19/11 Het duurt 45 dagen om het leger te verplaatsen naar het Oostfront - Niburu

Er worden immense bedragen uitgegeven aan wapens om ons op die manier te beschermen tegen een niet bestaande bedreiging van Rusland.
Dat betekent dat er een nieuw Oostfront zal komen, maar tegen de tijd dat het leger daar is, hoeft het al niet meer.
Als de geplande oorlog er eindelijk komt, dan zal men met man en macht proberen een compleet leger te verplaatsen naar het Oostfront om zo te proberen de Russen tegen te houden.

En als Rusland wel aanvalt, dan wil je als leger natuurlijk snel ter plaatse zijn, maar het lijkt erop dat tegen de tijd dat het leger eindelijk daar kan zijn, het niet meer nodig is omdat het veel te lang heeft geduurd.

Bovengenoemd artikel is afkomstig van de Financial Times en belicht een groot en vaak onderschat probleem in de NAVO-verdedigingsplannen: de enorme logistieke uitdagingen om troepen, tanks en zwaar materieel snel van West-Europa naar het oostfront te verplaatsen in geval van een conflict, bijvoorbeeld met Rusland (wie anders?).

Het artikel beschrijft een hypothetische (maar realistische) verplaatsing van een Amerikaanse pantserdivisie vanuit Nederland of Duitsland naar de oostgrens van de NAVO (bijvoorbeeld Polen of de Baltische staten). Wat in theorie een snelle operatie zou moeten zijn, duurt in de praktijk volgens huidige planningen en simulaties tot 45 dagen. Dit is absurd traag voor een moderne alliantie die belooft "elke centimeter NAVO-grondgebied te verdedigen". Ter vergelijking: tijdens de Koude Oorlog waren dergelijke verplaatsingen veel efficiënter georganiseerd. 

Veel bruggen in Europa zijn te zwak om zware tanks (zoals de 70-tons Abrams) te dragen. Tunnels en viaducten zijn te laag of te smal. Spoorwegen hebben verschillende spoorbreedtes (vooral in voormalige Oostbloklanden), en veel spoorbruggen zijn verouderd of ingestort. 

Grensoverschrijdend militair transport vereist talloze vergunningen. Elk land heeft eigen regels voor gevaarlijke lading, maximale afmetingen, milieunormen en douanecontroles. Zelfs in vredestijd kan een konvooi dagen vertraging oplopen door papierwerk.

De EU en NAVO hebben wel initiatieven zoals het "Military Mobility"-project (onderdeel van PESCO), maar de vooruitgang is traag door nationale belangen, bezuinigingen op infrastructuur en gebrek aan coördinatie. 

Het artikel verwijst naar recente NAVO-oefeningen (zoals Steadfast Defender of Dacian Fall) die deze zwaktes blootlegden. Een konvooi dat in theorie 1000 km moet afleggen, wordt in de praktijk opgehouden door files, omleidingen en administratieve stops.

Na de Russische invasie van Oekraïne in 2022 heeft de NAVO nieuwe regionale verdedigingsplannen aangenomen, met meer troepen in het oosten en een focus op snelle versterkingen. Met de mogelijke terugkeer van een meer isolationistische Amerikaanse politiek (Trump 2.0) wordt Europa gedwongen zelf meer verantwoordelijkheid te nemen – maar zonder goede "military mobility" is snelle versterking onmogelijk. 

Europa investeert miljarden in nieuwe wapens en hogere defensie-uitgaven (richting 2-5% BBP), maar vergeet de basis: wegen, bruggen en tunnels die al decennia verwaarloosd zijn. 

Deze "surrealistische 45-daagse trektocht" vormt een existentiële zwakte in de NAVO-afschrikking. Zolang deze logistieke knelpunten niet urgent worden opgelost – met miljardeninvesteringen in infrastructuur, harmonisatie van regels en politieke wil – blijft de belofte van collectieve verdediging holle retoriek. Het artikel roept op tot een "Marshallplan-achtige" aanpak voor militaire mobiliteit om Europa echt verdedigbaar te maken.

De volgende stap zal dan worden dat na het kaalplukken van de bevolking voor nog veel meer wapens er ook gigantische bedragen vrij gemaakt zullen worden voor verbetering van de infrastructuur.

En als dat eenmaal klaar is, dan zal de geplande oorlog dit alles weer verwoesten zoals gewoonlijk, maar gelukkig is daar Blackrock die maar wat graag wil helpen met de zoveelste wederopbouw.

Het valt nog niet mee om in een krankzinnige wereld te leven.