24/1 Nog even en dan zijn ook onze kinderen verbannen van sociale media - Niburu

Het was lang het ultieme symbool van jeugdige vrijheid: de smartphone. Maar wie vandaag de cijfers van onderzoeksbureau Newcom leest, ziet een heel ander beeld.
De digitale speeltuin waar we onze kinderen massaal in hebben achtergelaten, blijkt meer weg te hebben van een psychologisch mijnenveld. En het meest opmerkelijke? De slachtoffers zelf smeken nu om een hek om de boel heen te zetten.
Het klinkt zo nobel. "We moeten onze kinderen beschermen." Wie kan daar tegen zijn? De nieuwste cijfers van onderzoeksbureau Newcom vallen als rijpe vruchten in de schoot van beleidsmakers: een meerderheid van Nederland, inclusief de door schade en schande wijs geworden Generatie Z, snakt naar een sociale mediaverbod onder de zestien jaar. Maar wie even voorbij de zorgelijke krantenkoppen kijkt, ziet een patroon dat verder gaat dan alleen mentaal welzijn.

Laten we de zaak eens omdraaien. Is het toeval dat juist nu, terwijl de roep om een Europees digitaal identiteitsbewijs (eID) steeds luider klinkt, de 'gevaren van sociale media' als absolute prioriteit op de agenda worden gezet? Het beschermen van kinderen is de ultieme morele troefkaart. Het is bijna onmogelijk om ertegen te ageren zonder voor harteloos te worden versleten. Maar de prijs voor die bescherming is hoog: het einde van onze online anonimiteit.

Want laten we wel wezen: een verbod voor jongeren onder de zestien is onmogelijk zonder een waterdichte leeftijdscheck. En een leeftijdscheck voor jongeren betekent in de praktijk een identiteitscontrole voor iedereen. Om te bewijzen dat jij niet die dertienjarige bent die stiekem op TikTok wil, moet jij — de volwassene — laten zien wie je bent. Elke keer dat je inlogt, elke keer dat je een nieuwe app opent.

Hiermee bereiken overheden en techreuzen iets wat ze met louter politieke argumenten nooit voor elkaar hadden gekregen: een vrijwillige overgave aan totale digitale identificatie. Voor de overheid is de anonieme burger een hoofdpijndossier; voor adverteerders is een anonieme gebruiker minder waard. Een verplichte check lost beide problemen in één klap op. De 'zorg voor onze jeugd' wordt zo het breekijzer waarmee de laatste deur naar een anoniem internet wordt geforceerd.

Het is het klassieke handboek van de politiek: Problem, Reaction, Solution. Creëer of benadruk een probleem (mentale schade door apps), wacht op de publieke reactie (angst en de roep om actie), en presenteer de oplossing die je al jaren op de plank had liggen (digitale identificatie).

Natuurlijk zijn de zorgen van Gen Z echt. De depressies, de eenzaamheid en de verslavende algoritmes zijn geen verzinsels. Maar we moeten onszelf de vraag durven stellen: is een verbod de enige weg? Of kiezen we voor de weg die de machthebbers de meeste controle geeft? Als we niet uitkijken, ruilen we de verslaving aan de like-knop in voor een digitaal paspoortsysteem waar we nooit meer uitloggen.

De vraag is niet langer of we onze kinderen willen beschermen tegen TikTok, maar of we bereid zijn de prijs van die bescherming te betalen. Want als de digitale identiteitskaart eenmaal een feit is, is er geen weg meer terug naar de vrijheid van het anonieme web.
Dit alles heeft natuurlijk formeel niets te maken met de machtige Israël lobby die moord en brand schreeuwt in Amerika omdat kinderen via TikTok en dergelijke precies op de hoogte zijn van wat er in werkelijkheid allemaal gebeurt. Deze kinderen halen hun nieuws niet meer via de mainstream kanalen, maar via sociale media platforms.
Dat 'probleem' wordt dan als volgt opgelost zodat er gerichte censuur kan plaatsvinden: Larry Ellison, de mede-oprichter en uitvoerend voorzitter van Oracle, speelt een centrale rol in de recente overname van TikToks Amerikaanse activiteiten. Door zorgen over de Chinese eigenaarschap van ByteDance (TikToks moederbedrijf) dreigde een verbod op de app in de VS, maar president Trump heeft dit opgelost via een executive order die de overname goedkeurt.