26/1 Ik werd naar de Hel gebracht wegens mijn lauwheid - Great Miracles Avenue

Naomi: Zes jaar geleden zorgde Jezus ervoor dat ik genas van een pijnlijke ziekte. Vanaf toen miste ik geen enkele dag in de kerk, zelfs al was ik moe. Ik las elke dag de Bijbel. Ik bad vanuit mij hele hart. Ik wilde God dienen op elke mogelijke manier. Ik hield van God en ik loofde hem met mijn mond en mijn hart dat ik nooit meer in zonde zou vervallen. En ik zei tegen hem dat niets op deze aarde mij van hem kon scheiden. Ik was zeker en vol vertrouwen. Ik geloofde echt dat ik nooit zou vallen. Ik was effectief in gebed. Als ik bad, voelde ik de Hemel dichtbij. Ik hield ervan om in Gods aanwezigheid te zijn. Ik hield van de kerk.

Ik hield van Gods volk. Ik hield van gerechtigheid. En ik haatte de zonde. Althans, dat dacht ik. Ergens in maart 2023 kreeg ik een baan. Ik herinner me die dag nog heel goed. Ik was toen reeds zo'n 9 maanden werkloos. Het ging heel moeilijk met me. Ik had moeite om mijn rekeningen te betalen. Soms wist ik zelfs niet hoe ik aan eten zou komen. Dus toen deze job kwam, voelde het alsof God mijn gebeden had verhoord. De baan was erg goed en het salaris was hoog. Sterker nog, het was erg lucratief.

En het schokkende was dat ik niet eens de kwalificaties had die ze vroegen. Ik was zelf verbaasd. Maar ik wist niet dat deze job mijn relatie met God langzaam zou beëindigen. Dit heb ik met pijn geleerd. Niet alles wat er goed uitziet, komt van God. De duivel kan zegeningen brengen in vermomming om iemand te vernietigen. Die job leek een gunst, maar het was een valstrik. In het begin, toen ik met de job begon, was ik nog aan het proberen. Ik bad 's ochtends voor mijn werk. Ik bad 's avonds als ik thuiskwam, maar de job nam veel van mijn tijd in beslag. Ik was altijd moe. Na een paar weken stopte ik met 's avonds bidden. Ik zei tegen mezelf dat God begrijpt dat ik moe ben. Ik bleef wel 's ochtends bidden.

Dus voelde ik me goed. Later stopte ik zelfs daarmee. Wat ik niet wist was dat die dagelijkse gebeden me beschermden. Toen ik stopte met bidden en me concentreerde op mijn werk en geld, kreeg de duivel langzaam toegang tot mij. Het ging zover dat ik stopte met regelmatig naar de kerk gaan. Ik ging alleen nog op zondag. Soms ging ik zelfs weg voordat de dienst was afgelopen. Ik stopte met meedoen aan kerkactiviteiten. Ik stopte zelfs met het lezen van mijn Bijbel. Het woord van God deed er niet meer toe voor mij. Op mijn nieuwe werkplaats ontmoette ik mensen die erg rijk en invloedrijk waren. Ze hadden geld.

Ze hadden connecties. En ik werd uitgenodigd naar grote plaatsen waar ik nooit van had durven dromen omheen te gaan. Dure restaurants, feesten, reizen. In die tijd zei ik tegen mezelf dat God nog steeds deuren voor me opende. Ik dacht dat Hij me meer zegende. Maar het was niet God. Het was de duivel die me dichter bij mijn dood bracht. Tegen augustus 2024 ging het heel slecht. Mijn collega's beïnvloedden me met geld en plezier. Ik begon alcohol te drinken. Eerst zei ik dat het maar één keer zou zijn. Daarna werd het vaak. Ik begon seksuele immoraliteit te bedrijven met mannelijke collega's. Ik begon mijn lichaam, de tempel van God, te vernietigen. Ik vergat volledig hoe de Heer me van de dood had gered. Ik vergat de genezing.

Ik vergat de tranen. Ik vergat de beloften die ik aan God had gedaan. Ik verraadde God. Ik beging zonden bewust. Ik ontucht pleegde. Ik rookte. Ik dronk alcohol. Op een gegeven moment heb ik een paar ongewenste zwangerschappen afgebroken. Zelfs nu ik dit schrijf, breekt mijn hart. Toch ging ik ondanks dit alles nog steeds naar de kerk op zondag. Ik deed alsof er niets aan de hand was. Een paar kerkvrienden waarschuwden me. Ze waarschuwden me liefdevol, maar ik negeerde ze. Ik verhardde mijn hart. Er was een tijd dat ik alleen naar de kerk ging om te laten zien hoe goed ik eruitzag. Ik droeg dure jurken.

Ik wilde dat mensen me in de kerk bewonderden. Mijn hart was ver van God verwijderd. Telkens als ik een affaire met een man had, zei ik tegen mezelf: "Dit is de laatste keer, maar het was nooit de laatste keer. Ik raakte steeds meer in de ban van hem." Ergens vorig jaar, op een zondag, was ik in de kerk en plotseling, zonder enige waarschuwing, voelde ik een scherpe slag in mijn mijn rug. Het raakte mijn ruggenmerg. Het voelde alsof iemand een zwaar metalen voorwerp had gebruikt en me hard van achteren had geslagen. De pijn was scherp en diep. Ik schreeuwde luid en viel op de grond. Mensen kwamen naar me toe gelopen. Iedereen dacht dat het een zalving was. Sommigen dachten dat het bevrijding was.

Ze zeiden: "God raakt haar aan." Ze hielden me overeind en een van de ouderlingen bad voor me. Na een tijdje nam de pijn wat af. Ik kon weer staan. Tegen de tijd dat ik die avond thuis was, voelde ik me wel wat beter, maar ik was in de war. Diep vanbinnen wist ik dat er iets niet klopte. Later diezelfde avond, toen ik thuis was, gebeurde het weer. Deze keer was het erger, veel erger. De pijn trof mijn ruggengraat opnieuw, harder dan ervoor. Ik kon niet rechtop staan. Ik huilde omdat het erg pijnlijk was. Ik begreep niet wat er met me gebeurde. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht. Ze maakten scans. Ze deden tests.

Na alles keek de dokter me aan en zei dat er niets mis was. De tests waren normaal. Hij zei dat ik helemaal in orde was. Maar vanbinnen wist ik dat ik niet in orde was. Mijn lichaam had ernstige pijn. De pijn was echt. Ik voelde het diep in mijn rug. Ik leed elke dag. Ik wist dat er iets mis was, maar de dokters konden het niet zien. Toen kwam de volgende week. Het was donderdag. Ik zal die dag nooit vergeten. Dit was vorig jaar in oktober. Die nacht was ik alleen op mijn kamer. Het was rond elf uur 's avonds. Ik was niet aan het bidden. Ik lag gewoon daar. Plotseling begon ik stemmen te horen. Het was niet alsof iemand fysiek tegen me praatte. Het was vreemd. De stemmen waren niet luid, maar ze waren duidelijk in me.

Voordat ik ook maar kon begrijpen wat er gebeurde, werd mijn ruggenmerg opnieuw geraakt. Deze keer was het ondraaglijk. De pijn was veel erger dan voorheen. Het was als vuur en kracht tegelijk. Ik kon niet schreeuwen. Ik kon niet bewegen. Ik kon niet zelfs niet normaal ademen. Ik voelde mijn adem uit me wegvloeien. Ik voelde me hulpeloos. Ik voelde angst zoals ik die nog nooit eerder had gevoeld. En toen spontaan stierf ik. Zomaar. Zodra ik mijn lichaam verliet, was de eerste stem die ik hoorde de stem van mijn moeder. Ze stierf acht jaar geleden. Ik kende haar stem heel goed.

Ze riep mijn naam weer en weer. Ze zei: "Naomi, Naomi, je had hier niet moeten komen. Je had hier niet moeten komen." Ze bleef het maar herhalen. Ik was ook in de war. Ik wist niet waar ze het over had, daarom vroeg ik me af waar ze het over had? Maar hoewel ik haar stem duidelijk hoorde, kon ik haar niet zien. Ik keek om me heen, maar er was niemand. Ik bevond me alleen op een vreemd pad. Het was erg donker. Er was geen licht. De grond voelde koud en ruw aan, en ik was bang, maar ik begreep nog niet helemaal waar ik was. Toen veranderde plotseling alles. Een zeer sterke wind waaide.

Het was geen gewone wind. Het had kracht. Voordat ik kon reageren, tilde de wind me op en gooide me in een zeer grote put. Ik viel snel. Terwijl ik viel, drong een vreselijke geur in me op. Het was een dikke stank. Het rook naar brandende menselijke lichamen. De geur was zwaar. Het was verstikkend. Toen wist ik dat ik in de Hel was. Ik was geschokt. Ik kon het niet geloven. Ik bleef maar tegen mezelf zeggen: "Hoe ben ik hier terechtgekomen?" Ik herinnerde me wat mijn ouderling in de kerk me had verteld. Hij zei: "Als je eenmaal verlossing hebt ontvangen en Christen bent geworden, kun je niet naar de Hel gaan." Hij zei: "Jij behoort God toe. Ik geloofde dat met heel mijn hart.

Daarom: waarom was ik hier? Voordat ik mijn gedachte kon afmaken, werd ik gegrepen. Ik werd geketend. Zware kettingen werden me omgedaan. Ze waren niet zoals aardse kettingen. Ze waren pijnlijk. Ze brandden. Ik werd gegeseld. De pijn was onbeschrijfelijk. Elke slag drong diep door in mijn ziel. En ik schreeuwde. Ik huilde. Maar niemand gaf erom. De Hel is een plaats van diepe duisternis. Er is vuur, maar het vuur geeft geen licht. Er is hitte, maar ook kou. Er wordt geschreeuwd overal. Zielen die huilen, zielen smeken. Sommigen werden geslagen, sommigen werden gesleept, sommigen hingen in ketenen. Er was geen genade, geen rust, geen hoop. En de kwelling hield nooit op. Terwijl dit alles gebeurde, zag ik eindelijk mijn moeder.

Ze was daar. Toen ik haar zag, huilde ik luid. Ze zag er anders uit, gebroken, verdrietig, en ze bekende. Ze vertelde me dat ze daar was omdat ze nooit in Jezus had geloofd voordat ze stierf. Ik was niet verbaasd. Mijn moeder was nooit een gelovige. Dat wist ik. Toen bleef ik huilen. Ik bleef schreeuwen. Ik zei: "Waarom? Waarom ben ik hier?" Ik ging naar de kerk. Ik zong in het koor. Ik betaalde mijn tienden. Ik diende God. Ik riep deze woorden opnieuw en nog eens. Niemand antwoordde me. Ik riep de naam van Jezus. Ik schreeuwde het met alle kracht die ik had. Jezus, Jezus, Jezus. Maar er kwam geen antwoord.

In plaats daarvan hoorde ik gelach, spot, vreselijke stemmen die me uitlachten, die mijn pijn uitlachten, die mijn kreten uitlachten. Dat gelach brak me. Toen zag ik plotseling iets anders. Ik zag zes engelen met grote snelheid aankomen. Ze bewogen zich zeer snel. Ze kwamen met gezag. Ze brachten zielen en wierpen ze in de Hel. Ik keek naar hen. Nadat ze klaar waren, keerden vijf van hen terug en vertrokken. Maar één engel ging niet weg. Eén bleef achter. Toen ik dat zag bekroop me een diepere angst dan ooit tevoren voorheen. De engel die achtergebleven was, was anders dan alles wat ik ooit gezien had.

Hij was reusachtig, heel lang, sterk en mannelijk. Alleen al zijn aanwezigheid deed alles bevriezen. Hij hield een zwaard vast. Dat zwaard was groter dan mijn hele lichaam. Alleen al door ernaar te kijken, wist ik dat als hij wilde, hij iedereen in de Hel in één seconde kon vernietigen. Toen die engel verscheen, hielden al die vreselijke, onzichtbare wezens die spotten en lachten daarvoor, plotseling op. Alles werd ernstig. Toen sprak de engel met gezag. Zijn stem was krachtig en vastberaden. Hij beval dat we verplaatst moesten worden. Hij zei dat we naar een ander gedeelte gebracht moesten worden, het gedeelte van de lauwen.

Onmiddellijk werd zijn bevel opgevolgd. We werden meegesleept. We werden door scherpe doornen getrokken. De doornen sneden diep. Ze scheurden in ons. De pijn was verschrikkelijk. We werden meegesleept totdat we een ander gedeelte binnenkwamen. Dat gedeelte was voor lauwe Christenen. Die plaats was erger dan waar ik eerst was. Het was minstens tien keer heter dan andere gedeeltes in de Hel. De hitte was ondraaglijk. De pijn ging verder dan wat ik kon beschrijven. De kwelling hield nooit op. Het drong door in je lichaam, je ziel, alles. Toen riep de engel luid. Hij beval iedereen daar te stoppen met smeken om een nieuwe kans.

Hij zei: Jullie wisten reeds wat goed en wat fout was. Jullie kenden Gods waarheid, maar verloochenden Zijn liefde en keerden terug naar de wereld. Telkens als de engel beval dat het vuur zou toenemen, werd het onmiddellijk heter. Niet langzaam, onmiddellijk. En wij schreeuwden. Ik zag daar zoveel mensen. Velen van hen waren Christenen. Ik kon het zien. Mensen die naar de kerk gingen, mensen die de waarheid kenden. Toen schreeuwde één ziel luid. Ze huilde en zei: "Heer, waarom hebt U uw kind hier achtergelaten? Ik ben een Christen. "Haal me hier alsjeblieft weg." Zodra ze dat zei, werd de engel woedend. Hij berispte haar scherp.

Hij zei haar dat ze zichzelf nooit een Christen of een kind van God mocht noemen. Hij zei dat een echt kind van God nooit het soort leven zou leiden dat zij op aarde leidde. Hij zei dat de zielen op die plaats hypocrieten waren. Hij zei dat ze beweerden God lief te hebben, maar in hun hart volgden ze de wil van Satan. Op dat moment drong een besef tot me door als een mes. Toen wist ik pas echt waarom ik daar was. Toen begon de spijt pas echt begon. Ik voelde diepe spijt en ik was daarom beschaamd. Toen sprak de engel opnieuw. Deze keer veranderde zijn stem. Hij was nog steeds krachtig, maar er klonk verdriet in.

Het was alsof hij wilde huilen. Hij berispte ons allen en zei dat ieder van ons in dat gedeelte Jezus verdrietig had gemaakt. Hij zei dat we Jezus pijn hadden gedaan. Hij zei dat Jezus gestorven was en dat Hij alles opofferde om ons te redden van zonde. Toch gingen we terug en bezoedelden we onszelf opnieuw. We stopten met het volgen van Gods woord. Ik zag pijn zelfs in de engel. Hij was verdrietig dat mensen zoals wij redding konden ontvangen en de duivel ons toch nog opnieuw konden laten misbruiken. Hij noemde zonden, ontucht, drinken, roddelen, haat, liegen, trots, veel zonden. Hij zei: Jullie kenden de waarheid, toch kozen jullie voor de duisternis. Toen draaide de engel zich om en keek me recht aan. Ik voelde me ontmaskerd.

Hij veroordeelde me. Hij zei: Je bent ongeschikt om voor Gods heilige kinderen te staan ​​en te zingen (in het kerkkoor), terwijl je ontucht pleegde de nacht ervoor. Hij zei: Daarom kwam Gods toorn over jou. Hij zei: Een engel van de Heer sloeg je op je rug. Hij zei dat de slag mijn ruggenmerg verwondde. Hij zei: Je lauwheid bracht je naar de Hel. Hij zei duidelijk tegen me: Je kunt niet tegelijkertijd de duivel en God dienen. Hij zei: Je diende de duivel toen je overspel pleegde, toen je alcohol dronk en toen je zwangerschappen afbrak en toen je op zondag naar de kerk ging om te zingen in het kerkkoor.

Die woorden verpletterden me. Toen wist ik dat God niet met Zich laat spotten en dat lauwheid dodelijk is. Terwijl die engel me nog steeds veroordeelde, veranderde er iets. Een andere engel kwam. Op het moment dat deze nieuwe engel verscheen, verliet de engel, die agressief was, mij. Hij vertrok gewoon. En de sfeer veranderde. Deze nieuwe engel was anders. Zijn aanwezigheid bracht vrede. Hij had een zachte glimlach. Er heerste rust om hem heen. Toen hij naar me keek, voelde ik geen angst. Ik voelde vriendelijkheid. Ik voelde liefde. Voor de eerste keer sinds ik die plaats binnenkwam, voelde ik hoop.

Hij keek me recht in de ogen. Niet met woede, niet met oordeel, met begrip. Toen reikte hij naar me en bracht me uit dat gedeelte. Terwijl hij me wegtrok, hield de hitte op me te raken. Toen hield de pijn op. Daarna deed hij de kleren, die ik droeg, uit. Die kleren waren oud, vuil en gescheurd. Ze stonken slecht. Ze vertegenwoordigden mijn leven, mijn zonden, mijn hypocrisie. Hij trok ze voorzichtig uit. Toen deed hij me een nieuw gewaad aan. Het gewaad was schoon, wit en licht. Toen hij het aantrok, voelde ik vrede in mijn ziel komen. Ik voelde me schoon en opgelucht. Toen sprak hij tot me.

Hij zei: De Heer Jezus heeft je zonden weggenomen. Keer terug en verbeter je leven. Als je de wetten van de Heer gehoorzaamt en trouw blijft, zul je heel spoedig met Hem in het paradijs zijn. Toen hij die woorden sprak, vloeiden de tranen uit mijn ogen. Toen zei hij nog iets. Hij zei: Vertel de gemeente dat Jezus eerder bij hen zal zijn dan ze verwachten. Zodra hij uitgesproken was, vervaagde alles. En plotseling werd ik wakker. Ik was terug in mijn lichaam. Ik huilde als een kind. Mijn hele lichaam beefde.

Ik wist dat het geen droom was. Ik wist dat wat ik zag echt was. God heeft mij genade gegeven. Hij heeft mij een nieuwe kans gegeven. Daarom vertel ik jullie dit. Daarom smeek ik jullie om Gods volk te waarschuwen. Jezus komt eerder dan we denken.