand schaamte. Hij sleept de herinnering mee de put in. Hij toont elke zonde, elke mislukking, in de hoop dat de ziel zal wanhopen voordat genade kan spreken.

Maar genade spreekt nog steeds door de stem van de engel, door de herinnering aan elk gebed dat ooit in geloof is gefluisterd. De engel roept je bij je naam. Hij herinnert je aan het Kruis. Hij spoort je aan tot laatste overgave aan de liefde zelf. En als de ziel ja fluistert, wordt dat enkele woord een deur. De duisternis deinst terug. Licht vult de kamer. Dit is de strijd die Aquino zo duidelijk zag. Het moment waarop de eeuwigheid zich over de rand van de tijd buigt. Voor degenen die weinig hebben liefgehad, is dit een laatste kans om volledig lief te hebben. En voor degenen die vergeten zijn hoe te hopen, is dit waar de engel knielt en zegt: "Vader, vergeef."

Elke keuze die we in het leven maken, bereidt ons voor op dat ene uur. En is er nog tijd om opnieuw te beginnen. Sommige mensen zijn bang voor de dood. Maar wat de Heiligen het meest vreesden, was onvoorbereid sterven. De strijd aan de rand van de dood wordt niet gewonnen alleen in dat uur. Die wordt gewonnen in de stille uren van elke dag. Wanneer je degene vergeeft die je pijn heeft gedaan, oefen je je ziel om de stem van genade te horen. Wanneer je bij zonsopgang knielt om te bidden, leer je je hart om zijn bewaarder te herkennen.

Thomas van Aquino herinnerde ons eraan dat de genade van een goede dood begint met de genade van een trouw leven. Je engel vecht dus niet alleen aan het einde. Hij fluistert nu in kleine aansporingen, in zachte waarschuwingen die je vaak toeval noemt. Als je 's nachts wakker wordt met zorgen, bid dan zijn gebed. Engel van God, mijn lieve bewaarder. Laat die woorden je weer tot rust brengen. En dat bewustzijn, die dankbaarheid is reeds een overwinning op angst. Want de ziel die elke dag vertrouwen beoefent, zal niet beven wanneer de laatste schaduw valt. Houd die vrede in je hart.

Want het pad van angst naar geloof is waar je engel nog steeds naast je loopt. Je engel is geen afstandelijke toeschouwer. Hij houdt meer van je dan je denkt. Hij heeft elke traan gezien die je probeerde te verbergen. Hij heeft elk gebed gehoord waarvan je dacht dat het te klein was. En toch gelooft hij dat je heilig kunt zijn. Thomas van Aquino zei: "Engelen verheugen zich over één zondaar die zich tot God bekeert."

Die vreugde is persoonlijk. Ze draagt ​​jouw naam. Elke keer dat je vergeving verkiest boven bitterheid, draagt je engel die daad als wierook naar de Hemel. Elke keer dat je in stilte knielt, buigt hij zich naast je neer alsof hij een heilige vlam bewaakt. Maar er is ook verdriet. Want velen leven en sterven, zonder te weten dat de Hemel voor hen heeft gestreden. Je engel verlangt naar één ding: dat jouw ziel de loop mag voltooien en Gods aangezicht mag zien. Hij kan niet rusten totdat jij rust in genade.

Daarom als je vannacht nog ademt, als je nog steeds wakker wordt in een nieuwe ochtend, weet dit dan. Dan betekent het dat je engel nog steeds dienst heeft, nog steeds vecht, nog steeds hoopt, nog steeds wacht op jouw ja. Dit is wat de Hemel het meest verlangt. Niet je perfectie, maar je overgave. Want overgave is het geluid van liefde die thuiskomt. Wees even stil. Adem. Je bent niet vergeten. De engel die je beschermde je eerste ademtocht, zal je laatste beschermen.

De Hemel verspilt niets. Elke zucht, elke wond, elk gebed, het wordt allemaal genade. Als je ver bent afgedwaald, kom dan terug. Eén fluistering is genoeg. En genade zal sneller gaan dan angst. Heer Jezus Christus, ontvang de harten die vanavond luisteren. Versterk elke vermoeide ziel. Laat hun beschermengelen hen veilig naar huis leiden.