13/11 Een Poolse mystica openbaart de eerste momenten van een ziel die in het Vagevuur zit - Uniquely Mary

Stefania Fulla Horak, een Poolse mystica van het vagevuur, onthult de mysteries van het vagevuur die tot dan toe nauwelijks bekend waren - de kringen van zuivering waar de zielen in het vagevuur doorheen moeten dwalen.

Op het moment dat de ziel afscheid neemt van het lichaam van de mens, bewust of toen hij droomde, heeft hij een flits van het moment, een fractie van een seconde dat hij zich bewust is van zijn eigen dood. En zelfs als hij voorbereid was op zijn dood, en er niet bang voor was, leert hij op dit beslissende moment, met onvergelijkelijke afschuw direct na de dood de realiteit. De ziel staat voor de hoogste rechtbank. Het is voorbij, want Gods onuitputtelijke genade is voorbij. Wie de grens van leven overschrijdt, staat voor Hem, voor de gerechtigheid, eenzaam, naakt, en wachtend op het rechtvaardig oordeel.

Tegen de tijd van de begrafenis heeft de ziel de aarde nog niet verlaten. Dit zijn de laatste momenten vóór het ontvangen van een straf of beloning, wanneer zij nog onzichtbaar onder de mensen mag circuleren. Het is de tijdperiode om de ziel te scheiden tot het moment van de begrafenis volgens de gewoonte. Als hij bijvoorbeeld katholiek is en werd hij door een aantal tragische omstandigheden niet begraven op de derde dag na zijn dood zal zijn ziel na het verstrijken van deze tijd toch de aarde verlaten. Noch familie, noch geliefden hebben ook maar de minste betekenis, tenzij je van hen hulp kunt verwachten.

En de enige vorm van hulp en bewijs van liefde of vriendschap is gebed. Tranen en verdriet brengen geen verlichting of voordeel. Oh, als mensen eens wisten, als ze probeerden mee te leven met de hulpeloze wanhoop van zo'n ziel, wees dan dicht bij je liefste, en bid voor hem of haar. Ga naar hun geweten en hart. Weet dat dit de laatste momenten zijn dat de communicatie met de wereld onherroepelijk verbroken zal worden. Daarom, als de ziel de hoop verliest om in de naaste gedachten over gebed op te wekken, zoekt ze wanhopig zelfs tussen vreemden, iemand die deze overleden ziel niet zal weigeren.

En als de ziel die vindt, hoe dankbaar is ze voor de hulp. De ziel probeert met inspiraties hen te sterken in deze intentie. Vanaf het eerste moment dat de ziel afscheid neemt van het lichaam, heeft hij een verwoestende of vreugdevolle ziel, die de onmetelijkheid en kracht van de spirituele wereld die ze binnenging, begrijpt. In tegenstelling tot de ellende en de nietigheid van alles wat zij achterliet, ervaart ze ook dat de spirituele wereld realiteit is. Het oordeel is verschrikkelijk nauwkeurig. De meest volmaakte heerschappij is hier steevast de waarheid. De waarheid die soms zo ongemakkelijk leek voor de mens op aarde. Ja, ver weg.

Hoe simpel is het nu, wanneer er geen uitweg is. Wanneer je, zoals in het leven, de waarheid uit het oog kunt verliezen. Veroordeeld tot het vagevuur, kent de ziel vóór ze het bewustzijn verliest in de eerste kring van het vagevuur, haar hele leven, de duur van de straf die op haar wacht en de kwaliteit van de eeuwige beloning, al die tijd van de dood tot de begrafenis. Ze weet dat ze al haar foutenen nalatigheden zal moeten goedmaken en hoe gelukkig dat ze is dat ze dit kan. Ze weet reeds hoe onevenredig licht het langste en meest onaangename leven is in vergelijking met zelfs maar één moment dat in het Vagevuur wordt doorgebracht.

Met welke vreugde zou ze terugkeren naar de aarde naar ellende, tegenspoed, ziekten, vernedering, en als ze die nu kon gebruiken om te volharden op aarde. Je kunt op aarde op elk moment Gods genade en vergeving verdienen. In het Vagevuur kun je niets voor jezelf doen.

Wat is het lijden van het vagevuur? De verscheidenheid aan deze niveaus is talrijk, omdat elke schuld zijn equivalent heeft in lijden. De verschrikkelijkste kwelling van de ziel is het verlangen naar God dat zij constant voelt, behalve in de periode die ze doorbrengt in de kringen van het vagevuur waar ze zich niet met haar gedachten tot Hem kan wenden en het is haar wreedste kwelling. In alle kringen wordt een ziel verscheurd om omhoog te kunnen komen naar het licht, naar God en ze lijdt onder het onvermogen om dichter bij Hem te komen wegens haar onverzoende zonden.

Geen enkel verlangen waartoe het menselijk hart in staat is, kan ermee vergeleken worden omdat het een verlangen is om terug te keren naar haar schepper en Heer. Ze is reeds bevrijd van de beklemming van de zintuigen, en God trekt haar naar zich toe met een reusachtige en krachtige, overweldigende magnetische kracht. Het verlangen naar God is iets waar de ziel niet vanaf kan komen. Het vagevuur bestaat uit talloze en verschillende kringen. Sommige zijn kringen van honger, angst en moeilijkheden. Het verlangen naar God is een fundamentele toestand van een boetvaardige ziel.

Het lijkt misschien alsof het betreden van steeds hogere kringen van zuivering, het steeds dichter bij het eeuwige licht komen, dat de kwelling en het verlangen verzwakken in het licht van de hoop op naderende bevrediging. Maar nee, juist dicht bij dit licht versterkt in de ziel het inspannende, het enige streven om verbinding te maken met God. Hij trekt haar met onvoorstelbare kracht naar zich toe. Zodat in de laatste kring van het vagevuur, waar behalve het wachten, geen ander lijden is dan het verlangen naar God en het de hoogste intensiteit bereikt.

De kring van dwalenden. De eerste en vreselijkste kring van het vagevuur is de kring van dwalenden. Het is een periode waarin de ziel dicht bij de aarde draait en er geen contact meer mee heeft. Ze herinnert zich niet wat er was. Ze weet niets over wat er met haar zal overkomen. Ze kent alleen een spookachtig vermoeiend heden. Ze ziet ook niet helemaal het einde van haar huidige tocht. Ze weet niet wat er met haar gebeurt en waarvoor, waar en voor hoelang.

Soms komt ze hele groepen vijandige, dwalende zielen tegen met wie ze niet kan communiceren, waar ze bang voor is en die ze niet kan vermijden. Ze kent geen verlichting noch rust. Zinloze constante beweging, een constante zoektocht naar iets wat ze niet weet. Het is de gedachte dat dit zo kan doorgaan voor altijd. Het enige wat voor haar bestaat is in volledige leegte, gekweld te zijn, te vrezen, dwalend, met het bewustzijn van je eigen persoonlijkheid. Het gevoel dat er geen tijd noch ruimte is.

Noch een doel, noch betekenis, voortdurend op zoek naar iets goeds voor jezelf, en het voortdurende onvermogen om het te vinden. In deze kring bevinden zich nog steeds enkele van de kwelgeesten van Christus van 2000 jaar geleden.

De kring van duisternis. De zielen in de kring van duisternis weten nog steeds niets over God. Nee, ze weten ook wat hen te wachten staat in de toekomst. Met een angstaanjagende nauwkeurigheid moet ze voortdurend denken aan haar eigen fouten, zonden, vergissingen, nalatigheden. Ze wordt voortdurend gekweld door herinnering aan de momenten dat ze kwaad doet, maar machteloos is omdat ze niets kan doen om terug te gaan of iets ongedaan te maken. Ze wordt overweldigd door spijt in zichzelf. Wanhoop bij de aanblik van verlies en straf, machteloos, vol van bitterheid en spijt, wanhoop, het besef van verlatenheid, afkeer van de eigen daden. Hier verteert de onblusbare hitte haar.

De kring van afgodendienaars. Allen die ooit gezondigd hebben tegen het eerste gebod, die mensen, wetenschap, ambitie, zichzelf op de eerste plaats zetten of objecten. Dezen zijn zich nu volledig bewust van het bestaan ​​van de ene God, en ze verlangen naar Hem met een wanhopig, hopeloos verlangen. Maar hoe ze ook kijken, ze zien hun oude afgoden voor zich. Ze willen nu graag de ware God aanbidden.

En ze hebben nog steeds in hun herinnering oude, belachelijke eerbetonen. Ze willen God om hulp smeken. En ze moeten dit verzoek doen al weten ze dat het zinloos is. Ze willen het licht zien dat ze ergens boven zich voelen. Ook verdiept elke gedachte aan een gemaakte fout tijdens het leven hun verdriet en lijden.

De kring van medeplichtigen. In deze kring belandt iedereen die elkaar op welke manier dan ook heeft geholpen in zonde. Ze kunnen zich niet voor zichzelf verbergen en hebben zichzelf voortdurend voor ogen. De meesten van hen hier waren verenigd door zondige liefde. Ze voelen zich schuldig en wederzijds gekwetst. Ze koesteren wrok tegen elkaar en voelen tegelijkertijd verwijten van het geweten. Het geweten adviseert om elkaar te vergeten en ze kunnen niet uit elkaar gaan.

Wat ze gemeen hadden lijkt hen vies en afschuwelijk. Hoe zien ze nu hun ware waarden en hun blindheid. Hoe zouden ze dan maar al te graag deze persoon, die zo dierbaar was tijdens hun leven, dumpen. De hele verantwoordelijkheid met welke felheid ze elkaar deze gezamenlijke fouten zouden toeschrijven. Ze herinneren zich alles, elk moment, elke vuile hartstocht. Hun verdriet en schaamte branden. Schaamte die ze niet kenden in het leven.

De kring van het zien van gevolgen. Onbeschrijfelijk pijnlijk is deze kring. Door een gescheurd gordijn ziet deze ziel de zielen op aarde en de verste gevolgen van haar slechte daden en fouten. Soms ziet ze het werk van haar hele leven in puin liggen en weet ze reeds dat de hoeksteen zonde en ondeugd was. Ze ziet hoe elke afwijking van Gods wet wraak neemt op haar kinderen, kleinkinderen, en achterkleinkinderen. Ze ziet de vrucht van een slechte daad, die ze deed tijdens haar leven.

Hoeveel zielen en harten werden uitgeroeid door het zaad van valsheid, gepredikt door haar principes, concepten en leringen. En ze zal in deze kring niet alleen voor zichzelf lijden, maar voor alle zonden waarvan de oorzaak is dat ze moest lijden, juist omdat ze het kwaad ervan begreep. Ze zal de meest verre en diverse gevolgen van haar schuld op aarde moeten aanschouwen.