4/1 Het slaapgeheim achter Jezus' wonderen (wetenschap bevestigt het) - Divine Faith Verse

Jezus trok zich terug op een eenzame plek. Hij ging alleen de berg op om te bidden. Heel vroeg in de ochtend, terwijl het nog donker was, stond Jezus op en ging weg alleen. Nadat Hij de menigte had weggestuurd, ging Hij alleen de berg op. En toen de avond viel, was Hij daar alleen, telkens weer. Voordat de 5000 mensen voedde, trok Hij zich terug. Voordat Hij over het water liep, bracht Hij de nacht door alleen op de berg. Voordat Hij Lazarus opwekte, rustte Hij. Voordat Hij de storm tot bedaren bracht, sliep Hij in de boot terwijl er chaos om Hem heen woedde. Het patroon is onmiskenbaar. Dit was geen vermoeidheid.

Het Griekse woord dat in het Nieuwe Testament wordt gebruikt, is anoro. Je Bijbel vertaalt het als 'zich terugtrekken'. Het betekent terugkeren naar een plaats van oorsprong, teruggaan naar de bron. Elke keer dat Jezus zich terugtrok in eenzaamheid en rust, keerde Hij terug naar het bewustzijn van het goddelijke. Hij betrad opnieuw het rijk waar menselijke beperkingen plaatsmaken voor oneindige mogelijkheden. De oude mystici wisten het en de moderne wetenschap bevestigt dit nu pas. Wanneer je slaapt, schakelen je hersenen niet uit. Ze reorganiseren zich.

Tijdens de diepe slaap verschuiven je hersengolven naar wat we thetafrequentie noemen, tussen 4 en 8 hertz. Dezelfde frequentie die verschijnt tijdens diepe meditatie, tijdens gebed, tijdens wat mystici door de geschiedenis heen goddelijke communie hebben genoemd. Neurowetenschapper Dr. Matthew Walker van de Universiteit van Californië ontdekte dat tijdens de REM-slaap de prefrontale cortex van de hersenen, het deel dat verantwoordelijk is voor logisch denken en zelfbewustzijn, zich in feite uitschakelt. Ondertussen lichten de emotionele en visuele centra op als een vuurwerkshow. Je bevindt je in een totaal andere staat van bewustzijn. Een staat waarin de grenzen tussen zelf en ander, tussen mogelijk en onmogelijk vloeiend worden.

De oude Essenen, een mystieke Joodse sekte die bestond in de tijd van Jezus, zagen slaap niet als louter rust. Ze noemden het het tweede heiligdom. Zij geloofden dat wanneer de zon onderging en het lichaam zich overgaf aan de duisternis, de ziel terugkeerde naar Eden. Niet metaforisch, werkelijk. En in die terugkeer vond genezing plaats niet door inspanning of streven of door Gods gunst te verdienen, maar door een zo volledige overgave dat het lichaam zich herinnerde wat de geest vergeten was, dat het reeds heel was.

Jezus groeide op in een traditie die deze praktijk eerde. Toen Hij zich terugtrok om te bidden, sprak Hij niet alleen met God. Hij betrad het rijk waar menselijk bewustzijn en goddelijk bewustzijn samensmelten. Waar gedachten werkelijkheid worden, waar een woord, gesproken vanuit het juiste niveau van bewustzijn, materie zichzelf kan reorganiseren. Ben je ooit gaan slapen met een probleem dat onoplosbaar leek, om vervolgens wakker te worden met een glashelder antwoord? Heb je ooit fysieke pijn ervaren die van de ene op de andere dag verdween? Heb je gemerkt dat wonden letterlijk sneller genezen als je goed slaapt?

Je hebt hetzelfde ervaren rijk dat Jezus bewust elke nacht betrad. Het verschil is dat Hij wist wat Hij deed. Hij was erin getraind en beheerste het. En hier komt het deel dat je aan het denken zou moeten zetten. In Johannes 14:12 doet Jezus een onmogelijke belofte. Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: wie in Mij gelooft, zal ook de werken doen die Ik doe, en grotere werken dan deze zal hij doen. Grotere werken, niet dezelfde, maar grotere. Hij sprak niet metaforisch. Hij openbaarde dat de macht niet alleen van Hem was maar van praktijk. En de oefening is voor jou beschikbaar.

Maar om te begrijpen hoe je het moet gebruiken, moet je het patroon duidelijker zien. Je moet zien wat er gebeurde in die uur vóór zonsopgang, voordat de menigte zich verzamelde, voordat de geschiedenis werd geschreven. Laat me je iets laten zien dat verborgen is in Marcus 6. Jezus heeft zojuist 5000 mensen gevoed met vijf broden en twee vissen. De menigte is uitzinnig. Ze willen dat Hij Koning wordt. Maar let op wat Hij vervolgens doet. Vers 45 zegt dat Hij Zijn discipelen in de boot liet stappen, terwijl Hij de menigte wegstuurde. En dan vers 46, nadat Hij hen had weggestuurd, ging Hij de berg op om te bidden.

Het is laat in de avond. Hij heeft zojuist een onmogelijk wonder verricht. De menigte bruist nog steeds van energie, maar Hij geniet niet van het moment. Hij trekt zich terug. Hij beklimt de berg alleen. En wat gebeurt er vervolgens? Vers 48. En rond het vierde nachtwake van de nacht kwam Hij naar hen toe, lopend over de zee. Tussen het voeden en het water lopen, zijn er die uren op de berg. De tekst vertelt niet wat gebeurde. Maar als je het patroon begrijpt, kun je het zien. Hij was niet zomaar aan het bidden zoals de meeste mensen bidden, woorden in de lucht sprekend, in de hoop dat iemand luistert.

Hij betrad het rijk, de plaats waar de wetten van de natuurkunde buigen voor de wetten van het bewustzijn. Waar water vast wordt, niet omdat de natuurwetten gebroken zijn, maar omdat je opereert vanuit een niveau waar andere regels gelden. Dit maakt het bijzonder. De moderne slaapwetenschap heeft ontdekt dat tijdens de diepste fase van de slaap, iets wat delta-slaap wordt genoemd, je lichaam volledig in de herstelmodus gaat. Je immuunsysteem wordt sterker. Ontstekingen nemen af. Groeihormoon overspoelt je systeem.

Beschadigde cellen regenereren. Maar hier is het cruciale deel dat wetenschappers pas beginnen te begrijpen. De kwaliteit van die genezing wordt direct beïnvloed door de staat van bewustzijn die je meeneemt naar je slaap. Een studie aan de Carnegie Mellon University toonde aan dat mensen die slecht sliepen drie keer meer kans hadden om verkouden te worden als ze werden blootgesteld aan een virus. Maar het ging niet alleen om de hoeveelheid slaap, het ging ook om de kwaliteit. Deelnemers die aangaven veel stress te ervaren voor het slapengaan, vertoonden verhoogde cortisolspiegels gedurende de nacht.

Hun lichamen kwamen nooit volledig in de parasympathische toestand terecht, de rust- en verteringsmodus waarin diepgaande genezing plaatsvindt. Hun geest voerde nog steeds gevechten, zelfs tijdens hun slaap. Maar proefpersonen die oefenden wat onderzoekers ontspanningsprotocollen voor het slapengaan noemden, eenvoudige ademhalingsoefeningen en mentale ontspanning lieten dramatisch andere resultaten zien. Het cortisol daalde, de hartslagvariabiliteit nam toe en hun immuunrespons was meetbaar sterker. Niet omdat ze iets deden tijdens hun slaap, maar omdat ze de slaap anders benaderden. Ze bereidden zich erop voor. Dit is wat Jezus begreep op een niveau dat de meeste mensen nooit bereiken.

Het lichaam luistert naar het bewustzijn. Die genezing is niet iets wat je forceert. Het is iets wat je toelaat door uit de weg te gaan de weg te wijzen. En de meest diepgaande manier om uit de weg te gaan is door heilige rust. Rust die begint voordat je hoofd het kussen raakt. Laat me je meenemen naar een ander moment. De nacht voordat Jezus de vrouw genas met de bloedvloeiing. Marcus 5 vertelt ons dat ze reeds 12 jaar bloedde. Twaalf jaar lijden, 12 jaar lang onrein genoemd worden. Ze had al haar bezit uitgegeven aan dokters. Niets hielp. En toen hoorde ze op een ochtend dat Jezus door haar stad trok.

Maar dit is wat de tekst niet vermeldt. De nacht vóór die ontmoeting, terwijl ze wanhopig wakker lag, was Jezus reeds het rijk binnengegaan waar haar genezing ontstond, in de diepe rust waar Zijn bewustzijn versmolt was met het Goddelijke. En toen ze de zoom van Zijn kleed de volgende dag aanraakte, stroomde er kracht van Hem uit. Hij was door Zijn nachtelijke oefening zo'n helder kanaal geworden dat genezing automatisch plaatsvond. 'Wie heeft Me aangeraakt?' vroeg Hij, want Hij voelde het uit zich weggaan. Genezing was iets waarvoor Hij een kanaal was geworden.

En dat kanaal werd elke nacht gebouwd tijdens de uren van heilige rust. Je kunt Zijn wonderen niet reproduceren door wilskracht of religieuze toewijding of door harder je best te doen. Maar je kunt Zijn praktijk wel reproduceren. En wanneer je dat doet, begint er iets te veranderen. Niet van de ene op de andere dag, niet op magische wijze, maar meetbaar, cellulair, echt. De Essenen die deze praktijk begrepen leerden een specifieke voorbereiding op jarenlange training. Het vereiste drie dingen: loslaten, overgave en herinnering.

1 LAAT LOS. Elke nacht voor het slapengaan oefende Jezus volledige vergeving. Want wrok koesteren tijdens het slapen is als gif drinken en verwachten dat iemand anders lijdt. Het Evangelie van Thomas, een van de teksten die het niet gehaald hebben in je Bijbel, vermeldt dat Jezus zegt: "Als je naar buiten brengt wat in je is, zal wat je naar buiten brengt je redden. Als je niet naar buiten brengt wat in je is dan zal wat je niet naar buiten brengt je vernietigen." Vergeving is hoe je het naar buiten brengt.

Als je in slaap valt terwijl je woede, pijn of bitterheid vasthoudt, blijft je zenuwstelsel geactiveerd. Je cortisol blijft verhoogd. Je lichaam komt nooit volledig in de genezende toestand. Je sleept kettingen mee naar het heiligdom. Denk aan iedereen die je vandaag gefrustreerd heeft. Iedereen die je pijn heeft gedaan, je heeft afgewezen, je verkeerd heeft begrepen je. Zie hun gezicht voor je. En zeg dan, hardop of in de stilte van je hart, dit: Ik laat je los. Ik vergeef je. Je hebt geen macht meer over mijn vrede. Haast je niet. Voel hoe de last van je schouders valt want die last, die wrok, die verbittering is het enige dat staat tussen jou en de helende slaap die Jezus bereikt.

2 GEEF JE OVER. Dit is moeilijker omdat controle de taal van angst is en de meesten van ons spreken die vloeiend. We klampen ons vast aan onze plannen, onze verwachtingen, onze ideeën over hoe het leven zou moeten verlopen. En we dragen die spanning mee de nacht in en vragen ons af waarom we uitgeput wakker worden, zelfs na 8 uur. Jezus had een uitdrukking voor dit. Uw wil geschiede. Niet mijn agenda, niet mijn tijdschema, niet mijn beperkte begrip. Uw begrip. Dit is geen passieve berusting. Dit is kracht.

Want wanneer je stopt met proberen alles te controleren, creëer je ruimte voor iets groters dan je beperkte perspectief om in beweging te komen. Als je je klaarmaakt om te slapen, haal diep adem, houd je adem even vast, en terwijl je uitademt, fluister: "Ik laat mijn behoefte aan controle los. Ik vertrouw op het proces. Ik geef me over aan wat zich probeert te openbaren." Voel hoe je lichaam zich ontspant. Dat is geen zwakte. Dat is afstemming op dezelfde kracht die je hart laat kloppen zonder dat je erover nadenkt, die je wonden geneest zonder dat je jezelf instructies geeft.

3 HERINNERING. Jezus zei: "Ik ben het licht van de wereld." Niet: "Ik heb licht. Ik draag licht. Ik ben. En jij ook." Elke spirituele traditie wijst naar dezelfde waarheid. Je bent geen lichaam met een ziel. Je bent een ziel met een lichaam. En in slaap, wanneer het ego eindelijk zijn greep loslaat, blijft er puur bewustzijn over. Hetzelfde bewustzijn dat sterrenstelsels tot stand bracht, hetzelfde bewustzijn dat weet hoe te genezen zonder dat het onderwezen hoeft te worden.

Dus, terwijl je vanavond in bed ligt in de stille duisternis, sluit je ogen en visualiseer dit. Een warm gouden licht dat opstijgt vanuit je hart. Zie het uitzetten bij elke ademhaling. Laat het je borst, je keel, je hoofd vullen. Laat het neerstromen in je buik, je benen, je voeten totdat je hele lichaam van binnenuit gloeit. En spreek dan in die ruimte deze woorden in stilte uit. Ik ben licht. Ik ben heel. Ik word vastgehouden. Dit is geen positief denken. Dit is herinnering.

Je creëert niet iets nieuws. Je herinnert je wat altijd al waar is geweest. En wanneer je in slaap valt met dit bewustzijn, ontvangt je lichaam het als instructie. Je cellen reageren. Je zenuwstelsel kalibreert zich opnieuw. Je stemt je af op de waarheid in plaats van op angst. Dit is wat Jezus deed elke nacht. Loslaten, overgeven, herinneren. En vlak voordat de slaap Hem opeiste, sprak Hij nog één laatste gebed uit. Hetzelfde gebed dat later zou weerklinken aan het Kruis. Maar dit gebed werd gefluisterd in de duisternis, in de eenzaamheid, in de heilige ruimte tussen waken en dromen: Vader, in Uw handen leg Ik Mijn geest.

Niet slechts één keer, maar elke nacht. Het was de laatste gedachte die zijn bewuste geest koesterde voordat Hij de drempel overschreed naar de slaap. Niet Zijn plannen voor morgen, niet de last van de wereld die Hij droeg. Alleen vertrouwen. Puur, volledig, kinderlijk vertrouwen. En toen liet Hij los. Wanneer je in slaap valt in een staat van volledige overgave, gebeurt er iets buitengewoons op cellulair niveau. Je autonome zenuwstelsel schakelt volledig over naar de parasympathische modus. Je nervus vagus, het belangrijkste communicatiekanaal tussen je hersenen en lichaam, begint veiligheidssignalen af ​​te geven aan elk orgaan, elk systeem, elke cel.

Onderzoek van het HeartMath Institute ontdekte dat hartslagvariabiliteit, de meting van de tijdsvariatie tussen hartslagen, een nauwkeurige indicator is van het genezingsvermogen van je lichaam. Hoge variabiliteit betekent dat je zenuwstelsel flexibel en responsief is, en in een staat van coherente werking verkeert. Lage variabiliteit betekent dat je vastzit in stressmodus. En de belangrijkste factor die de hartslag beïnvloedt, variabiliteit, is de emotionele toestand die je meeneemt naar je slaap. Proefpersonen die dankbaarheid en loslaten beoefenden vóór het slapengaan vertoonden een toename van 24% in hartslag-variabiliteit binnen 2 weken.

Hun lichamen werden letterlijk beter in staat tot genezing. Niet door farmaceutische interventie, niet door medische procedures, maar door bewustzijn, door de kwaliteit van hun rust, door te doen wat Jezus elke nacht deed 2000 jaar geleden, voordat iemand de instrumenten had om het te meten. Maar hier is het deel dat alles met elkaar verbindt. In Marcus 4 staat een verhaal dat op het eerste gezicht eenvoudig lijkt, maar de hele leer bevat. Jezus zit in een boot met Zijn discipelen. Er steekt een hevige storm op. Golven slaan over de randen. Dit zijn ervaren vissers en zelfs zij denken dat ze op het punt staan ​​te verdrinken.

En waar is Jezus? Vers 38. Hij was achterin de boot, slapend op een kussen, slapend terwijl de chaos woedt, volkomen vredig. Ze panikeren: Meester, maakt het U dan niets uit dat we vergaan? En Hij staat op, nog steeds in die toestand tussen slapen en wakker zijn, en spreekt tot de storm zoals je tot een overenthousiast kind zou spreken. Vrede, wees stil. En onmiddellijk gaat de wind liggen. De zee wordt volkomen kalm. De discipelen zijn doodsbang, banger dan ze waren voor de storm. Wie is dit? fluisteren ze. Dat zelfs de wind en de zee Hem gehoorzamen. Maar dit begrepen ze niet. Jezus bleef eenvoudigweg in een staat van bewustzijn waarin stormen geen macht hebben. Hij droeg die toestand mee van Zijn slaap naar Zijn wakker worden.

Hij verbrak de verbinding niet. Hij bleef in harmonie en de realiteit reorganiseerde zich rond Zijn bewustzijn. Elke nacht heb je toegang tot hetzelfde rijk waar Hij binnenging, hetzelfde bewustzijn dat Hij belichaamde, dezelfde helende kracht die door Hem heen stroomde. Maar de meeste mensen gaan onbewust over hun drempel heen. Ze vallen in slaap en dragen de chaos van de dag met zich mee, scrollen op hun telefoon tot hun ogen wazig worden, vullen hun gedachten met angst en vergelijking en verontwaardiging, spelen elke fout, elke spijt, elke angst voor morgen opnieuw af. En dan vragen ze zich af waarom ze uitgeput wakker worden.

Vanavond kun je de slaap benaderen zoals hij dat deed, als een heilige praktijk, als verbondenheid, als de terugkeer naar je ware aard, niet iets wat je doet, iets wat je toestaat. De vroege Christenen begrepen dit. De woestijnvaders en -moeders beoefenden de heilige slaap als hun voornaamste spirituele discipline. Ze noemden het sterven vóór je sterft. Want in de slaap laat je alles los. En gedurende een paar uur besta je als puur bewustzijn. En als je wakker wordt, is er iets veranderd. Niet altijd dramatisch.

Niet altijd natuurlijk. Maar als je oplet, zul je merken dat de pijn minder wordt, dat een probleem plotseling een oplossing heeft, dat een relatie lichter aanvoelt, dat een ontstekingsmarker daalt. Want terwijl je sliep, terwijl je je overgaf, terwijl je vertrouwde, vond er genezing plaats op niveaus die je niet kunt zien, maar zeker wel kunt voelen. Ben je klaar om te doen wat Jezus daadwerkelijk deed in plaats van alleen maar te aanbidden? Ga in vrede. Rust in kracht en ontwaak tot wat altijd al waar is geweest.