5/12 Velen zullen niet overleven wat ze zullen brengen - Great Miracles Avenue

Vóór dat moment had ik een normale droom, niets bijzonders. Toen veranderde plotseling de sfeer. Het voelde alsof de hele kamer stil werd en ik wist dat er iets heiligs was binnengekomen. Ik kon niet bewegen. Ik kon niet praten. Het was alsof iemand een dik deken over mijn geest legde, waardoor ik waakzaam werd, maar niet in staat was om iets te beheersen. En toen veranderde de droom. Ik zag mezelf staan ​​op een enorme markt.

Ik weet niet waar het was. Het leek niet op mijn geboorteplaats, maar het leek ook niet op een plaats die ik herkende. Overal stonden kraampjes vol met fruit, oliën, granen en verpakte levensmiddelen. Alles zag er in het begin normaal uit. Mensen kochten en verkochten. Ik zag overal opgewonden kinderen kijken. Ik hoorde vrouwen luidkeels onderhandelen. Maar terwijl ik verder liep, verdween de vreugde op de markt. De gezichten van de mensen zagen er moe, verlegen en leeg uit, alsof ze alleen maar bewogen omdat iets hen daartoe dwong. De lucht werd dik en oncomfortabel en ik voelde mijn borst samentrekken.

Terwijl ik verder liep, zag ik een bepaalde groep mensen staan ​​vlakbij het midden van de markt. Ze droegen donkere pakken, zonnebrillen en oordopjes, ook al was dit een markt waar niemand anders formeel gekleed was. Ze zagen er niet uit als klanten. Ze zagen eruit als toeschouwers, kijkers. En het vreemde was dat niemand ze leek op te merken behalve ik. Ze volgden elke beweging op de markt, schreven dingen op, fluisterden in kleine apparaatjes in hun handen. Toen besefte ik dat er iets vreselijk mis was.

Plotseling werd de grond onder de kraampjes met eten als water, diep, donker water, en zag ik er schaduwen onder bewegen. Het maakte me doodsbang. Toen sprak een stem, kalm maarvol gezag, achter me. Kijk goed. Toen ik me omdraaide, zag ik niemand, maar hoorde ik de stem opnieuw. Mijn dochter, let goed op wat je ziet. Ik keek weer naar de kraampjes en toen werd alles duidelijk. Het eerste wat ik zag was brood. Gewoon brood, het soort dat we allemaal kopen voor ontbijt. Maar in mijn geest zag ik er een zwarte mist uit opstijgen, als dampen van iets giftigs. Toen gebeurde hetzelfde met bepaalde bakoliën.

Ze zagen er schoon uit fysiek, maar geestelijk hadden ze dikke, troebele schaduwen in de flessen. Toen keek ik naar diepvriesproducten, vooral gevogelte, en de schaduw daaromheen was nog donkerder. Ik begreep het niet. Waarom zag normaal voedsel er zo uit? Waarom slechts sommige dingen en niet alles? Ik vroeg de Heer in mijn geest: "Vader, wat zie ik? Wat is deze duisternis? Waarom zijn deze dingenverontreinigd?" Hij antwoordde me onmiddellijk. De elite bereidt een geestelijke besmetting voor. Ze kunnen degenen die in de geest wandelen niet beheersen, dus proberen ze hen te verzwakken door wat ze consumeren.

Mijn hart begon pijn te doen. Ik voelde angst om me heen slaan en ik wilde huilen. Ik had nooit kunnen bedenken dat zoiets als voedsel geestelijk tegen gelovigen gebruikt kon worden. Ik weet van zonde, verleiding, aanvallen in dromen, maar voedsel begreep ik niet. Toen zei de Heer: "Veel van mijn volk eten achteloos. Ze bidden om zegeningen, maar wijden nooit wat hun lichaam binnenkomt. Ze vergeten dat de vijand altijd iets gebruikt wat onschuldig lijkt." Toen Hij dit zei, zag ik een plotselinge flits, bijna als een visioen binnen het visioen, van Daniël die het voedsel van de koning weigerde.

Toen zag ik Eva van de vrucht nemen. Toen zag ik Israëlieten eten dat aan afgoden was geofferd. De ene scène na de andere volgde totdat het weer stopte bij de markt. Toen liepen de mannen in pak naar een specifieke kraam met zakken met meel, noedels en verpakte specerijen. Een van de mannen hield een klein flesje vast met een vreemde substantie die eruitzag als rook in glas. Toen hij het opende, zag ik diezelfde schaduw uit het flesje stromen en in het eten terechtkomen. Ik was geschokt. Ik wilde schreeuwen, maar ik kon me niet bewegen. Toen zei de Heer: "Deze besmetting is niet alleen fysiek.

Het is een geestelijke invloed die verborgen zit door natuurlijke middelen. De vijand probeert het onderscheidingsvermogen te ondermijnen, het gebedsleven te verzwakken, verwarring te zaaien, en kleine deurtjes in de ziel te openen. Velen merken het niet, omdat ze meer vertrouwen op wat ze eten dan op Mijn leiding." Ik begon te huilen in de droom. Ik voelde me alsof iemand mijn hart stak toen ik zag dat gewoon voedsel dat we zo licht opvatten, instrumenten van geestelijke strijd kon worden. Ik vroeg de Heer: "Welk voedsel, Vader? Wat moeten we vermijden? Wat moeten we doen?"

Hij gaf me geen lijst. In plaats daarvan zei Hij iets wat me schokte. Wees niet bang. Niet iedereen is besmet. Niet iedereen zal aangeraakt worden. Degenen die dicht bij Mij lopen, zullen waarschuwingen, dromen en aansporingen ontvangen. Ik zal elk huishouden anders instrueren. Toen zei Hij opnieuw: "Maar er zijn voedingsmiddelen waar mijn kinderen goed op moeten letten. Bepaalde soorten brood, bepaalde oliën, bewerkte snacks en vlees dat lang bewaard wordt. Veel ervan zullen er schoon uitzien, lichamelijk, maar geestelijk residu met zich meedragen." Op het moment dat hij dit zei, spleet de markt plotseling in tweeën.

Aan de ene kant zag ik voedsel bedekt met duisternis, aan de andere kant zag ik voedsel dat gloeide met een zacht licht. Verse groenten, granen, vers fruit, lokaal geteelde producten en alles waar voor werd gebeden. Toen zei de Heer: "Ik zal degenen beschermen die Mij gehoorzamen. Zeg tegen mijn volk dat ze moeten stoppen met blind eten. Zeg tegen hen dat ze met opzet voor hun maaltijden moeten bidden, niet met routine. Zeg tegen hen dat ze Mij moeten vragen voordat ze eten. Mijn geest zal spreken." Ik voelde me zo nederig, zo onwaardig, zo klein. Ik zei tegen de Heer: "Maar wie ben Ik om dit te zeggen?

Mensen zullen Mij niet geloven." En hij antwoordde met een toon zo vastberaden dat ik beefde. Gehoorzaamheid gaat niet over wie jij bent. Het gaat over wie Ik ben. Toen gebeurde er iets dat ik niet kan uitleggen. Een enorme hand, helder als vuur, maar zacht, daalde neer uit de hemel en raakte het gloeiende voedsel aan. Op het moment dat Hij het aanraakte, werd de gloed sterker totdat het verblindend wit werd. Toen zei de Heer: "Ik reinig wat Mij toebehoort." Maar waarschuwde hen: "De tijd om onvoorzichtig te zijn is voorbij."

Net zo snel als alles begon, veranderde het beeld weer. Deze keer was ik in mijn eigen keuken. Ik zag mezelf voor mijn schap staan. Ik zag de etenswaren die ik normaal koop, de rijst, het blikvlees, het brood en de bakolie. Sommige ervan zagen er prima uit. Andere hadden diezelfde schaduw om zich heen. Het brak me. Niet omdat het eten besmet was, maar omdat ik besefte hoe geestelijk ontspannen ik was geworden. Hoe ik voor eten bad zonder het te menen. Hoe ik de winkel meer vertrouwde dan de Heilige Geest.

Hoe ik vergat dat we elke dag in een strijd zijn. Toen sprak de Heer opnieuw, maar deze keer zachtjes met zoveel liefde dat ik begon te huilen. Pamela, ik laat je dit niet zien om je bang te maken. Ik laat het je zien omdat Ik van Mijn volk houd en ik wil dat ze waakzaam zijn. Ik wil dat hun tempels rein zijn. Toen zei Hij: "Zeg hun dat ze moeten luisteren. Zeg hen dat ze moeten bidden. Zeg hen dat ze moeten vasten, zodat hun onderscheidingsvermogen scherp wordt.

Zeg hen dat ze dicht bij Mij moeten blijven, zodat Mijn geest hen kan waarschuwen als er iets niet klopt." Daarna vervaagde het hele visioen langzaam als mist die in de ochtend verdwijnt en plotseling werd ik wakker, mijn hart bonzend mijn kleren nat van het zweet, mijn kamer helemaal stil.